Dinsdag 2 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De sneeuw is bijna helemaal weg van de Etna, het was vannacht ook niet zo’n koude nacht. En er is geen regen gevallen, misschien was dit wel de laatste sneeuw tot het in het najaar weer kouder wordt. Frans hoopt nog altijd op een enorme uitbarsting, maar alleen als hij met een gids ook een stuk hoger bij de krater kan komen dan met de auto is toegestaan. Vorig jaar konden we vanaf het boeienveld zien dat er na een uitbarsting een lava stroom aan de zuidkant van de vulkaan was. Dus wie weet gebeurt er nu in de zomer weer iets. Het is onrustig genoeg daar boven, maar echt voorspellen kunnen de specialisten het niet.

Het is vandaag een nationale feestdag in Italië. De winkels zijn open net als op zondag. De levensmiddelen zaken op de kade zoals de vismarkt en de groenteman zijn open, de supermarkt niet. En alle andere winkels blijven ook de hele dag gesloten. Vanmorgen is het behoorlijk druk in de haven met wandelaars, om één uur begint de lunchpauze en is het plotseling doodstil. Er rijden ook geen auto’s door het dorp, winkels zijn inmiddels gesloten. De fruitverkopers die gewoonlijk met hun vrachtwagentjes langs het trottoir staan zijn allemaal weg. Aan het eind van de middag is het plotseling weer heel erg druk. Ik denk dat veel mensen een vrije dag hebben en nu het weer mag, wil iedereen naar buiten. Het weer is prima, dat lokt natuurlijk ook. Langzamerhand komen er steeds meer mensen op de terrasjes, het lijkt weer een ‘gewone zondag’.

Maandag 1 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn wat vroeger dan anders aan het wandelen, omdat ik een afspraak heb. En zo met een wandeling de dag beginnen bevalt ons heel goed. Na een lange winter en een paar maanden weinig beweging is dit heerlijk zo vroeg. Voor ons gevoel hebben we ook een langere dag hierdoor. Hadden we anders nog wel eens een slow-start en was voor we het wisten de halve ochtend al voorbij, met een beetje actie blijft het goede gevoel de hele dag in je hoofd zitten. Omdat we vanochtend extra vroeg zijn, hebben we nog een extra verrassing. Iedere ochtend als we opstaan kijken we naar de Etna. Meestal is die zo vroeg prachtig te zien en soms verdwijnt die al vroeg in een dikke laag wolken, waardoor we niets meer zien. Vandaag zien we veel sneeuw, aan alle kanten zijn grote plakkaten te zien. Het is zo’n brede laag, dat het minstens een paar honderd meter vanaf de top naar beneden moet zijn. Het is de laatste dagen ‘s morgens ook wat frisser dan vorige week. We hebben er met het wandelen niet zo’n last van en lopen in een shirtje en korte broek. In tegenstelling tot sommige Italianen, die met een jas aan, sjaal om en lange broek lopen. Vooral op de terugweg van onze wandeling zijn we blij dat we vroeg zijn vertrokken en de sneeuw zo prachtig zagen vanaf de boot. Want na 3 kwartier is er duidelijk veel minder sneeuw en blijkt een gedeelte al weggesmolten te zijn. Kan ook niet anders, de vulkaan spuugt de laatste maanden zoveel grijze en zwarte wolken uit, dat het wel heel warm moet zijn op de hellingen en bij de top. En de luchttemperatuur wordt ook steeds hoger.

Ik ga naar de grote supermarkt en het is prachtig weer, lekker zonnig en behoorlijk warm. Als ik drie winkels heb gehad, ben ik behoorlijk lang onderweg. Overal moet je wachten en mag je maar niet zomaar naar binnen. Bij de eerste supermarkt valt het nog wel mee, het is nog vroeg. Maar bij nummer twee en drie moet is steeds langer wachten. Het is niet meer ‘even’ boodschappen doen. En een groot probleem wordt straks, dat er nergens een beetje schaduw is en je in de brandende zon staat te wachten. Door het geklus van Frans kon ik niet bij alle boodschappentassen, die ik normaal mee neem. Daarom loop ik een paar keer heen en weer van de auto naar de boot, ook weer in de zon: warm….warm.…! We zitten een half uur later in de kuip en plotseling wordt het donker en nog geen 5 minuten later giet het van de regen. Het is totaal onverwacht, de weersvoorspelling gaf niets aan, maar we denken dan maar dat het goed is voor de natuur. In de middag hebben we nog een paar keer een stevige bui, we krijgen niet meer het prachtige warme weer van deze ochtend.

Zondag 31 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het regent de hele nacht, tenminste zolang het donker is. Want als de zon weer begint te schijnen is ook de regen voorbij. Als we opstaan is het nog wel erg nat buiten, maar het is al weer prachtig zonnig weer. Ik ga al vroeg weg met de auto om even iets op te halen voor George. Het is niet een lange rit, maar het is net als gisteren weer heerlijk om een andere omgeving te zien. Het is zondag, maar al direct vreselijk druk. Het is ongelofelijk, maar op allerlei punten staat midden in de dorpen een lange file. Heel veel mensen zijn onderweg omdat de regelgeving versoepeld is: de Italianen mogen meer hun familie bezoeken. Nu hebben ze hier enorme families en volgens mij zijn ze ook allemaal familie van elkaar. Daarom lijkt het nu een beetje of ‘het gewone leven’ weer terug is. Het is nog niet helemaal zo als vroeger, maar bijna wel. De horeca is weer open, alleen staan de tafeltjes wat verder uit elkaar. En eindelijk mogen de Italianen weer buiten de deur eten. Het restaurant op het haventerrein is weer gestart en veel tafeltjes binnen en buiten zijn bezet. Behalve dan het dragen van de mondkapjes en handschoenen begint het toch aardig op het leven te lijken van voor de lockdown-periode. Het is druk op straat en zeker in de haven. Het was rond het middaguur druk met wandelaars.

Frans is de hele dag bezig in de voorhut met de reparatie, die ik eerder beschreef. Het is een bere-klus, maar het wordt heel mooi. Af en toe moet ik even kijken van hem en dan bewonder ik alles. Jammer dat het straks onzichtbaar wordt omdat de vloerdelen er op komen te liggen. En als ik dan even kijk, gaat mijn blik naar de spullen die verder naar voren gedeeltelijk onder een kleed liggen. Alles zit onder het fijne witte stof van het wegslijpen van de oude delen. En natuurlijk is het stof niet alleen in de voorhut gebleven, maar in mindere mate ligt het overal. Gelukkig is het mooi weer en lekker warm, waardoor ik buiten kan zitten. En het beste is om helemaal aan het eind alles schoon te maken en niet nu al een beetje beginnen. We zijn nog niet aan het eind van het project en als hij nog een beetje gaat slijpen of schuren, kan ik opnieuw beginnen met poetsen. Het is nu geduld oefenen en straks alles in één keer schoon maken.

Zaterdag 30 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans heeft vroeg afgesproken in de werkplaats, ze gaan aan de boeien werken. Misschien dat ze volgende week al mogen opbouwen in de baai bij Taormina. Dan moeten de spullen wel in orde zijn. Er zijn een aantal die schoon gemaakt moeten worden en alles moet nog in elkaar gezet worden. Nog veel werk te doen. Ik heb een afspraak om een vriendin ergens naar toe te brengen met de auto van George. Dat gaat allemaal prima, het is wel druk op de weg omdat het zaterdag is. Maar we zijn dusdanig vroeg dat we nog tijd hebben om bij een kiosk een kop koffie te drinken. Het blijft nog even wennen om overal waar je naar binnen gaat direct je mondkapje op te doen. Er staan gelukkig buiten een paar tafeltjes met overal één stoel om de vereiste afstand te houden. Maar we zitten dan eindelijk weer op een terrasje. Als we terug gaan mis ik de afslag naar een klein weggetje en moeten we omrijden. Het is te druk om de auto te kunnen keren. Beiden vinden we het niet erg, we genieten van de zon en het uitzicht op de Etna, na lange tijd gebonden te zijn geweest aan onze woonplek. Er hangt rond de Etna een dikke zwarte wolk en als Frans en ik later aan het lunchen zijn, wordt het steeds donkerder, ook boven de haven. De voorspelling was dat het aan het eind van de middag een beetje zou regenen. Maar voor in de middag begint het plotseling kort maar hevig te onweren. Eerst lijkt het meer op zee te hangen, even later is het pal boven de haven. Hevige donderslagen en een pikzwarte lucht. Op de buurboot van de zeilvereniging is vanmorgen de eerste ploeg voor instructie uitgevaren. En precies als het begint te regenen gaat de tweede ploeg weg. Na een paar minuten is het niet meer gewoon regenen, maar zijn het zulke dikke druppels, dat de bellen op het water staan. Zo maken we het echt maar weinig mee hier op Sicilië. De aankomende zeilers, die zich voorbereiden op het examen, komen drijfnat terug. We vrezen dat ze niet veel hebben kunnen zeilen, het is windstil.

Vrijdag 29 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben, ondanks af en toe een beetje bewolking, weer een prachtige warme dag. De voorspelling voor de komende 2 dagen zijn niet geweldig, het zal waarschijnlijk wat regenen. Uitgerekend het weekend verandert het weer, maar er is niets aan te doen. Soms valt het mee en zijn er tussen de buien door behoorlijk wat zonnige perioden. Daar hopen we nu dan ook weer op. We zouden de achtertent boven de kuip dit weekend afbreken en de bimini weer opbouwen. Maar nu het weerbericht regen aangeeft, wachten we daar nog mee. De bimini geeft toch minder bescherming dan de achtertent. En als het weer iets minder is, voelt het direct kouder aan. Vaak kunnen we dan wel nog in de achtertent buiten zitten. We zien wel…..

Frans is de hele dag druk bezig in de voorhut. Hij heeft alles wat verrot was er uit de bilge gesloopt. Ook het kleine bankje voor de kast is er helemaal af. Dat zat al tijden los, maar kon niet gemaakt worden, zonder ook de houten balken te repareren. Het is nu inmiddels wel een bere-klus geworden, maar Frans is al weer aan het opbouwen. Fijn dat sommige winkels weer open zijn, want voor dit soort dingen heb je vaak niet genoeg spullen aan boord. Doordat de klus wat groter is dan aanvankelijk gedacht, is alle epoxy op. In de lockdown-tijd kon je nergens technische dingen kopen, alle winkels waren gesloten. Er gelden nog wel aangepaste openingstijden, geen enkele winkel mag na 18 uur nog open zijn. Er geldt ook een verplicht aantal uren lunchpauze. Nu houdt niet iedere winkelier zich daar aan, wat tot gevolg heeft, dat ze allemaal verschillende openingstijden hebben. De supermarkt gaat weer om 16 uur open na de lunch en de winkel waar Frans spullen voor de boot haalt opent pas om 17.30 uur. Die sluit dan ook niet om 18.00 uur. Ze rommelen allemaal maar wat aan. Ik moet steeds denken aan het restaurant waar we een paar dagen geleden waren en onze naam en een telefoonnummer op moesten schrijven, bij controle zouden ze 2000 euro boete kunnen krijgen. Ik weet niet of daar dan wel strenge controle op is.

Donderdag 28 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we onze ochtendwandeling maken is het heerlijk zonnig weer. De temperatuur is heerlijk om te lopen, het is nog een beetje fris door de wind. We denken iedere dag dat het hoogzomer is, maar als er een beetje wind is, merk je dat het nog voorjaar is. Korte broek wissel ik in de loop van de ochtend dan ook om voor een iets warmere broek, zeker als af en toe de zon achter een paar wolkjes verdwijnt. Maar we hebben helemaal niets te klagen over het weer, we zitten de hele dag lekker buiten. Alleen als ik met de fiets weg ga voelt het wat koel aan. Het is wel heerlijk om na zo lange tijd weer even anders te bewegen dan wandelen. Ik heb het echt gemist.

Frans is de hele dag bezig met de reparatie van een paar tussenschotten onder in de boot. Hij dacht eerst een klein stukje wat verrot was, weg te halen in de kleine hut, maar komt langzamerhand steeds meer tegen. En het is natuurlijk beter om het dan maar direct allemaal te vervangen, het is nu toch een rotzooi. Hij zaagt stukken weg, die onder de vloerdelen zitten. En rommel is niet erg, maar langzamerhand na een paar dagen werken, zit alles onder een laag fijn stof. In de voorhut liggen alle reserve zeilen en nog veel meer losse spullen, alles is bedekt met stof. We hebben wel een gedeelte afgedekt met een laken, maar daar is het zelfs doorheen gegaan. Hij gaat het nu eerst allemaal weer opbouwen, er zijn mallen gemaakt voor nieuwe tussenschotten en dan ga ik nadenken over het verwijderen van al het stof. Ik denk dat we alle losse spullen maar door het luik naar buiten op het dek leggen en daar stofvrij maken.

Woensdag 27 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Al vroeg rijd ik met de auto van George het haventerrein af. Mijn vriendin heeft een afspraak en rijdt zelf geen auto. We rijden eerst een klein stukje buiten Riposto tussen de boomgaarden en landerijen door naar de Provinciale weg. Daarna gaan we in het volgende dorp naar de straat waar zij haar afspraak heeft. Een uur later rijden we dezelfde route weer terug. Het is heerlijk weer met stralende zon. En het is net alsof ik er voor het eerst rijd. Dat is niet zo, want richting Messina komen we vaker over deze weg. Maar nu is het wel heel erg lang geleden, dat ik hier reed. Door de hele lockdown-situatie heeft het leven echt stil gestaan. We mochten de boot niet verlaten en zeker niet naar een andere gemeente. Aan de ene kant lijkt het allemaal ‘nieuw’ , zo lang is het geleden. Aan de andere kant is het alsof er niets veranderd is. Het laatste stuk voor de Provinciale weg is heel smal. En er rijden toch redelijk wat auto’s, die nog steeds, en als altijd, breeduit de ruimte nemen om enorm hard te rijden. Het is goed dat het redelijk open is daar, want ze nemen standaard de binnenbocht, ook al zien ze van de andere kant een auto aankomen. Als ik samen met Frans in de auto zit en hij rijdt, zeg ik altijd dat hij hier niet mag rijden, ik vind het niet prettig. Maar, afgezien van de rijstijl van de tegenliggers, is het heerlijk om wat anders te zien en een klein beetje het gevoel te hebben, dat het gewone leven er weer aan komt.

We zijn gisteravond naar een pizzeria geweest, waar we voor februari vaker kwamen. We kennen de eigenaar die heel hard naar mij riep toen ik gistermiddag langs liep. Ik vroeg of zijn restaurant ook open was en tot mijn verbazing zei hij dat we konden komen eten. Dus ik reserveer een tafeltje, want het restaurant is niet groot en de tafels zouden vast een eind uit elkaar staan. In de ruimte die echt niet groter is dan 2 Nederlandse huiskamers, stonden altijd zoveel tafels en stoelen, dat je eigenlijk nergens meer tussendoor kon. Het was een zeer geliefde plek om met de hele (Italiaanse!) familie verjaardagen te vieren. Inderdaad stonden er maar de helft van de tafels en stoelen, de rest stond buiten op straat opgestapeld. Dus geen lange tafel meer en waarschijnlijk ook geen familiefeestjes. We zaten er helemaal alleen, we moesten onze naam en een telefoonnummer invullen. Als ze dat niet doen riskeren ze een boete van 2000 euro. Nu leefde deze pizzeria voornamelijk van het afhalen, maar op deze manier wordt het wel een slow-start na 3 maanden sluiting. Wij eten daar overigens meestal geen pizza, het restaurant heeft nog veel andere heerlijke gerechten op de kaart.

Dinsdag 26 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het weerbericht zegt dat het vandaag in Riposto twee graden ‘kouder’ zal zijn. Daar hebben we helemaal geen last van en we merken er niets van. Het is nog steeds prachtig zomerweer. Wel waait het af en toe stevig. Als er geen wind is moet de achtertent helemaal open, anders is het veel te warm. En plotseling neemt de wind weer toe en heb ik het koud. Het is nu eind van de middag en ik heb al zes keer de tent open en dicht geritst. Dat is dan ook het enige ‘lastige’ aan dit weer. En verder genieten we er enorm van. Na zo’n lange winter binnen zitten, is het heerlijk om weer de hele dag buiten te kunnen zijn. Het aparte is, dat als we veel binnen zitten, we de Nederlandse gewoontes meer aanhouden. We eten warm om 18 uur. Met zulk heerlijk weer en als we buiten zitten, eten we vaak pas om 19- of 20 uur. We zien dat de Italianen in de haven juist hun warm-eten-tijd wat naar voren schuiven. Dat heeft te maken met de sluitingstijd van de levensmiddelenwinkels, die maar tot 18 uur open mogen zijn. De nasleep van de hele strenge regels zal nog een hele tijd duren hier, hebben we het vermoeden.

Aan de achterkant van onze boot kijken we naar de vaste kade aan de overkant. Daar is een parkeerterrein waar de werf ‘s winters boten stalt, voornamelijk hele grote motorboten. We zien dat ze iedere dag weer een boot daar weg halen. Veel boten gaan weer het water in, sommigen gaan eerst naar het terrein bij de werf voor schoonmaak en onderhoud. We zijn eigenlijk benieuwd hoe het er straks uitziet, want andere jaren waren we na de winter op 1 mei hier weg met onze boot en kwamen we pas na 1 oktober terug als de motorboten al weer op de kant stonden. Nu zijn we hier ook de zomer. We zullen niet voor langere tijd weg zijn zoals andere jaren. Hoe het verder gaat zullen we moeten afwachten. Eerst varen we naar de werf in Crotone, die zijn aan het opstarten deze week. Ze hebben nog niet bevestigd dat er plaats voor ons is op 3 juni, we hopen, na zo lang wachten, wel dat we begin volgende week kunnen varen. Maar we moeten heel zeker weten dat we in Crotone binnen mogen varen en geen problemen krijgen. We zullen 24 uur onderweg zijn en kunnen niet hier naar terug gaan en het een week later opnieuw proberen.

Maandag 25 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn eerder opgestaan om onze dagelijks wandeling te beginnen, het is ‘s morgens vroeg al erg warm. Het scheelt natuurlijk niet veel, waarschijnlijk moeten we het maar accepteren. Het is beduidend rustiger vandaag, waarschijnlijk waren er de afgelopen dagen veel mensen die alleen in het weekend wandelen. En nu we iets vroeger zijn lopen we onze ademtherapeut natuurlijk mis. We weten bijna zeker dat hij echt elke dag wandelt net als wij, maar we zien hem niet vandaag.

Frans vertrekt al vroeg naar de garage. De vlonders in de boot van George moeten aan de hoeken gerepareerd worden. De laagjes hout staan helemaal open. Als dit zo blijft zitten is het na nog een seizoen misschien wel verrot. Ik doe een rondje boodschappen en kom langs een paar terrasjes, waar de stoelen en tafels al buiten staan, keurig op een grotere afstand van elkaar en veel minder stoelen. In het dorp is het duidelijk drukker dan vorige week. Het begint allemaal weer een beetje te leven.

In de haven is sinds zaterdag wat opwinding onder de vissers, er schijnt een hele grote vis rond te zwemmen. We begrijpen niet goed waar al die vissers vandaan komen en wie hen heeft gewaarschuwd, maar gisteren, en ook vandaag, lopen er allemaal mensen met hengels over de steiger. Ook de havenmeesters komen af en toe langs in hun dinghy op zoek naar die hele grote vis. Vanaf onze boot kijken we uit op een brug, waar het water wat ondiep is, daar kun je de vissen goed zien, maar niemand signaleert hem. En toch zien we af en toe een flink ‘gevecht’ en opspattend water, dan jaagt hij achter kleine vissen aan. We zijn heel benieuwd wie hem nu uiteindelijk er uit haalt, maar misschien verdwijnt hij ook weer uit de haven, dat weet je nooit…..

Zondag 24 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan vroeg op, dezelfde tijd als anders. Het is dan wel zondag, maar we gaan weer en lang stuk wandelen net als vorige week zondag. Het is al erg warm als we starten. We zijn beslist niet de enigen. Het eerste stuk in zuidelijke richting naar Torre zijn er samen met ons veel mensen onderweg. We zien de wandelaars, die door de week omstreeks deze tijd lopen, maar er zijn ook heel veel nieuwe gezichten, duidelijk mensen die in het weekend hardlopen of wandelen. Heel apart vinden we dat de mensen hier zich nog zo dik kleden. Niet meer dan de helft heeft een korte broek aan en veel mensen hebben nog een jack aan, zelfs als ze hardlopen. Als we van de eerste helft naar Torre terug zijn bij de haven en doorlopen in noordelijke richting, is het nog drukker. Op het fiets- en voetpad moeten we goed aan de kant lopen en achter elkaar, anders worden we omver gereden. En slechts een enkeling heeft een bel om ons te waarschuwen dat er achter ons fietsers komen. Sommigen gaan op de weg fietsen, vooral die met een racefiets. Maar ook daar is het druk met auto’s en ontstaan er af en toe gevaarlijke situaties. Bij het keerpunt van het tweede stuk kunnen we water drinken en even in e schaduw zitten. We kijken daar uit op het strand, er zijn al heel wat parasols te zien en een aantal is aan het zwemmen, nou dat lijkt me nog erg koud. Later op de boot is het in de schaduw 31 graden, maar zo aan zee heb je toch een frissere wind.

Langzaam komt het ‘gewone’ leven weer op gang. De levensmiddelenwinkels zijn vanochtend open, de supermarkt niet. Maandag gaan waarschijnlijk de kiosken weer open, de Italianen verheugen zich er erg op, zij zijn zo gewend om buiten te leven in deze tijd van het jaar. We zien dat de coronaregels al wat afzwakken op straat. Er zijn wel veel mensen met een mondkapje, maar lang niet iedereen draagt dat. Anderhalve meter afstand is ook moeilijk in deze cultuur. De winkeliers controleren wel heel streng op de regels, maar er wordt weinig meer gekeken of er veel mensen tegelijk boodschappen doen. Dus mondkapje voor en handschoenen aan, maar wel weer samen boodschappen doen. In zo’n kleine supermarkt hier op de kade is het natuurlijk helemaal niet te doen om anderhalve meter afstand te houden en gaat iedereen gewoon zijn gang.