Zaterdag 7 januari 2017. Riposto en Randazzo

 

We staan vroeg op en zijn om kwart voor negen op het perron van het stationnetje van de oude Etna-trein. We zijn er glibberend gekomen. Delen van het dek en het midden van de steiger zijn spiegelglad van sneeuw en ijs. De trein zal even over 9 uur vertrekken, maar we staan tot kwart voor tien te wachten. Er zijn zeker 6 spoorwegbeambten die een beetje heen en weer lopen en af en toe bellen in een kantoortje. Niemand zegt wat en we weten dus niet waarom en hoe lang we moeten wachten. Uiteindelijk komt de trein en vertrekken we. Eerst gaat het heel snel, maar dan zakt het tempo van de trein, als we naar steiler boven gaan. Het landschap is eerst wat bedekt met poedersneeuw, maar al gauw rijden we in een winters landschap, totaal bedekt met sneeuw.

We denken terug aan onze wintersportvakanties in Oostenrijk, waar we bij het hotel heel veel minder sneeuw zagen, dan vandaag op Sicilië. Het is koud in de trein, er is geen verwarming. Maar we weten af en toe niet of we nu links of rechts uit het raam moeten kijken. Het is fantastisch. Na 5 kwartier komen we in Randazzo aan. Dat is het punt, waar we vorige keer in oktober moesten overstappen op een andere trein naar Catania. Vandaag gaan we niet verder dan Randazzo. We lopen het plaatsje in. Het is inmiddels enorm gaan waaien en het sneeuwt. Het is vreselijk koud. De auto’s rijden met sneeuwkettingen, iedereen op straat heeft snowboots aan en dikke jacks en mutsen. Ook door de koude trein, maar zeker door de wind zijn we na 15 minuten vernikkeld van de kou. We hebben zelf wel dikke schoenen aan en een jas, maar zijn toch niet echt gekleed op deze winterse kou. We drinken koffie

en de inwoners die naast ons zitten, vragen waar we vandaan komen. Wij vragen hen of ze dit weer altijd hebben in de winter. Blijkt een enorme uitzondering te zijn. We nemen nog maar een tweede kopje koffie, want inmiddels is er een heuse sneeuwstorm aan de gang. Als het wat afneemt lopen we verder het dorp in. Veel mensen op straat en heel veel kinderen, die duidelijk genieten met grootse sneeuwbalgevechten. De mensen in het cafe zeiden, dat de kerken zo mooi zijn, ik stelde nog de vraag of we daar wel in konden. Nee, dus. Alles is gesloten. Ook winkels en horecagelegenheden zijn dicht.

Helemaal aan het eind van het dorp, waar we een fantastisch uitzicht hebben over een dal, is nog weer iets open. Toch maar weer koffie drinken om warm te worden. Maar we zijn inmiddels zo koud, dat dat niet meer lukt. We glibberen weer terug naar het station, waar we nog een uurtje moeten wachten, staand tegen de enige radiator in de 2 ruimtes, die warm is. Als de vertrektijd nadert gaan we naar buiten. Er zijn inmiddels behoorlijk wat mensen aan komen lopen, die allemaal terug naar Riposto willen. We wachten en wachten, lopen nog twee keer naar binnen en weer naar buiten……geen trein. Na nog een uur komt er eindelijk een trein(tje). 1 wagon voor dat hele perron vol mensen. We zitten uiteindelijk op een bagageplateau in de trein. Er staan verschillende mensen in het middenpad. Het uitzicht is weer geweldig, we moeten wel af en toe het ijs van de ramen vegen aan de binnenkant. En bijna bij Riposto stapt iedereen uit. Gelukkig zegt iemand tegen ons, dat we in een andere trein moeten stappen, want deze gaat niet verder en we zijn nog niet in Riposto. Hebben we kennelijk een mededeling op het vorige station gemist. Niet dat dat wordt omgeroepen, nee er loopt op de perrons en in de trein soms iemand die roept dat deze trein naar Riposto gaat of dat we halverweg moeten overstappen. Gelukkig hebben medereizigers snel in de gaten, dat wij het niet verstaan.

We komen terug aan boord en zetten snel de kachels hoog. We zitten nog een half uur met onze jassen aan voor dat de boot en wij zelf warm zijn geworden. Maar het was een fantastische dag.