Zondag 21 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben vanochtend een helemaal gladde zee om ons heen, er is geen golfje te zien. Het belooft weer een warme dag te worden en net als we gisteren al schreven: het wordt dan ook een drukke dag. Veel dagjesmensen met een kleine motorboot willen graag aan een boei liggen om te kunnen zwemmen en soms vissen. Het zijn altijd mensen uit de buurt en soms uit Riposto, ze spreken vaak met andere boten af, die dan tegen de eerste boot aan gaan liggen, meestal een heel familie weerzien. Ze worden meestal tegen het zwemgebied neergelegd, dat aan de kant is aangegeven met een boeienlijn. We merken er verder niet veel van, het is alleen wat onrustig, ze komen en gaan aan het eind van de middag ook weer weg, de grotere boten blijven vaak een nacht liggen. Verder zijn er charterboten die met dagjesmensen komen en aan de buitenrand liggen zodat iedereen even kan zwemmen. Soms blijven ze een paar uur en lunchen aan boord, soms zijn ze er maar voor een uur. Zo heb je allerlei soorten boten, die soms een uurtje blijven en anderen 3 nachten.

Vanochtend komt George terug met zijn boot uit Taormina. Donatella en hij zijn afgelopen week tegelijk met ons naar Riposto gegaan, toen het hard waaide. Hun boot is wat langer in Riposto gebleven en George sliep de afgelopen nachten hier in het appartement. Maar het is lastiger als je niet met je boot op het mooringfield bent, want dan zit hij de hele dag in de RIB en gaat alleen naar de kant om iets te eten. Soms hadden ze dan ook “werkoverleg” bij ons aan boord, maar fijn dat hij nu weer zijn boot dichtbij het werk heeft. Donatella en ik laten ons naar de kant brengen om koffie te drinken en bij te praten. We moeten bij een winkel iets halen voor Frans voor de boot en lopen dan terug naar het kleine haventje waar we af- en weer opstappen. We bellen en George belooft ons een RIB te sturen om ons terug te brengen, maar uiteindelijk staan we bijna 2 uur te wachten. We zien ook de ene na de andere boot in de verte het mooringfield in varen, de mannen hebben allemaal geen tijd om ons te halen. We hebben al wat te drinken gekocht en staan in de schaduw op de kade en dan komt Frans ons ophalen. Die zegt dat het “bere-druk” is: het ophalen van een boot die aan komt varen, het naar de boei varen en vastmaken aan de boei kost vaak een half uur. Soms hebben mensen allerlei vragen of willen naar de kant en er moet een taxi worden geregeld. Als er dan een paar boten tegelijk komen hebben ze geen tijd om ons te komen halen, dat snappen we. We zien maar af van ons boodschappen rondje in de middag, want dan moeten we nog een keer gebracht en gehaald worden, het is een beetje rommelige vandaag.

Het is weer heel warm en net als andere dagen komt er dan plotseling rond het middaguur een stevige wind opzetten. Om 4 uur is komt er stroming en door de wind draaien we een paar keer rond en hebben we steeds een ander uitzicht. Heel opmerkelijk vandaag is, dat de dagjesmensen vertrekken en er in 20 minuten 4 zeilboten binnenkomen. Dat hebben we nog nooit meegemaakt, meestal is het mooringfield op zondagavond bijna leeg. Misschien nu toch echt de start van het vakantieseizoen?

Zaterdag 20 juli 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Gisteravond hebben we de hele avond zitten kijken naar de Etna. Ik plaatste bij het verslag van gisteren nog een foto. Het was heel moeilijk van een bewegende boot af te fotograferen, maar het geeft wel een beetje een indruk hoe het is. In de loop van de avond werd de lavastroom steeds langer en vormde zich aan de onderkant van de stroom een soort plas van lava. Als je weet dat het ruim 35 kilometer hier vandaan is, kun je je een beetje voorstellen hoe enorm groot het moet zijn. De uitbarsting schijnt materiaal drie kilometer omhoog te spuwen bij de krater, en de stroom lava loopt kilometers naar beneden. Vandaag is het helder weer in de ochtend en zien we in plaats van de rode vuurstroom rook op de helling, de lavastroom loopt al een eind richting de bomen. Vandaag zijn er natuurlijk spectaculaire foto’s op internet te zien, die van veel dichterbij genomen zijn. In de loop van de dag komt zoals altijd de zware bewolking rond de bovenkant van de Etna en kunnen we de rook van de lavastroom niet meer zien. We hopen dat, net als gisteren, de wolken straks optrekken en we vanavond weer kunnen genieten van een goed uitzicht op de vulkaan.

In de ochtend komen er weer veel nieuwe boten binnen. Het is een warme dag en dat trekt altijd mensen met een kleine boot, die een dag aan een boei willen liggen. Er gaan 2 grote boten weg en als ik dit typ, aan het eind van de middag, zijn er al weer een aantal grote motorboten en ook nieuwe zeilboten binnengekomen. Na een paar rustige dagen, door het winderige weer en de deining, zijn de boeien nu weer redelijk bezet.

Het is een warme dag de temperatuur stijgt boven de 37 graden in de schaduw. Frans gaat halverwege de middag, als het even rustig is, zwemmen om wat af te koelen. Net als vanmorgen heeft hij ook nu bijna een vis te pakken. De prachtig blauwe vissen die onder de boot zwemmen worden steeds tammer. Als we bij de reling komen, zwemmen ze bij tientallen naar de oppervlakte, ze hopen dat we brood over boord gooien, fruitschillen vinden ze ook heerlijk. Gisteren lag er een motorboot achter ons aan een boei, de kinderen hadden brood en strooiden dat rond tijdens het zwemmen. De vissen kwamen tegen hen aan, de kinderen hadden dikke lol met hun zwembril op. Er zijn hier veel mensen aan het snorkelen, het water is prachtig helder en er zijn in deze rustige hoek heel veel vissen, zeker tussen de rotsen aan de kant.

Vandaag is de RIB van Frans teruggekomen uit Catania. Doordat de bliksem was ingeslagen was de elektrische bedrading allemaal kapot. Het ergste was, dat de motor het ook niet meer deed en er zoveel onderdelen vervangen moesten worden, dat er een nieuwe motor aangeschaft is. Als de RIB uiteindelijk weer terug in het water is en bij ons langs de boot ligt, blijkt het licht het niet te doen. Frans is nog 2 uur bezig om dat te repareren.

Vrijdag 19 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We gaan eerst onderweg om brood en melk te halen voor een paar motorboten die hier liggen. Het is de eerste keer na de paar dagen dat we in de haven lagen en het minder mooi weer was. Vandaag is het al vroeg warm en onderweg verheugen we ons op het zwemmen als we alles hebben afgeleverd. Ik ga halverwege de ochtend met de kok van een grote motorboot naar de groente- en fruitwinkel en daarna naar de supermarkt. Hier in Giardini zijn maar twee hele kleine supermarkten en die hebben te weinig voor de superjachten waar ze vaak met tien man personeel zijn en soms net zo veel gasten of nog meer. Voor de gasten wordt altijd heel luxueus gekookt en dat soort dingen kun je hier helemaal niet krijgen. Als een motorboot bevoorraad moet worden willen ze graag met ons in de auto een paar winkels langs om alles in te slaan. Ik kijk dan altijd mijn ogen uit naar de spullen die gekocht worden en de hoeveelheid, ik ben maar gewend aan een twee-persoons-huishouden.

Als ik terug ben op de boot ben ik wel weer toe aan een rondje zwemmen, het is warm in de auto en het zoeken naar een parkeerplek bij de fruithal kost ook altijd wat zweetdruppeltjes. Ik stond nu wel dubbel geparkeerd achter de auto van de winkel, maar de meeste energie kost het om weer terug op de rijbaan te komen. Terwijl ik sta te wachten tot alle boodschappen zijn ingeladen help ik drie andere auto’s om weer “aan de overkant” te komen en in te voegen in het langsrazende verkeer. Ik hoop dan altijd dat er voor mij ook iemand is, die helpt. De Italianen zijn vaak dankbaar als je op de uitkijk gaat staan, maar zelf doen ze het niet snel. Ze duwen gewoon de auto een eind de weg op en hopen dat er dat iemand blijft staan zodat ze verder de weg op kunnen rijden. Ik betrap me er op, dat ik zelf soms ook op die manier ga rijden, want anders kom je nooit uit een zijstraat of van een parkeerplek weg.

Gisteravond is de Etna weer uitgebroken, we zagen een enorm vuur aan de bovenkant. Af en toe werd het twee keer zo groot en soms werd het minder. Als je bedenkt dat we hier ruim 35 kilometer van de krater af zitten, dan moet het een enorm hoog vuur zijn. We berichtten het George, die in Riposto is, maar net als zo vaak is het niet zichtbaar vanaf die kant. Vandaag zien we in de ochtend dat er een lavastroom langs de berg naar beneden komt. We zien uiteraard bij daglicht geen rode gloed, maar de stroom rook is heel duidelijk te zien. Vanmiddag is de punt van de Etna weer onzichtbaar door de dikke wolken die er vaak rondom hangen. Hopelijk wordt het daar vanavond wat helderder, zodat we het vuur weer kunnen zien.

En ja: om eerst is het vuur nog moeilijk te zien omdat het nog schemerig is, vanaf 21 uur in het donker is te zien dat de uitbarsting nog in volle gang is en de lavastroom steeds langer wordt. Op de foto is het niet heel duidelijk doordat we vanaf een bewegende boot fotograferen en de afstand meer dan 35 kilometer is. Maar toch een beeld van dit moment:

Donderdag 18 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Het is weer heerlijk om aan onze eigen boei te liggen op het mooringfield in de baai bij Taormina. Het was fijn om even in de haven te zijn: we hadden water om de boot af te spuiten, we konden zo even de kade oplopen, we zijn lekker uit eten geweest, we hebben alle bekenden gesproken die in de haven liggen….. Vandaag worden we wakker met lekker zonnig weer en redelijk rustig water. Er komt heel af en toe een beetje deining de baai in, ik denk dat we dat altijd zullen houden omdat de baai heel breed is en aan open zee ligt. We zijn in Griekenland gewend om in veel smallere en diepere baaien te liggen waar de invloed van de zee niet zo merkbaar is.

Frans heeft vandaag nog een flinke klus voor de boeien. Er moet van de allerdikste lijn nog een boeienlijn gevlochten worden. We gaan samen naar het appartement om 13 meter lijn af te meten, het is zwaar om het naar de kade te dragen waar de RIB ligt. Aan boord is hij zeker 2 uur bezig met het invlechten van de 2 ogen, waar de boeien mee vast zitten.

Toen we gisteravond terug kwamen waren er 3 kleine motorboten en een zeilboot, ze zijn in de loop van de ochtend allemaal weg gevaren. Nu liggen we hier met 3 grote motorboten en 2 zeiljachten, het moet altijd weer een beetje op gang komen na een paar dagen harde wind. Niet alleen op het mooringfield is het rustig, ook het aantal boten, dat voor anker ligt, een stuk verder op, is veel minder dan anders. En de hele grote cruiseboten aan de kant van Giardini Naxos zijn ook niet terug geweest deze 2 dagen. We horen van de boten die ergens anders geweest zijn tijdens de harde wind dat het elders veel slechter was. Dan hebben wij het nog getroffen aan deze kant van Sicilië en helemaal toen we in de haven lagen. Voor de komende dag wordt er mooi weer voorspeld en deze keer moet het ook echt zo zijn!

Woensdag 17 juli 2019 van Riposto naar de baai bij Taormina

Het waait nog steeds behoorlijk als we opstaan, het is wel droog en ook zonnig, maar de wind komt precies uit de verkeerde richting om terug te kunnen varen naar het mooringfield. Het is als in zoveel vergelijkbare situaties: de wind perst zich als het ware door het gat bij Messina en dat geeft extra sterke wind. Frans gaat eerst maar naar de garage om het toplicht te maken van zijn grote RIB. Eerst dachten ze dat alleen dat licht kapot was, nu blijkt dat het hele elektrische systeem kapot is. George heeft de avond van ons vertrek in de RIB gevaren en ze zijn bang dat de bliksem er ingeslagen is, waardoor niets meer werkt. Een monteur heeft de RIB inmiddels op de kant om overal beter bij te kunnen. Frans maakt het toplicht en de navigatie lichten weer in orde. George is vanochtend met de auto naar Giardini gegaan om de reparatie van de RIB te regelen en om op het mooringfield te kunnen zijn, hij verwacht een paar boten vandaag.

We maken alles klaar om terug te kunnen varen, ik doe snel een paar boodschappen en kook alvast voor vanavond. Als Frans terug is ruimt hij alle spullen op die deze dagen gebruikt zijn en op het dek liggen, we zouden zo weg kunnen. Tussen de middag loopt Frans op de kade naar de buitenkant van de haven, waar we de zee kunnen zien. Hij meldt dat het water nog erg onrustig is met witte schuimkoppen op de golven. We lopen om 3 uur nog maar een keer om te kijken, maar het is eerder verslechterd dan verbeterd. Net als gisteren worden alle windvoorspellingen gecheckt, maar er is niet veel verbetering de komende uren. Als het de voorspelling klopt kunnen we op zijn vroegst begin van de avond terug. Het is vervelend als je zo aan het wachten bent, alles is klaar voor vertrek en dan kunnen we niet uitvaren. En wachten duurt altijd lang en we kunnen niets doen maar hebben ook geen zin om van de boot af te gaan. En dan ineens wordt het heel stil in de haven, de wind gaat liggen en alle geluiden verstommen. Er tikken geen lijnen meer tegen masten, er klappert niets, alles wordt heel stil. We hopen dat het buiten ook allemaal wat rustiger wordt en we besluiten om te vertrekken. In de havenmonding is het water altijd wat onrustig maar we vertrouwen er op dat het iets verder beter zal worden. De wind komt eerst uit het westen en Frans zet nog een zeil op om iets sneller op de motor te varen. Het duurt maar 15 minuten en dan draait de wind naar het noorden en hebben we hem pal tegen, het zeil moet weer weg gehaald worden. De rest van de 2 uur varen we pal tegen de wind in met behoorlijke golven. Gelukkig duurt te hele tocht maar 2 uur en varen we het laatste stukje al met veel minder golven omdat we in de baai zijn. Als we bij het mooringfield zijn is het water bijna vlak en liggen we nu rustig weer aan onze boei.

Dinsdag 16 juli 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We worden om half 5 wakker van het luiden van de kerkklokken van de kerk het dichtst bij de haven. Het is vreemd, want de klokken die de tijd aangeven stoppen om 12 uur ‘s nachts en beginnen pas weer om 6 uur ‘s morgens. Het geluid is ook niet het aangeven van de tijd maar alle bellen door elkaar. We denken nog dat het een “foutje” is maar om 5 uur begint het opnieuw. Om half 6 klinken er na de klokken enorme knallen. Als ik buiten kijk kan ik net tussen alle boten de muur rond de haven zien en vlak bij de ingang staat een wit busje. Er lopen mensen en die steken een soort knalvuurwerk af, het lijken vanuit de verte grote tonnen en in de lucht een enorme vuurbal en donkere rook. We horen het wel vaker en kunnen het soms zien op de helling van de Etna overdag. Maar dit hebben we nog nooit meegemaakt zo vroeg. Het is waarschijnlijk een kerkelijke feestdag of zo, we kunnen later ook niet ontdekken wat het is geweest of ter gelegenheid waarvan het was.

Als we opstaan is het droog en er schijnt een stralende zon. Gisteren gaf de weersvoorspelling aan dat het de hele dag zou regenen in Riposto. Een gedeelte van de nacht heeft het geregend en daardoor is de boot lekker schoon gespoeld, al het zout en vooral het stof is er vanaf. Maar de kuip en de banken zijn drijfnat als we naar de douche gaan. We denken niet buiten te kunnen ontbijten, maar als we terugkomen is bijna alles weer droog. De hele ochtend blijft het mooi weer en dan ineens hangen er weer donkere wolken om ons heen en vallen er 10 druppels. Ik schreef vorige week al, dat ik nog steeds het Nederlandse gevoel heb dat 10 druppels het begin van een enorme bui zijn. Maar hier kan het echt bij 10 druppels blijven, terwijl de zon al weer schijnt. We kijken op allerlei weersites en proberen in te schatten welke site het bij het rechte eind heeft. We willen graag weer terug naar het mooringfield en hopen enorm op mooi weer en liefst helemaal geen deining. Als je op allemaal verschillende weerberichten kijkt geven ze niet hetzelfde aan en moeten we maar afwachten hoe het weer zich ontwikkelt. Op dit moment weten we dat er nog een behoorlijke deining staat in de baai en rekenen we er op dat we nog in de haven blijven. Morgen zien we wel verder.

Frans maakt vandaag een klus in de garage af en brengt een motor van een kleine bijboot naar de monteur. De rest van de dag besteedt hij aan onze watertanks en het schoonmaken van de leidingen. Dat is nog een hele klus want eerst moet alles gevuld worden met ontsmettingsmiddel in de tanks. Hij spoelt daarna met het water de leidingen door en vult opnieuw met schoon water om het middel overal uit te krijgen. Dit soort dingen zijn alleen maar mogelijk als we bij een steiger met schoon water liggen, we moeten daarom de gelegenheid gebruiken omdat we misschien de rest van de zomer niet meer terugkomen in de haven en op het mooringfield blijven.

Maandag 15 juli 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een paar onrustige nachten op het mooringfield, waar we af en toe rolden door de deining, slapen we in de haven heerlijk en rustig. Het enige dat we af en toe merken is de regen, het gaat echt de hele nacht door. Vanochtend is het nog steeds hard aan het regenen, we gaan eerst maar ontbijten en dan met een paraplu naar de douche.

George belt begin van de middag dat er problemen zijn met de RIB van Frans. Daar heeft George gisteravond mee gevaren en nu is er geen elektriciteit meer. Frans gaat eerst een klusje afmaken in de garage en dan met de trein terug naar Giardini, waar George met de RIB naar de kade toe zal gaan. Hij heeft een hele tas met gereedschap en meetapparatuur bij zich. Een uur later houdt het op met zachtjes regenen, het is een ware hoosbui. De volgende steiger is niet te zien, het is een dik grijs gordijn van regen. Ondanks dat ik weet dat de boot overal goed sluit loop ik toch een paar keer rond om te kijken of er nergens water binnen komt. Ik vrees dat George en Frans op het mooringfield zijn en bel om te horen of het daar ook zo erg is. Gelukkig zijn ze op tijd gestopt, ze kunnen zo niet werken aan de RIB en hebben besloten om met de auto samen terug te komen. Er ligt nog maar één hele grote motorboot op het mooringfield en die kan zich zelf losmaken van de boei als ze weg willen varen. De deining loopt uit het zuidoosten precies de baai in en daardoor hebben we geen beschutting meer van de bergen om ons heen. Kleine motorboten en zeilboten komen nu niet op deze plek liggen en er is geen noodzaak meer om daar nog te blijven.

Op de weg naar Riposto is er veel water op de weg. Veel van de putten zijn dicht gemaakt en als ze open zijn is het niet zeker dat ze ook op een afvoer aangesloten zijn. Het lijkt een zee van water op de weg. Ook in de haven wordt het langzaam zichtbaar dat er heel veel water naar beneden komt vanuit het dorp. Er drijven bladeren en soms hele boomstronken rond de boot. En het blijft maar hard regenen, dit hebben we nog nooit meegemaakt in de zomer. Omdat we nu aan de steiger in de haven liggen en gemakkelijk op de kade kunnen komen, willen we graag een pizza eten, maar ik vrees dat het niet gaat lukken. We zouden ondanks een paraplu erg nat aankomen en we stellen ons plannen maar uit tot een volgende keer.

Zondag 14 juli 2019. Van de baai bij Taormina naar Porto dell’Etna, Riposto, Sicilië.

Als we opstaan is de oppervlakte van het water om ons heen bedekt met vuil. Het lijkt iets van planten en komt waarschijnlijk van de kant door de harde wind. Waarschijnlijk komt het niet van hier maar van een heel andere kust, want de wind en de golven komen vanaf zee. Dat is dus helaas geen zwempartij op deze zondag. We kijken voor de zoveelste keer naar het weerbericht, het ziet er niet zo goed uit voor de komende dagen. Waarschijnlijk moeten we vanavond verhuizen naar de haven in Riposto, de deining zal steeds verder oplopen. We hebben een gewone ochtend met veel zon en ook het water is plotseling heel schoon. Frans helpt George een grote boot aanleggen en samen gaan ze nog langs wat andere boten die vannacht bij ons hebben gelegen. Plotseling steekt er hele sterke wind op, het is half twaalf. Er is een grijze lucht te zien boven de zee, die langzaam naar het land toe trekt. Het is duidelijk een bui die veel wind met zich meebrengt. Ik heb vanmorgen een groot zeil boven de buiskap gespannen, zodat eronder niet zo warm wordt en die warme lucht niet naar binnen trekt. Maar in een paar minuten flappert het zeil luidruchtig en is er één kant al helemaal los door de sterke wind. Ik kan nog net mijn zeil redden voor we het helemaal kwijt zijn. En vanaf dat moment begint het steeds sterker te waaien en steekt er een sterke deining op. Jammer dat het zo vroeg al start, George gooit de hele planning om want we zouden de middag nog hier blijven. Donatella en hij varen uit en ik ga met de auto naar Riposto om hun op te wachten, zodat George weer terug kan naar het mooringfield. Als we samen in Giardini terug zijn, komt Frans ons aan de kant halen en gaan we terug naar het mooringfield. Frans heeft onze boot al vaarklaar gemaakt en ook wij varen naar de haven van Riposto terug. Er zijn onderweg wel behoorlijke golven, maar het valt nog mee. In de haven is het heel rustig en bespeuren we niets meer van alles wat we in de baai hebben ervaren. De duiker en George blijven vanavond bij de paar boten die op het mooringfield liggen en wij gaan even genieten van het liggen in de haven. Het is toch apart om zo de kade op te kunnen lopen, terwijl we een paar weken aan een boei hebben gelegen. Ik was dan wel af en toe aan de kant, maar Frans heeft niet veel vaste grond onder de voeten gehad die tijd. We blijven hier zeker twee dagen en hopen woensdag weer terug te kunnen. Maar je weet het nooit, de voorspelling komt niet altijd uit, Soms gaat het toch even anders.

Zaterdag 13 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Na een kopje koffie aan de kant met Donatella samen lopen we de winkelstraat door. Ik wil een paar foto’s maken van een heel smal straatje, waar iemand allemaal beschilderde bordjes heeft neergehangen en mozaïek heeft gemaakt. Het is een super smal straatje en al pratende lopen we er tot twee keer toe aan voorbij. We weten beide niet meer waar we het een paar weken geleden zagen. Maar het is leuk en een dame die ons passeert omdat zij haar voordeur in dat straatje heeft, moppert erover dat het niet schoon en netjes is.

Tja, dat is het hier nergens. Het vuil is en blijft hier een enorm probleem. De Europese regelgeving begint hier ook heel langzaam door te dringen en sommige mensen begrijpen dat het afval gescheiden moet. We ervaren een enorm probleem hier op het mooringfield en geven iedereen met uitleg doorzichtig vuilniszakken zodat ze kunnen sorteren. Maar vooral hele grote boten komen met veel afval en dat is meestal niet gesorteerd, als het door ons wordt opgehaald en bij de vuilverzameling wordt aangeboden, wordt het niet geaccepteerd. Op straat bij de huizen zien we alleen maar ongesorteerde zakken en die worden wel meegenomen. Het is een rommeltje en dan krijg je dat de mensen heel veel vuil zomaar ergens weg gooien. Er is een stuk langs de grote weg richting Riposto waar de berm vol ligt met plastic. Het gaat nog heel lang duren voor men in Italië en met name het zuiden, zo ver is als in andere landen. Intussen zien we soms allerlei plastic langs drijven hier in de baai, vooral als de wind deze richting op staat. We halen van alles uit het water en proberen de baai schoon te houden, maar er is nog een lange weg te gaan.

Omdat het vandaag zaterdag is loopt langzaam het mooringfield weer vol met dagjes mensen en boten die het weekend hier blijven. Vannacht was het nog af en toe wat onrustig met een sterke deining. Vandaag is het water heel kalm en het is erg war. Wij zwemmen zoals elke dag voor we gaan ontbijten, maar Frans gaat daarna nog wel drie keer in het water om een beetje af te koelen. Het water is vandaag heel helder, we kunnen het betonblok waar de boei aan ligt weer duidelijk zien. De vissen worden steeds nieuwsgieriger en zwemmen rond om de boot in afwachting van wat brood. Frans duikt onder de boot om schoon te maken, dat vinden de vissen ook heerlijk. Ze halen het zelf wel van de kiel en de onderkant af, maar als Frans het los schraapt eet het een stuk gemakkelijker.

Vrijdag 12 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Vandaag heb ik niet veel op de planning staan. Frans weet ook nog niet wat er allemaal gaat gebeuren, soms reserveren grote boten een plaats en weet George hoe laat ze aankomen. Maar meestal bellen ze onderweg en zeggen dat ze er over een paar uur zijn. Soms komen ze onaangekondigd of ze zeggen dat ze er over een paar minuten zijn. Als ze uit het zuiden komen, zien we ze in de verte aankomen, uit het noorden vanaf Messina zien we ze pas op het laatst op de computer en zijn ze ineens bij de kaap aan het eind van de baai waar het mooringfield is. Het gekke is, dat er vaak twee of drie boten tegelijk komen. Sommige kapiteins wachten keurig en zien dat George en Frans bezig zijn, anderen beginnen vast naar een boei te varen die ze zelf hebben uitgezocht. Niet alle boeien zijn geschikt voor grote boten en dan moet er achteruit gevaren worden om bij de juiste boei te komen. Ook zeilboten denken vaak zelf een plekje te kunnen uitzoeken. De heren varen vaak vooruit en als ze dan langs onze boot komen hoor ik ze roepen dat ze ergens anders naar toe willen dan voor hen gepland is. Of ze hebben geen lijnen klaar om aan te leggen en de hele knoedel moet nog uit de knoop gehaald worden. Gisteren was er bij een boei achter ons iemand die zelf maar ging aanleggen omdat hij niet wilde wachten. Het was een kleine motorboot met een man aan het stuur, heel hoog op de derde ‘etage’ en een jonge dame voorop die de lijnen door het oog van de boei moest halen. Het ging niet helemaal goed met het vastknopen en de man kwam naar beneden om het zelf te doen. Hij liet alleen de motor zachtjes in de achteruit staan, de boot verwijderde zich daarom van de boei, terwijl hij de lijnen in zijn handen had. Dat ging natuurlijk bijna mis, ik kon dat vanuit de kuip op 30 meter afstand rustig bekijken hoe hij bijna in het water terecht kwam omdat hij de lijnen niet los liet.

Als ik rustig koffie zit te drinken aan wal, denkend dat de hele dag voor me ligt, wordt er ineens gebeld met de vraag of ik met de kok en de stewardess van een grote boot boodschappen wil doen met de auto. Tuurlijk gaat dat en dan ineens is mijn rustige dag veranderd in een drukke dag. Frans brengt de mensen naar de kant en ik regel de auto en we gaan snel op weg naar de grote groente- en fruitwinkel. Het is dan inmiddels half twaalf en de winkel sluit om 1 uur. Ik dacht de eerste keer dat we dat allemaal gemakkelijk konden halen, maar meestal hebben ze een uur nodig om alles bij elkaar te zoeken. We gaan met drie grote kisten en de nodige losse tassen verder naar de grote supermarkt. Het is enorm warm in de auto, gelukkig kunnen we in de parkeergarage terecht zodat de auto niet nog warmer wordt met al die spullen er in. We doen ook in de supermarkt rustig boodschappen, ze hebben alle tijd, we drinken nog koffie in het winkelcentrum als alle spullen ingepakt zijn. Ondertussen vertellen ze me dat zij uit Montenegro komen en al 10 jaar op deze boot mee gaan, die nog tot maandag bij ons blijft. Ze weten nooit zeker hoe lang ze blijven, de plannen veranderen nog wel eens, vertellen ze. Als we terug zijn op de kade worden ze opgehaald door hun eigen RIB en bij het inladen van alle boodschappen vertellen de collega’s, dat ze haast hebben want de eigenaar heeft plotseling de plannen gewijzigd en vertrekt over een half uur naar het vliegveld om naar Londen te gaan. Vlak daarna zien we George naar de boot varen en vertrekken zij terug naar Montenegro. Geen rustig weekend in Taormina dus, de dame wilde nog wat shoppen maar dat gaat allemaal niet door.