Maandag 27 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag begint weer heerlijk zonnig en als we naar de douche lopen ziet het er goed uit. Het blijft ook wel zonnig, maar is toch een stuk koeler dan gisteren. Frans probeert met heel veel spoelen ons watertank-probleem op te lossen. Gisteren heeft hij een ontsmettingsmiddel in beide tanks gedaan en dat de hele nacht in laten weken. Hopelijk zijn alle bacteriën die er niet in horen, verdwenen. Zeker weten we dat nooit, het blijkt altijd pas na een paar dagen als er water in de leidingen heeft gestaan. Hij spoelt beide tanks 3 keer met schoon water van de steiger. Het duurt altijd een hele tijd voor een tank vol is en nog langer voordat hij weer leeg is. Het pompje in de boot is niet groot en het helpt niet veel als we alle kranen opendoen, er komt per kraan een steeds kleiner straaltje uit. Ik ga op de fiets naar Giarre en als ik terug kom tussen de middag is de klus bijna geklaard. Frans gaat daarna nog een paar uur naar de werkplaats. Igor komt na zijn werk op de werf ook en samen maken ze nog een tweede testboei die bedoeld is geheel onder water te blijven. In de middag loop ik nog even het dorp in, het is beslist kouder dan gisteren. De Etna is prachtig te zien, er zijn weinig wolken omheen. We kunnen nog steeds de rookwolken uit de krater zien. En die zorgen nog steeds voor stof op de boot. Niet alleen op het dek en in het gangboord is het te zien, ook onder de buiskap is iedere dag stof te zien. Heel apart, want de ruimte onder de buiskap en de kuip is afgesloten door de achtertent. Maar ook binnen hebben we altijd zwart stof, we snappen soms niet hoe het binnen komt.

In de loop van de middag wordt het wat kouder en de dag is “vroeg” afgelopen. Om half 6 is het al donker en dat is eerder dan op de dagen dat het wat warmer is. Het is toch nog winter, al vergeten we dat wel eens als we lekker in de warme zon zitten midden op de dag.

Zondag 26 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

In de ochtend is het nog een beetje wisselvallig nadat het vanmorgen heel vroeg regende! Wel kunnen we buiten in de achtertent ontbijten, af en toe gaat de zon weg. Tegen het eind van de ochtend is het echt zonnig en krijgen we weer het “voorjaarsgevoel”. Ik fiets naar de supermarkt in Giarre, die de hele zondag open is. Lekker om weer te fietsen, heb me alleen te dik aangekleed. Soms is het op de boot zo moeilijk in te schatten hoe koud of warm het aan de wal is. Ik heb nu duidelijk een trui te veel aan onder mijn jack. Voor ik terugfiets verdwijnt die in mijn rugzak.

Frans blijft vandaag aan boord om een paar klusjes voor ons zelf te doen. Het plafond in het toilet begint aan één kant los te laten, hij wil er iets aan doen voor het helemaal naar beneden komt. Er zit een dunne laag schuimplastic om een plaat en daarna is er bekleding op gelijmd. We hadden al het gevoel, maar als Frans de plaat losmaakt blijkt het schuimplastic helemaal verpulverd te zijn. Hij staat het buiten uit elkaar te halen en het wordt een grote stofbende aan dek. Het kost nog behoorlijk wat tijd om er weer nieuw schuimplastic en de bekleding op te spannen, uiteindelijk lukt het. Als alles weer op zijn plaats is, kan ik stofzuigen. Ondanks dat Frans het grootste gedeelte van het werk buiten deed, ligt er toch overal donkergeel stof van het oude schuimplastic.

Ondertussen spoelt Frans de watertanks. We zijn de laatste maanden een beetje aan het sukkelen met ons water, af en toe zit er een smaakje aan, waarschijnlijk zit er iets in de tanks of misschien in de leidingen. We hebben al een keer een paar dagen ontsmettingsmiddel in de tanks gehad en daarna 3 keer doorgespoeld. Nu begint het weer. Het duurt zo lang voor alles vol is en weer leeg getapt, dat we aan het eind van de middag zijn gestopt om morgen weer verder te gaan. Het is inmiddels schemerig en wordt snel kouder. Met de zon was het vandaag heel aangenaam, maar zodra het donker wordt zakt de temperatuur enorm.

Zaterdag 25 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het begint bijna een beetje eentonig te worden, maar de dag begint weer grijs. In de loop van de ochtend begint het zelfs te motregenen. Ik race naar buiten, de handdoeken hangen nog buiten. Kennelijk is het nog niet lang aan het regenen, want ze zijn nog redelijk droog. Gelukkig, want veel dingen binnen drogen geeft zoveel vocht binnen En in een boot heb je altijd al veel vocht binnen. Als het weer zo is als nu draait de ontvochtiger steeds als we aan boord zijn. We legen de bak als hij half vol is. Op een regenachtige dag gooit Frans er ongeveer 10 liter water uit. Door de wat drogere lucht in de boot kunnen we het wel beter warm houden met het kleine kacheltje. We hopen dat het weer toch snel weer wat beter wordt, helaas zal het nog even duren, dit is de winter, ook in Italië. Hopelijk volgende week weer wat zonnigere dagen.

Frans gaat al vroeg naar de werkplaats. Igor heeft een bericht gestuurd dat hij er ook al vroeg is. Igor is de collega van Frans, die afgelopen zomer ook op het mooringfield heeft gewerkt. Zijn vader heeft een werf in Catania en in de weekends werkt hij af en toe voor George in de werkplaats. Igor heeft nu een paar dingen meegenomen van de werf om met de boeien aan de slag te kunnen. Hij heeft glasmat en polyesterhars bij zich alsmede een apparaat om polyetheen te kunnen “lassen” op de boeien. Frans wil een zonnepaneeltje op een boei plaatsen, en ze testen het lasproces.

Ze repareren een paar boeien die lek zijn. Het is een productieve dag in de werkplaats.

Als Frans aan het eind van de middag terug komt op de boot heb ik lekkere hapjes gemaakt voor bij ons glaasje wijn. En onder het nuttigen ervan test Frans zijn muzikale geheugen als ik muziek opzet van de jaren 60 en hij raadt wie de muzikanten zijn. Dit soort dingen horen bij de winter, waarbij we heel andere vrije tijdsbesteding hebben dan in de zomer, als we bijna niet binnen zitten, maar de hele dag buiten zijn. Als ik aan de zomer denk, dan mis ik direct mijn zwemmen en de heerlijke warmte van de zon. Maar de tijd gaat zo snel, voor we het beseffen is het al weer voorjaar en wordt het warmer. We moeten alleen even deze grijze weken door.

Vrijdag 24 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Heel onverwacht is het vandaag een mistige dag we lazen in de voorspelling dat er alleen een beetje sluierbewolking zou zijn, maar dat is echt een dikke laag wolken geworden. Hierdoor is het koud. Het waait niet maar toch hebben we een lage temperatuur doordat de zon niet schijnt. Frans gaat naar de werkplaats om nog wat te doen aan de rail op de mast. In de loop van de dag krijgt hij voor elkaar dat de houder van de boom goed over beide stukken rail heen glijdt en tussen de middag monteert hij de boom weer op de mast. Er is een klus geklaard, hopelijk hebben we er deze zomer plezier van als we de boom in de genua willen gebruiken. Ondertussen heeft hij in de werkplaats de verlichting van de grote RIB van George gerepareerd. Het lampje bovenop was in de laatste weken op het mooringfield kapot gegaan. Het reservelampje paste natuurlijk niet en Frans zette alles vast met knalgeel tape. Het zag niet uit, maar het lampje werkte en dat was het belangrijkste.

Ondertussen is het voor mij een binnen-zit-dag. Er is echt niets aan buiten, het lokt absoluut niet om een stuk te wandelen of te fietsen. Ik loop alleen naar de groentewinkel die, na drie weken vakantie, weer geopend is. Ik wordt breeduit verwelkomd en ben blij dat de zaak weer open is. Er zijn niet veel alternatieven als ik fruit wil kopen en nergens zijn er zulke aardige mensen. Het is altijd hilarisch als je daar boodschappen doet. Het is vader en zoon en een medewerker en er gebeurt altijd iets. Vandaag komt er een autoverkoper voorrijden en begint met de zoon te onderhandelen over de prijs. Vader bemoeit zich er ook mee en de medewerker kijk toe, maar heeft even later commentaar op de onderhandelingen. De zoon blijft buiten als ik mijn fruit bij elkaar heb gezocht en vader loopt mee naar de kassa, terwijl hij zijn mening geeft over die auto. Precies kan ik het nog niet volgen, het gaat in rap-Italiaans. Zoon heeft iedere paar weken een andere auto, het is vast zijn hobby om zo snel te wisselen.

Donderdag 23 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een paar dagen wat minder mooi weer en veel regen is het vandaag weer lekker zonnig als we wakker worden. Frans begint daarom de dag met een rondje hardlopen, wat hem niet meevalt.

Maar later vertelt hij me dat hij een klein stukje over het ‘strand’ is gelopen. Dan denken wij altijd aan een prachtig vlak zandstrand, maar hier is dat los grind waarin je diep weg zakt. Het is mega-zwaar, ook omdat het vrij schuin afloopt naar het water.

Door het mooie weer kunnen we weer lekker buiten zitten in de zon, het is zo warm dat we zelfs de achtertent aan de zonkant helemaal open ritsen. Als iemand me belt uit Nederland en vraagt hoe warm het dan is, zie ik op de thermometer dat die 22 graden aan geeft, dat is een groot verschil met de 6 graden aan de kust daar. Het verwondert ons nog altijd, dat het weer hier zo enorm snel wisselt. Was het 2 dagen geleden echt koud met harde wind en regen, nu is het plotseling bijna warm en voelt het alsof het voorjaar begint. Omdat het fijn weer is kan Frans zijn klusje aan de mast afmaken. Tenminste, dat denkt hij als hij de spullen bij elkaar zoekt en weer omhoog gehesen wordt.

Hij wist al dat het nieuwe stukje rail aan de mast ietsje dikker was en dacht het op te lossen door bij de aansluiting het richeltje weg te slijpen. Dat lukt prima, maar de wagen glijdt nog niet over het bovenste stuk. Hij komt weer naar beneden en neemt wat spullen mee om er in de werkplaats verder aan te werken. Na een paar uur slaan met een grote hamer en schuren past het weer. Inmiddels is het donker en kan hij niet meer kijken of het inderdaad beter past allemaal. Morgen verder!!

Woensdag 22 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is echt een teleurstelling, als we wakker worden is het nog steeds aan het regenen. En dat terwijl de voorspelling aangeeft dat het vandaag droog zal zijn. We lopen naar de douche terwijl het aan het motregenen is. In de loop van de ochtend valt er af en toe een bui en blijft het nog steeds grijs en donker in de lucht. Ineens is het tussen de middag afgelopen met het slechte weer. De zon schijnt, er is geen wind meer en alles in de haven ziet er plotseling heel anders uit. Frans komt vanuit de werkplaats terug om te lunchen en zegt, dat het nog maar even duurt voor we weer buiten in de achtertent kunnen zitten. Nou, dat is een beetje overdreven, want de temperatuur is nog steeds laag, maar het gaat gelukkig weer de goede kant op. Als hij weer naar de werkplaats is gaat de zon heel langzaam weer weg. Ik loop naar de winkels en heb een winterjack aan, het blijft wat kil en zeker als de zon weg is. Maar dat het droog is, is al heel fijn. Hopelijk hebben we morgen weer een hele droge dag en knapt het weer langzaam weer wat op. Het scheelt al behoorlijk veel dat de dagen langer worden. Als het een donkere dag is hebben we het niet zo in de gaten. Vandaag is het beslist later donker, we gaan weer richting het betere weer en hogere temperaturen. Dan wordt het ook weer tijd om plannen te maken.

Dinsdag 21 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een grauwe grijze dag vandaag, het blijft de hele dag een beetje donker. Af en toe regent het een beetje en de wind is behoorlijk hard, we bewegen wat heen en weer. Het geluid van de wind en de lijnen van andere boten is nog het ergst. Als we over de steiger lopen zien we bij een aantal boten lijnen langs de mast, die wat los hangen. Als er wind is klappen die tegen de mast, wat zo’n lawaai maakt. Er is niet veel te beleven in de haven. De mensen, die niet aan boord wonen, maar wel vaak op de boot zijn, blijven lekker thuis. En de overwinteraars zoals wij, blijven allemaal lekker aan boord. Er zijn trouwens maar heel weinig boten bewoond deze winter, veel minder dan andere jaren. Tussen de middag komt er een kleine vissersboot aan onze steiger liggen. Ze vinden het waarschijnlijk te onrustig met de stevige wind aan de kade voor de vissersboten. Die ligt tegen de hoge beschermingsmuur van de haven aan. Daar liggen de boten soms wel 5 rijen dik en hebben bij bepaalde wind minder bescherming dan wij aan de steigers die dichter bij het land liggen. De vorige keer, dat ze hier lagen vertelden ze dat het duur is voor hun, maar dat ze liever veilig liggen en de boel heel houden. Als ik terug loop van de winkels zie ik dat de golven heel hoog opspatten tegen de muur rond de haven. De muur is zeker 7 meter hoog en het water komt nog een paar meter hoger. Het is weliswaar de tijd dat er een paar winkels gesloten zijn, maar er is werkelijk niemand op straat. Er rijden ook geen auto’s. Er is niets aan buiten, ik ga snel weer terug aan boord bij de kachel zitten.

Frans is naar de garage vanochtend. Hij heeft een extra dikke trui aan gedaan, het is er koud. Tot een paar weken geleden was het appartement boven de werkplaats bewoond, nu staat het leeg. Er zijn dus geen mensen die stoken daar en het valt Frans op dat het kouder is dan andere jaren. George zit meestal achteraan in de garage aan zijn bureau. Daar heeft hij een elektrische radiator, die het niet geweldig doet maar toch wel een beetje warmte afgeeft. Frans is meestal aan het werk bij de werkbank helemaal voorin de garage vlak bij de grote metalen garagedeur, die erg veel kou door laat. Zeker als het waait dan voel je de koude lucht door de kieren heen komen. Het komt er op neer, dat we helemaal geen gevoel meer hebben dat we in het fijne warme Italië zijn, ook hier is het gewoon winter.

Maandag 20 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is nog donker als we wakker worden, het regent. De weersvoorspelling gaf gisteren al aan dat maandag en dinsdag regenachtig zouden worden. En het klopt voor de maandag. Het blijft de hele dag wisselvallig en we voelen aan het bewegen van de boot dat de wind stevig is. Frans gaat op de buurboot van de zeilclub de lijnen wat aantrekken, zodat de boot niet meer zo tegen ons aan duwt. Hij ziet dat onze grote ronde bal, die tussen de 2 boten hangt, al een platte kant heeft van het duwen. Die moeten we later maar proberen beter op te pompen om hem weer in model te krijgen. Door de wind is er altijd veel lawaai in de haven. Er tikken lijnen tegen masten en de wind zelf giert tussen de boten door. Overdag valt het allemaal mee maar als het donker wordt lijkt het erger. Niets aan te doen, we hopen dat het maar 2 dagen duurt zoals de voorspelling aan geeft.

Frans gaat in de loop van de ochtend naar de werkplaats. Hij is nog niet klaar met de verlichting van een boei van het mooringfield. Tussendoor probeert hij de batterijen op te laden, die hij bestelde voor onze elektrische buitenboordmotor. De motor kreeg hij omdat de eigenaar hem niet meer aan de praat kreeg. Voor bijna 1000 euro kun je een nieuw accupakket kopen, maar Frans wil uitproberen of hij dat zelf kan maken. Dit soort dingen kun je alleen maar doen als je heel veel tijd hebt, het zou geweldig zijn als het lukt.

Zondag 19 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans begint de dag met een stuk hardlopen. Heel stoer, het is nog een beetje koud zo vroeg. Hij dacht natuurlijk dat het wel goed zou gaan na een hele week skiën, maar dat valt tegen. Behalve als we een beetje omhoog moesten krabbelen met de ski’s om bijvoorbeeld om bij de liftingang te komen, gaat de rest meer op techniek dan op uithoudingsvermogen. Dus veel voordeel heeft het niet, maar hij rent toch een behoorlijk stuk. We ontbijten lekker buiten in de kuip, het is mooi zonnig. Tijdens de koffie bedenkt hij dat het een mooie dag is om een klus in de mast te doen. Er ligt al lange tijd een stuk rail klaar in de kuip, dat moet tegen de mast bevestigd moet worden. Over die rail wordt de spinnakerboom omhoog geschoven als er bij weinig wind een zeil naar buiten gehouden wordt. Ik hijs Frans naar boven, zodat de maten kunnen worden opgenomen, waar precies de schroeven moeten komen. Frans gaat eerst met de rail nog naar de werkplaats in de garage om een stuk af te zagen en de gaten op de juiste maat te boren. Als hij met de spullen terug is, hijs ik hem omhoog. Gelukkig hebben we een elektrische lier, anders zou ik dat nooit voor elkaar krijgen. Het is niet mijn favoriete bezigheid, ik heb er een hekel aan om hem omhoog te hijsen, ben altijd bang dat er iets mis gaat. Ik ben dan ook de reden dat ik dit soort klussen vaak uitstel, als Frans er over begint. Ik ben zelfs bang als ze op andere boten iemand omhoog hijsen. Dan kijk ik steeds of het wel goed gaat, terwijl ik er toch niets aan kan doen. Uiteindelijk hijs ik Frans 4 keer omhoog en weer naar beneden. Er moet steeds nog wat veranderd worden of uit de gereedschapskist gehaald worden. Om half 5 stopt hij er mee, het wordt nu heel snel koud, de zon is weg. Er moet nog een kleinigheid aan gedaan worden, maar het grootste gedeelte van de klus is klaar. Misschien morgen nog een keer omhoog om het helemaal af te maken. Het is een welbestede zondag geworden. En fantastisch weer met heerlijke temperatuur, tenminste in de haven. Onze buren aan de andere kant van de steiger varen even uit en ook naast ons gaat de boot vroeg in de morgen al weg. Maar beide bemanningen komen dik ingepakt terug met jacks, mutsen en handschoenen aan. Het zal buiten de haven op het water met een beetje wind nog behoorlijk koud zijn.

Zaterdag 18 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn weer terug in de haven in Riposto. Na een fijne vakantie in de Dolomieten en héél veel ski-kilometers zijn we weer heerlijk aan boord van de Bolbliksem. In een paar dagen zijn we weer gewend aan het ‘gewone’ leven op Sicilië. Ik ruim een berg wasgoed op en Frans gaat een paar uur naar de garage.

Vandaag is het zaterdag en vinden we dat we een beetje weekend mogen vieren. We gaan met de auto richting Etna. Vanaf de boot kunnen we zien dat er heel veel sneeuw weg is in vergelijking tot 2 weken geleden. Als we een stuk hoger zijn, en op de helling van de Etna rijden, blijkt dat er toch nog wel veel sneeuw is.

We zien het langs de weg, maar vooral een stuk hoger en dicht bij de kraters. We rijden via kleine dorpjes de Etna op richting een aantal Rifugio’s, die aan kleinere wegen langs de hoofdweg liggen. Het zijn officieel “schuilplaatsen”, maar nu altijd horecagelegenheden. Sommige kleine plaatsen zijn gesloten in de winter, de grotere zijn open. We zijn een paar keer bij een restaurant geweest en vinden dat uiteindelijk ook weer. Frans wil graag een keer op de Etna overnachten, zodat we meer tijd hebben om een lange wandeling te maken en niet helemaal heen en terug van Riposto hoeven te rijden. Het blijkt inderdaad dat je hier kunt slapen, we nemen alle gegevens mee en hopen volgende week terug te komen als het 2 dagen mooi weer is.

We rijden met een grote omweg via Castiglione en Francavilla weer terug richting Riposto. Prachtige uitzichten, maar de natuur laat zien dat het echt winter is. Het is vandaag wel zonnig, maar de prachtige kleuren van de zomer en het najaar zien we niet. Gelukkig is het redelijk helder en kunnen we af en toe heel ver kijken richting de zee als we hoog zijn. We komen na ongeveer 100 kilometer weer terug in de haven. Het is nog net 10 minuten zonnig en dan verdwijnt de zon achter de bergen.