Donderdag 5 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan schijnt de zon en is het helder, we kunnen een gedeelte van de Etna zien, de sneeuwgrens is niet zo laag als anders na een regenachtige dag. Waarschijnlijk is het daar boven niet zo koud geweest als vorige week. We ontbijten buiten, dat wil zeggen: in de achtertent boven de kuip, af en toe is er een beetje zon en dan wordt het direct warmer in de tent. Frans gaat naar de achterste steiger, waar een grote motorboot ligt van een klant van George. Er moet iets gerepareerd worden en een nieuw stukje plint geplaatst. Als hij terug komt drinken we eerst koffie. Met wat gereedschap gaan we samen terug naar die boot. Ik neem een fiets mee, zodat Frans direct naar de garage kan fietsen als hij klaar is. We kijken onder in de boot, waar Frans aan het klussen is, als we een beetje vreemd geruis horen. Frans denkt dat het een muis is, mij lijkt het meer alsof er wat water loopt. Dan zie ik door het raam, dat het heel zacht regent. Daar hebben we lopend op de steiger een paar minuten daarvoor niets van gezien. Het was in de verte tegen de Etna-helling aan wel donker, maar dat is het vaak de hele dag, zelfs als wij stralende zon hebben in de haven. Binnen een paar minuten klettert de regen op de boot, altijd een vreemd geluid op een onbekende boot. Als we op de Bolbliksem zijn horen we zelfs ‘s nachts dat het heel zacht is gaan regenen als we slapen. Als het droog is na een kwartier is Frans ook net klaar. Ik loop terug als hij op de fiets richting garage gaat. Eenmaal op de boot duurt het geen twee minuten of het giet weer van de regen. Frans kan nooit het hele stuk naar de garage gefietst hebben en heeft natuurlijk geen jas bij zich, we gingen tenslotte met mooi weer van de boot weg en zagen op geen enkele manier die buien aankomen. Hij regent inderdaad behoorlijk nat. Het blijft de hele middag buiig terwijl de dag zo mooi begon. Om half 3 is het afgelopen met buiten zitten. Dan merk je dat een heel klein beetje zon al warmte geeft zoals vanochtend. Door de regen is het direct een paar graden koeler.

Woensdag 4 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan is het donker en grauw, nu hebben we echt het gevoel dat het winter is. Toen we gisteravond naar bed gingen regende het, vanochtend is het droog. Het ziet eruit alsof er ieder moment een dikke bui kan komen, maar we houden het de eerste uren droog. Aan het begin van onze steiger ligt sinds enkele weken een motorboot, die duidelijk zelf gebouwd is. Een echtpaar is er nu al weken aan het klussen, ze komen ‘s morgens vroeg en gaan aan het eind van de dag pas weer weg. Ze spreken alleen Italiaans en vertellen ons elke dag iets over waar ze mee bezig zijn. Vanochtend vroegen ze ons of het vannacht geregend had. Ze hebben het dek bekleed, een paar weken geleden, ze vertelden ons dat er water doorheen kwam. En kennelijk willen ze nu weten of het niet meer lekt, of dat er misschien géén regen is gevallen. We kunnen ze gerust stellen: het regende gisteravond. We praten met elkaar met handen en voeten, ze spreken echt geen woord Engels.

In de loop van de ochtend blijft het donker en koud. Jammer, we kunnen niet lekker buiten zitten in onze achtertent. De temperatuur zakt zelfs zo ver dat we binnen de kachel aan hebben. Dat is nog niet vaak gebeurd overdag. Frans maakt de platen af voor het busje van George. Tussen de middag meldt hij dat alles past. Hij is nog de hele middag bezig om alles af te maken en te bevestigen. Gisteren vond ik al dat het vroeg schemerig werd, vandaag is dat met dit weer nog eerder. Om 3 uur moeten een paar kleine lichtjes aan, omdat het echt al donker is binnen in de boot. We merken niet veel van het Sinterklaasfeest in Nederland. Omdat ik vandaag van alles lees over Kerstmis en het zo donker is, krijg ik al een beetje Kerstgevoel. Ik ga nog net niet de lichtjes ophangen, want dat hoort nog steeds niet eerder dan 6 december naar mijn idee.

Dinsdag 3 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We moeten een beetje bijkomen van ons weekend naar Dublin. Met name de terugreis was vermoeiend doordat we zo laat (of vroeg in de ochtend) terug aan boord kwamen. Frans heeft een afspraak om half 10 met George, we staan daarom wel op tijd op. Ik fiets mee naar de garage om de wasmachine te vullen. Frans en George gaan het busje wegbrengen. Een paar weken geleden heeft George het schoon laten maken, maar er was vies water onder de bodemmat blijven staan. Omdat er vuilnis van het mooringfield mee vervoerd is moet het echt schoon zijn, anders blijft die vieze lucht er in hangen. Frans heeft de platen aan de zijkant van de bus afgesloopt. Het was een soort board, wat langzaam aan het vergaan was. Hij maakt vandaag nieuwe platen van kunststofplaat. Het is nog een hele klus om alles keurig op maat te zagen. Gelukkig heeft hij mallen van de oude platen gemaakt. Als ze na de lunch de bus weer terughalen kan Frans de eerste plaat passen. Na een kleine aanpassing is het prima, hij kan verder met de volgende 5 platen.

Frans is een paar keer heen en weer gefietst vandaag. Als ik een boodschap doe om half 4 begint het al donker te worden. We hebben er natuurlijk niet aan gedacht om de fietslampjes te monteren. Als Frans om 6 uur terug komt is het pikkedonker, echt winter. Morgen op tijd aan denken om ze mee te nemen. Het is zo vreemd om ‘s morgens buiten in de zon te ontbijten en dan al aan het eind van de dag te denken: trui en jas mee (de temperatuur zakt meer dan 10 graden) en dus die fietslampjes!

Maandag 2 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben drie dagen geen blog geschreven omdat we een weekend naar het trouwfeest van vrienden waren. De heenreis was probleemloos, wel een lange trip met 2 keer overstappen in Rome en Amsterdam, maar we kwamen keurig vroeg in de avond aan. Vanaf 8 uur ontmoetten we onze vrienden en een aantal van hun gasten en familieleden in het centrum. Zaterdag zijn we vroeg het centrum in gelopen, het was voor ons (gewend aan het Italiaanse klimaat) wat fris, maar gelukkig droog. We bezochten een productiebedrijf van het whiskybedrijf Jameson. Heel interessant om te horen over de geschiedenis van het bedrijf, dat meer dan 300 jaar bestaat. Tijdens de rondleiding moest er natuurlijk ook geproefd worden, wat we gezien ons avondprogramma heel bescheiden hebben gedaan. Ook het gratis glas whisky na afloop hebben we aan ons voorbij laten gaan.

We maakten een lange wandeling langs de rivier en door de stad. Alles was prachtig versierd en verlicht voor de decembermaand. Omgekleed meldden we ons voor de huwelijksceremonie met daarna het feest. Het was zeer geslaagd en enorm gezellig.

Zondag zijn we op tijd onderweg gegaan voor de terugreis. Het was regenachtig en koud, er liepen heel weinig mensen op straat en winkels en horeca waren gesloten. We waren blij, dat wij zo hadden genoten van de zaterdag, die totaal anders was. Als we op de luchthaven bij de gate komen, heeft het vliegtuig 40 minuten vertraging. Er blijkt in de ochtend op Schiphol slecht weer geweest te zijn en veel vluchten zijn vertraagd. Uiteindelijk vertrekken wij twee uur later dan gepland. We hebben er een hard hoofd in of we alles gaan halen. Als we doorrekenen is de vlucht in Amsterdam al weg als we aankomen. Dat blijkt mee te vallen, want in Amsterdam is natuurlijk alles vertraagd door het weer. We hollen naar de gate en kunnen nog net in het vertraagde vliegtuig stappen. Inmiddels is het al zo laat in de avond, dat we vrezen niet verder dan Rome te komen, maar ook dat valt mee. Als we de hal in lopen roepen mensen van Alitalia ons al en geven ons snel nieuwe instapkaarten. Als we hollen gaan we het halen, er zijn nog 10 minuten voordat de gate sluit. Dat gaan we halen en uiteindelijk staan we ‘s nachts om half 1 bij de bagageband, waar zowaar ons koffertje verschijnt, dat kennelijk alles met ons heeft meegemaakt. Gelukkig zijn we vrijdag met de auto vertrokken vanaf de haven en kunnen we nu op eigen gelegenheid weer terug rijden naar Riposto, waar we om half twee aan komen.

Vandaag is weer een ‘gewone’ dag. We moeten een beetje bijkomen van het geweldige weekend. We genieten van het heerlijke zonnige weer, het is hier een heel stuk warmer dan in Dublin!

Donderdag 28 november2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een beetje rommelige dag vandaag. Frans gaat naar de garage om te klussen en ik zoek alle spullen en kleding bij elkaar voor ons vertrek morgen. We gaan heel vroeg onderweg naar het vliegveld in Catania. We reizen naar Dublin, waar vrienden een huwelijksfeest organiseren. We kennen hen van twee winters hier in Riposto. Ze zijn afgelopen winter getrouwd in Mexico en geven nu een feest voor familie en vrienden. We verheugen ons er op om hen weer te zien. Zij hebben de boot in Griekenland achter gelaten na de zomer, na een rondreis zullen ze hem in het voorjaar weer ophalen en dan richting Canarische eilanden varen, om van daaruit over te steken naar de Cariben. We kunnen morgen het busje van George gebruiken en dat is maar gelukkig, want de treinen rijden niet, er is weer een staking van het personeel, we kregen begin van de week al bericht dat er geen treinverkeer is. Nu weten we uit ervaring dat er dan soms toch treinen rijden, maar het is een te groot risico als we op tijd op het vliegveld moeten zijn. We komen zondagavond weer terug, maar dat is heel laat. Dan is er helemaal geen trein meer om in Riposto te komen. Daarom is dit veel gemakkelijker en zijn we van niemand afhankelijk. We vliegen morgen en zijn op tijd voor de ontmoeting met onze vrienden en een gedeelte van de gasten. Zaterdag hebben we de tijd om Dublin te bekijken, hopelijk is het redelijk weer. Om vijf uur beginnen de ceremonie en het feest. Zondag vliegen we weer terug.

Daarom zal er de komende drie dagen geen blog van ons verschijnen. Maandag brengen we verslag uit van onze reis naar Dublin.

Woensdag 27 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vanochtend doe ik eerst een paar huishoudelijke klusjes en om 12 uur vertrek ik met de trein naar Catania. Ik ga de bestelling ophalen, die we bij een bedrijf hebben gedaan. We willen graag een plaatje gegraveerd hebben op een cadeautje voor onze vrienden, die komend weekend hun trouwfeest hebben. George heeft van tevoren gebeld en de winkel is de hele dag open. Dat is natuurlijk niet zo, als ik er aan kom is de deur op slot. Hopelijk is er zo dadelijk iemand, ik benut de tijd om bij het operagebouw op het pleintje waar we vaker zitten, koffie te drinken. Het is super weer, lekker warm en buiten op het terras prima om de wachttijd te overbruggen. Als ik daarna terug loop naar de winkel, is de eigenaar terug. Ik krijg de wind van voren! Een hele tirade in het Siciliaans, waaruit ik begrijp, dat onze bestelling niet klaar is. Maar dit is de derde keer dat ik terug kom en nu hebben we nog niets. De eigenaar van de zaak gaat gewoon door met zijn werk en ik blijf bij de balie staan, dit is echt niet zoals we hebben afgesproken! Uiteindelijk komt hij toch naar me toe, pleegt een paar telefoontjes en zegt dat ik het maar elders moet proberen. Hij laat me een visitekaartje zien van een bedrijf, waar ik dan met de auto naar toe moet rijden, begrijp ik. Ik kan hem nog net duidelijk maken, dat ik met de trein ben, hij draait zich al om. Buiten bel ik Frans, het internet is miserabel en ik kan niet zien waar ik naar toe moet. Ik koop een plattegrond van Catania en zie, dat het inderdaad een heel eind lopen is. De straat staat nog net op het randje van de kaart, ik moet op nummer 176 zijn. Er zit niets anders op dan te lopen. Gelukkig zegt Frans in welke richting ik moet lopen, want mijn slechte richtingsgevoel had heel iets anders bedacht. Uiteindelijk na wat omzwervingen en drie keer de weg vragen vind ik de juiste straat en dan is het nog en heel eind lopen naar nummer 176. Inmiddels is het lunchtijd en de winkel is gesloten, dat wordt nog een rondje koffie. Na een uur loop ik voor de tweede keer langs de winkel en is het rolluik open. Als ik vertel wat ik wil hebben, blijkt dat ik 50 minuten moet wachten en dan is het klaar. Fijn zo, heb ik toch wat we graag willen hebben. Maar inmiddels ben ik wel al 4 uur aan het lopen en wachten, maar gelukkig niet voor niets. Uiteindelijk loop ik met onze bestelling weer terug richting de stad en vind onderweg de goede richting voor het station. Uiteindelijk ben ik ruim 6 uur onderweg om “even” iets op te halen in Catania. Ondertussen is Frans het cadeautje ophalen, waar het gegraveerde plaatje op moet, tenminste dat denkt hij. Want dit is de tweede zaak waar we het bestelden en na alle beloften is ook hier het gevraagde artikel niet aanwezig, ondanks alle beloften. Nu zijn we dus 8 weken bezig om iets te regelen en is het er nog niet, dit is weer echt Italiaans. Ze beloven van alles en het komt nooit uit zoals je verwacht. Het is moeilijk zaken doen hier.

Dinsdag 26 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De temperatuur hier in Zuid-Italië daalt heel langzaam naar het winterniveau. Door de zon overdag is het nog steeds heerlijk warm, maar de avonden en nachten worden toch steeds kouder. En als we dan een dag zonder zon hebben en met veel regen zoals afgelopen zaterdag, zien we dat als het helder is aan de Etna. Gisteren was het nog bewolkt rond de top, vandaag is een heldere dag. Er ligt, na al die neerslag, weer heel veel nieuwe sneeuw op de hellingen en de sneeuwgrens is lager dan de vorige keer, maar heeft, volgens ons, de dorpen zoals Randazzo nog niet bereikt. We hebben natuurlijk zin om te gaan kijken als er weer een mooie zonnige dag is, maar George is vandaag weer terug en dan willen we niet te veel gebruik maken van zijn auto. Een probleem met plannen is ook, dat je nooit van tevoren weet of het een heldere dag gaat worden of niet. Dat zie je ‘s morgens pas en dan weet je nog niet of dat een paar uur zo blijft en het de moeite is om naar boven te rijden.

Frans werkt een paar uur in de garage aan zijn elektrische buitenboordmotor. Hij doet het inderdaad, alleen zakt de accuspanning erg snel, er valt dus nog wat aan te klussen. De motor moet het minstens een uur op gewone snelheid uit houden. Als we ergens voor anker liggen en naar de kant willen, moeten we toch een redelijke afstand kunnen overbruggen en ook weer terug kunnen op de motor. Ik schreef eerder deze week al over ons roeiavontuur bij Mallorca, wat met een volle dinghy niet heel succesvol was.

We hebben gisteren een heerlijke dag gehad met onze tocht naar Syracuse. Ik plaatste al wat foto’s bij het blog. Buiten de grotwoningen, die Frans zo intrigeren, zijn er ook een aantal grotten, die ontstaan zijn door de exploitatie van steengroeven, waar de huizen in Syracuse destijds van gebouwd werden. Het “Oracchio di Dioniso” (het oor van Dionysius) is de grootste groeve, waar gevangenen in leefden. Heel indrukwekkend en enorm hoog.

Maandag 25 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een regenachtige zondag is het vandaag weer lekker zonnig als we wakker worden. We gaan vandaag ons geplande uitje van gisteren inhalen, het regenachtige weer was niet geschikt om een dag weg te gaan. We gaan naar Syracuse en willen graag over de provinciale weg rijden. Dat blijkt nog erg moeilijk, vooral ter hoogte van Catania. Onze navigatie blijft de weg wijzen naar de snelweg en als we naar de wegnummers kijken en in de gaten houden naar welke plaats we willen, gaat het in de stad helemaal mis. Er staan heel weinig borden en we moeten dwars door de stad om zuidelijker weer op de goede weg te komen. Uiteindelijk met wat rondjes in het centrum van Catania kunnen we de goede weg weer vinden. Maar 20 kilometer voor Syracuse rijden we ineens weer op de snelweg. Uiteindelijk vinden we vrij snel de straat waar het archeologische vindplaats is waar we willen kijken. Frans is altijd gefascineerd door grotten en hier zijn heel oude Griekse grotwoningen. Ook is er een mooi amfitheater dat nog goed bewaard is gebleven. Wij hebben de hele rit mooi zonnig weer gehad, maar hier is alles drijfnat van een fikse bui, die kennelijk nog niet lang geleden is gevallen. Als we voldoende hebben gezien, rijden we naar het centrum van Syracuse. Vlak bij de brug naar de oude stad vinden we een parkeerplaats. Dat is natuurlijk het grote voordeel als je buiten het seizoen bent, er zijn maar weinig toeristen en nog plaats genoeg voor onze auto. In het oude centrum lopen we door prachtige straatjes en een stuk langs het water en natuurlijk kijken we bij de twee havens. Het is in deze tijd van het jaar dan wel erg rustig, maar daardoor zijn ook veel zaken gesloten. Twee jaar geleden waren we hier in het voorjaar met prachtig warm weer, toen zaten alle terrasjes vol en kon je overal lekker in de zon zitten. Nu is dat heel anders en door de lage temperatuur lokt het ook niet erg om buiten te zitten. Het geeft een heel andere sfeer in de oude stad. Voor de archeologische dingen was het fijn dat het rustig was, in de oude stad is het gezelliger als het warmer is en de terrasjes open zijn.

Zaterdag 23 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben vandaag weer een heerlijke warme dag, het wordt bijna eentonig. Maar mooi weer verveelt nooit, dus we genieten er van. Na de koffie gaat Frans naar de Nederlandse boot die in de verkoop is, er komen Zwitserse kijkers. Die blijken in Ragusa ook een boot bekeken te hebben. Frans praat een hele tijd met hen en bericht daarna de eigenaar en George over de bezichtiging.

Hij vindt het leuk om op deze manier betrokken te zijn bij het zaken doen. Gelukkig zijn wij er zakelijk niet bij betrokken en zijn het alleen de belangen van anderen, die hij moet behartigen.

Ondertussen ga ik met de auto naar een grote supermarkt, waar ik deze zomer vaker kwam. Het is 20 km rijden richting het noorden. Als ik mijn boodschappen daar heb gedaan rijd ik terug om halverwege naar de Lidl te gaan, “onze” Lidl in Giarre wordt nu al weken lang verbouwd en de laatste twee keer was er nog maar een halve winkeloppervlakte. Daarom zijn diverse producten niet voorradig en in Fiumefreddo waar ik nu ben, is een hele nieuwe winkel met alles op voorraad. Als ik weer weg rijd bedenk ik dat ik nooit vanaf deze winkel terug naar Riposto ben gereden, maar altijd naar de baai met het mooringfield bij Taormina. Klinkt allemaal heel eenvoudig, maar dat is het niet op Sicilië. Er zijn hier enorm veel eenrichtingsverkeer-straten, waardoor je soms een heel stuk omrijd en over andere wegen komt dan op de heenweg. Als ik bij het stoplicht kom, waar ik af ben geslagen naar de winkel, kies ik natuurlijk de verkeerde richting om terug naar Riposto te komen. Ik sla een zijweg in om te keren, maar dan heb je tegenwerking van Italiaanse chauffeurs. De wegen zijn smal en je moet 2 keer heen en weer voor je bent omgekeerd. Eerst racet er iemand achter me langs en gelukkig zie ik nog net dat er iemand voor me langs vliegt. Het is ook zo moeilijk te zien met schots en scheef geparkeerde auto’s, maar het lukt. Het is inmiddels middagpauze en lunchtijd, dus niet meer zo druk. Anders gaan ze nog allemaal toeteren ook!

Vrijdag 22 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer prachtig weer als we opstaan, lekker zonnig en behoorlijk warm. Als we buiten ontbijten doet Frans zelfs zijn T-shirt uit, in de zon is het echt warm. Hij vertrekt na de koffie naar de garage om verder te gaan met zijn project van de elektrische motor. Als hij, laat in de middag, terug komt meldt hij dat het gelukt is. De batterijen, die hij aan elkaar soldeerde, laden weer op. Hopelijk gaat ook de laatste stap in dit experiment lukken. Dat zou natuurlijk wel fantastisch zijn. Onze buitenboordmotor is echt niets meer waard. Frans heeft hem in de garage nog bekeken, maar er is echt niets meer mee te beginnen. Als we voor anker liggen, gaan we met de rubberboot naar de kant, voornamelijk om boodschappen te doen. Als Frans me weg brengt en weer op komt halen met het bijbootje, moeten we voor honderd procent op de motor kunnen vertrouwen. We gaan nooit kilometers ver weg, maar die ene keer op Mallorca zullen we niet snel vergeten. Frans had me af gezet bij de kade en kwam me twee uur later weer ophalen. Onze bijboot is niet groot en ik had mijn boodschappentas en een kratje op wieltjes volgestapeld met spullen. We kunnen er dan nog net zelf bij zitten in het bootje. Na 100 meter varen op de motor pruttelt die wat en stopt er mee. Blijkt dat er geen benzine meer in zit. Dus dat werd roeien, maar als de boot vol zit met boodschappen en ons zelf kunnen we ons niet bewegen of verplaatsen. En Frans zat bij de motor en dus verkeerd-om om goed te kunnen roeien. Er zat niets anders op, dan toch maar te proberen en dan is het nog een heel eind naar de boot. Na 20 minuten roeien, waarin we niet heel erg opschoten door de korte golfjes, kwam er een huurboot langs met acht Duitse mannen, die hulp aan boden. Ze sleepten ons naar de Bolbliksem terug en vertelden onder de hand, dat ze vaak in Nederland op het IJsselmeer waren geweest om te zeilen. Nooit zullen we dat vergeten en we waren hen heel dankbaar. We controleerden daarna iedere keer of er wel benzine in het motortje van de bijboot zat. We zullen de volgende zomer moeten controleren of het motortje wel opgeladen is door de zonnepanelen als we naar de kant gaan.