Woensdag 30 november 2016. Riposto

We gaan met onrustig weer de nacht in. Om 2 uur wordt het ietsje minder. De boot ligt wat rustiger en er is minder lawaai van lijnen, die tegen de mast slaan. ’s Ochtends worden we wakker en is er nog wel wind, maar ook stralende zon. Het is koud. Voor het eerst in deze 6 weken hier doen we een trui aan als we naar de douche gaan.

Het blijft de hele ochtend een beetje onrustig. Af en toe neemt de wind toe en 10 minuten later is het weer een heel stuk rustiger. Maar toch zien we af en toe weer 30 knoop op de teller. En dat is dan in de haven. Dus buiten zal het harder waaien.

Tussen de middag gaan we een stuk wandelen om buiten te kijken. Frans voorspelde het al, de golven zijn niet zo spectaculair, als ik verwachtte. De wind komt uit het noorden en daar liggen voor ons de bergen. Daarom bijna geen deining en weinig golven, omdat de wind niet over zee aankomt. Wel heel apart is het zicht op de Etna. De top is bijna altijd in wolken gehuld. Soms alleen een beetje op het bovenste gedeelte, maar vaak is de bewolking zo laag, dat we de dorpjes op de helling niet kunnen zien. Vandaag is het uitzicht op de Etna perfect. We plaatsen straks een paar foto’s en als je die vergelijkt met de foto van een paar weken geleden, dan zie je dat de sneeuwgrens al een enorm eind gezakt is. Op de eerste foto op het grote sneeuwvlak is te zien, dat er lawines naar beneden zijn gekomen.

dsc05806

dsc05817

 

Dinsdag 29 november 2016. Riposto

Het regent en er is deining in de haven. Dat betekent, dat de boot een beetje ‘wiebelt’, maar vooral behoorlijk hard in de lengterichting heen en weer gaat. De boten naast ons ook, maar vreemd genoeg op andere momenten, dan wij. Dus we schuiven een beetje langs elkaar. We hebben niet veel last van andere boten, omdat we eigenlijk op ruim anderhalve ligplaats liggen en dus los van de buurboten.

Frans haalt aan de wal de bestelde thermostaat voor de koelkast. Hij zegt, dat we zodra het droog is, even buiten de muur van de haven moeten kijken. Het water spat metershoog boven de muur uit. Maar het is bijna niet droog, dus niet aangenaam om even te wandelen. Hopelijk komt er straks nog een kans om buiten te lopen. Of we nemen een grote paraplu. Eerst de koelkast ontdooien en de nieuwe thermostaat monteren. Het lukt allemaal, maar kost meer tijd, dan Frans had gedacht. Want natuurlijk moet ook alles geïsoleerd worden en moet het er keurig en netjes uitzien, daar onder in het gootsteenkastje. Uiteindelijk is hij om 5 uur klaar. Als het even droog is, doe ik een paar boodschappen, maar door de sterke wind lokt het niet erg om verder te lopen dan de supermarkt. Op de terugweg begint het al weer te regenen. Her en der liggen kapotte paraplu’s op straat.

Begin van de avond neemt de wind nog iets toe, maar om 22 uur wordt er nog een schepje bij gedaan. We zien 33 knoop op de windmeter. Doordat het niet constant is, maar echte windstoten, schokt de boot heen en weer en hangen we behoorlijk scheef. We hopen, dat het straks wat afneemt, anders wordt het een onrustige nacht. En hopelijk kunnen we morgen buiten de haven naar de zee kijken. De golven zullen de komende uren toenemen, dus het moet morgen spectaculair zijn.

Maandag 28 november 2016. Riposto

Frans is de hele dag aan het klussen. De AIS doet het niet meer. Hij demonteert de buitenantenne en haalt de verbinding met binnen er helemaal uit. Alles wordt doorgemeten en lijkt gewoon te werken. Nu doet-ie het gewoon. Vreemd. We nemen alles mee naar Nederland om het bij Shiptron in Enkhuizen na te laten kijken

We lopen samen naar het havenkantoor om te informeren of de thermostaat van de koelkast, die we in Catania bestelden, is aangekomen. De receptioniste belt zelfs naar het postkantoor, maar iedereen zegt, dat er geen pakje voor ons is. Onderweg naar de bakker stuurt Frans een SMS naar de leverancier in Catania. Die meldt direct, dat we hem morgen in Riposto bij een winkel in scheepsbenodigdheden kunnen ophalen. Het blijkt een filiaal van de winkel in Catania. Hebben we dus in de enorme Italiaanse woordenstroom niet begrepen, dat het pakje naar die winkel gestuurd zou worden en niet naar ons in de haven. En we waren al in die winkel, maar daar konden ze niets voor ons doen en stuurden ze ons weg. Heel apart, dat de baas in Catania hem dus wel kan bestellen en men in het filiaal geen moeite voor ons wil doen. Het is en blijft moeilijk zaken doen, soms. En dat ligt niet alleen aan de communicatie.

Zondag 27 november 2016. Riposto

We starten de dag heerlijk zonnig en warm. Na het ontbijt buiten zitten we   in korte broek te lezen in de kuip. Als we bellen met Nederland, blijkt dat het daar 8 graden is. Kunnen wij ons bijna niet voorstellen.

We gaan in de loop van de middag wandelen.

img_20161127_141451

Weer een ander stukje van Riposto. We verbazen ons over de enorme troep hier overal. Dicht bij de huizen zie je veel afval. Plastic flessen, papier, maar ook bouwafval. Het ligt overal. En als je dan een stukje buiten de bebouwde kom loopt, is het nog veel erger. Van afval scheiden hebben ze hier nog nooit gehoord. Bij de huizen staan vaak een paar containers, die worden morgen op maandag geleegd. Maar er is zo veel afval, dat je in plaats van 3 containers, er 10 zou moeten neerzetten. Dus er staat van alles naast, soms niet in afvalzakken maar gewoon los. En iedereen gooit hier maar overal alles neer. We zijn vaker in Oostenrijk geweest en daar was iedereen op zaterdagmiddag de tuin, de stoep en ook de weg aan het vegen. Hebben we hier nog nooit gezien. Het is een vreselijk probleem.

Aan het eind van de wandeling drinken we wat op een terrasje aan zee. We ontmoeten er een Nederlands stel, dat een week hier op vakantie is. Zij hadden het er ook over, dat er overal zoveel afval wordt neergegooid. Zonde eigenlijk, want ondanks de droogte is dit een mooi groen eiland.

img_20161127_151945

Misschien op de foto niet goed te zien. Maar dit is gewoon een boomgaard met sinaasappel- en citroenbomen, waar toevallig geen hek omheen staat.   We zijn wel met de fiets bij kleinere wegen geweest, waar gewoon bergen bouwafval liggen, inclusief kapotte koelkasten en TV’s. We kunnen het ons in de haven niet voorstellen, als je het niet hebt gezien. Hier wordt elke week langs alle groenperken geveegd, het parkeerterrein schoon gemaakt en de bladeren worden met een bladblazer verwijderd.

Zaterdag 26 november 2016. Riposto

We gaan eerst sporten vanochtend. We staan daarom vroeg op, want anders is de halve ochtend al voorbij na hardlopen, douchen, sportkleren wassen en ontbijten.

Het is mooi weer, droog en een stralende zon. Later wordt het 17 graden, maar om 8.00 uur is dat nog niet zo. Dus het voelt wat frisser aan, tijdens het lopen.

Na de koffie fietsen we naar Vodafone. Het internet van Janneke doet het niet meer. De dame van Vodafone zegt, dat we weer een nieuwe maand moeten betalen. Misschien heeft ze dat wel uitgelegd, maar hebben wij dat niet begrepen. Oké, maar nu is alles weer in orde. Het was warm om naar boven te fietsen. De zon schijnt nog steeds behoorlijk en we moeten vanaf de haven alleen maar bergop. Als we bij Vodafone naar buiten komen staan er een paar mannen bij de fietsen. Iemand vraagt waar we op de fiets vandaan komen. Ze beginnen allemaal te lachen als we vertellen, dat we van de haven in Riposto komen. Ze zeggen, dat de Italianen meestal wel een fiets hebben, maar toch echt niet dat steile stuk naar boven gaan fietsen.

We doen nog wat boodschappen in Giarre en fietsen weer terug. Dan is de zon iets minder fel en daarom is het een stuk koeler, zeker als je met grote snelheid naar beneden gaat.

dsc05797

Vrijdag 25 november 2016. Riposto

De dag start met een klein beetje bewolking, beetje zon en redelijke temperatuur. Af en toe behoorlijk harde wind. We drinken lekker buiten koffie. Was hangt lekker buiten. Hoge luchtvochtigheid door alle regen, daarom droogt het niet geweldig.

We doen boodschappen om voor vanavond wat te kunnen maken voor de overwinteraars-bijeenkomst.

Om 2 uur begint het te regenen. En eerst in de verte onweer, later hangt die onweersbui met bliksem precies boven de haven. Enorme knallen en lichtflitsen en de wind start van het ene op het andere moment. Even is het 30 knopen. Maar het is van korte duur. Al gauw hebben we alleen nog regen.

Eergisteren schreven we over het station van Calatabiano. Omdat we daar moesten wachten op de trein en konden we wat rondkijken. We schreven al dat het een verwaarloosd station was en alles heel klein. Maar er staan wel een bananenboom en bv. een struik met kerststerren. Kopen wij een pot met 1 ster, hier staat een struik met een enorme hoeveelheid.

dsc05776

dsc05773dsc05775

dsc05772

 

Donderdag 24 november 2016. Riposto

Het weer valt mee vanochtend. We hadden regen verwacht, dat was ook de voorspelling. Maar het is droog en er is zelfs af en toe een zonnetje. Beetje wind.

We lopen na de koffie langs de kade naar de buitenmuur van de haven. Daar liggen de vissersboten. En er liggen er heel wat. We hebben geen idee of die ’s nachts uitvaren en nu al weer terug zijn. Of dat die helemaal niet gaan vissen. Het ziet er allemaal keurig opgeruimd uit, maar alle spullen om uit te varen en te vissen staan aan boord. Wij liggen in de haven vlak bij de kade en het dorp. Er ligt een enorme hoge en dikke muur met kade aan de buitenkant van de haven, aan de zee-kant met de ingang. Hierdoor hebben wij helemaal geen idee welke bedrijvigheid er bij de vissersboten is.

Teruglopend gaan we aan de buitenkant lopen langs de muur. Ook daar is een brede kade, maar omdat die afgesloten is met een slagboom, kan je er alleen lopend komen. Je ziet dat de muur een paar meter dik is en dat daar nog enorme betonblokken van 2 kubieke meters voor liggen. Geeft wel een goed gevoel, we verwachten dat we goed beschermd liggen bij een winterse storm.

dsc05790

En dan is er zelfs nog een mee gespoelde boom, die probeert te groeien.

dsc05794

 

Op de terugweg naar de boot lopen we nog langs de werf, waar we vanuit de boot op kijken. Er lag een oud visserschip tegen de kade van de werf. Hij is tamelijk groot, zo’n 40 meter. Gisteren lag die in de hijskraan, vandaag hebben ze hem op het terrein neergelegd. Nou ja, laten vallen, want we hoorden een enorme knal. Ze zijn hem nu aan het slopen.

dsc05788

Onderweg hebben we af en toe 10 spatten regen gevoeld. Maar het zet niet door. Het is wel donker en grijs. Toch niet zo’n mooie dag als gisteren.

Woensdag 23 november 2016. Riposto / Alcantara en Calatabiano

We gaan om half 11 onderweg naar het treinstation in Giarre. We treinen naar Alcantara. Frans wil graag naar de Alcantaravallei. Maar onderweg in de trein komen we tot de ontdekking, dat we dan op een ander station zouden moeten uitstappen, namelijk Naxos. Maar daar stopt deze trein niet. En misschien is het nog beter om met de Etna-trein te gaan, die wat verder het binnenland in gaat. Volgende keer dus maar. Na koffie in Alcantara lopen we eerst richting de rivier. Zoals we al verwachtten is dit een fikse stroom geworden na alle regen. We lopen verder. Tenminste we willen graag wandelen, maar je kan alleen langs middelgrote wegen lopen, waar de auto’s vlak langs je rijden met een enorme snelheid. Af en toe passeren ons 2 auto’s die duidelijk en racewedstrijd houden. Wandelpaden kennen ze niet. Als je een kleinere weg inslaat, loopt die meestal dood of komt uit in een sinaasappelboomgaard. We bedenken onderweg, dat we gaan proberen om bij de lift van het Arabisch-Normandisch fort te komen, dat we vanuit de trein al vaker gezien hebben op een heuvel. We vinden het en lezen op het bord bij de weg, dat het tot 13.30 uur open is. Op dat moment is het 13.00 uur. Dus we kunnen nog naar boven, de lift brengt ons ongeveer 200 meter hoger. Het is heel mooi gerestaureerd, een pad naar boven langs allerlei uitzichtpunten, overal bordjes met uitleg. We lopen daar helemaal alleen en bedenken, dat dit niet zo leuk zou zijn met veel mensen om je heen. Nu kunnen we rustig overal kijken.

dsc05761dsc05750

dsc05756

Als we alles hebben bekeken, gaan we weer naar beneden en lopen een eind de weg verder op. Maar dat gaat meer het binnenland in en wij moeten weer bij een treinstation uitkomen. Uiteindelijk stappen we weer op de trein in Calatabiano. Heel klein station, volkomen verlaten, oud en binnen een enorme rotzooi.

dsc05779

Geen automaat, dus we kunnen geen kaartje kopen. We zien wel. En inderdaad, de conducteur kijkt waar mensen instappen en komt direct langs om kaartjes te verkopen. We zien hier in de trein trouwens meer conducteurs, dan we ooit in de treinen in Nederland hebben gezien. Op de reis naar Rome zijn wel 5 keer onze kaartjes gecontroleerd. En toen ook nog op je zitplaatsnummer dat ze met een tablet in de computer nakijken. Om half 5 zijn we terug en tijdens het maken van dit verslag begint het al weer te regenen. Ziet er ook niet goed uit voor de komende 3 dagen. Hebben we gelukkig deze droge en warme dag goed besteed.

 

Dinsdag 22 november 2016. Riposto

We worden wakker van het geluid van de regen op het dek. Het regent hard, de lucht is donkergrijs. Het weer is dus helemaal niet, zoals we hier gewend zijn. Er zit niets anders op, dan aan boord blijven. Om 12 uur is het plotseling over. Het is droog en bijna tegelijk begint de zon te schijnen. Na het douchen gaan we buiten zitten. Het is dan al zo warm, dat we in korte broek en hemdje een paar uur in de kuip bivakkeren. En dan net zo plotseling als het goede weer er was, betrekt het en regent het. Dat blijft de hele avond zo. Aan vaste kade achter de boot komt een riviertje uit. Als het droog is kun we daar soms water horen ruisen. Nu zijn het enorme golven die er uit stromen. Het geeft een beetje stroming in dit stuk van de haven, dus we wiegen wat heen en weer.

Maandag 21 november 2016. Riposto

We staan op tijd op, want Frans heeft een afspraak met George om wijn te gaan halen. We hebben waterflessen bewaard om te kunnen tappen. Er is in het dorp een wijnwinkel, waar je gewoon flessen koopt en waar je ook een glas wijn kan drinken met een hapje. We zijn daar al een paar keer langs gekomen en hebben ons voorgenomen om het een keer te proberen, maar het is er nog niet van gekomen. Het blijkt, dat de eigenaar in een zijstraat nog een pand heeft, waar enorme vaten wijn staan. Daar kan je een fles laten vullen. Eerst proeven natuurlijk en er zijn allerlei soorten. Er zit geen sulfiet in, dus je kan het niet lang bewaren. Bij de overwinteraarsbijeenkomsten zijn er meer, die wijn drinken uit een fles zonder etiket. Maar je moet wel weten, waar dat te koop is. Frans weet het nu, hij heeft wit en rood meegenomen.

We doen daarna samen boodschappen bij de supermarkt en de groenteman. Is allemaal in de straat langs de haven, we hoeven alleen de straat over te steken. De groenteman kent ons nu en probeert ons van alles te verkopen, wat hij buiten groente en fruit verkoopt. Zo kocht ik al eens olijfolie, die ze zelf gemaakt hebben. Het zit in waterflessen, net als bij de wijn. Vandaag heeft de groenteman verse kaas en hele oude kaas met peperkorrels er in. We nemen van allebei wat mee. Fruit heeft hij in 2 soorten. Buiten staat alles opgesteld, dat 1 euro per kilo kost. Daar vul je grote papieren zakken en alles mag door elkaar. Binnen staan alle kisten met duurder fruit. Het verschil is soms moeilijk te zien, dus wij vullen altijd een hele zak buiten. Dan lopen we door de winkel naar de kassa en komen langs allemaal groenten, die we niet kennen. We zouden niet weten hoe we het klaar moeten maken, misschien moeten we het gewoon eens proberen. Communiceren met de groentemannen gaat niet, die spreken geen woord Engels. Het gaat met handen en voeten. Het is geweldig, hoe hij ons uitlegt, dat de verse kaas op het brood kan, maar ook door de pasta. En dan komt het afrekenen. Ze wegen en slaan een kiloprijs aan en ronden alles naar beneden af. De prijs van de kaas was 4 euro, maar je betaalt er maar 3. En het eindbedrag komt altijd op een hele euro uit. In het begin was dat niet zo, dus we zijn nu duidelijk “vaste klant”.