Donderdag 29 juni 2017. Door het Kanaal van Korinthe

Als we om 8 uur buiten zitten en ontbijten blijken de boten voor en achter ons ook door het kanaal te gaan. De Australiërs vertrekken naar de ingang van het kanaal, het is ongeveer een half uur varen. We vertrekken ook snel en achter ons komt de derde boot. We horen, dat andere boten zich aanmelden via de marifoon en als wij dat doen, zijn we halverwege het stuk naar de ingang. Er wordt gezegd, dat we mee kunnen met de anderen, als we heel snel doorvaren. We kunnen daarom direct door de eerste brug en verlagen daarna onmiddellijk de snelheid. Het kanaal is maar 6 km lang en daar gaan we even van genieten. Daarbij willen we foto’s maken en filmen. De Australiërs hebben gevraagd of we van hun ook foto’s willen maken, maar zij gaan redelijk snel. Het is een hele ervaring. Op het smalste gedeelte zijn de wanden 75 meter hoog. We gaan onder de brug door, waar we gisteren op stonden en en foto’s maakten. Op de volgende brug staan heel veel mensen te kijken. Eigenlijk gaat het dan toch nog te snel, want in ruim een half uur zijn we aan de andere kant. Daar leggen we aan de kade aan. Frans gaat in het kantoor betalen. We praten nog met de mensen van de boot, die aan de kade voor ons lag. Zij gaan door naar Athene, wij hebben besloten dat niet te doen. Het is ontzettend warm in de stad nu en we zijn er al eens geweest. Daarbij hebben we niet zo veel zin om de hoofdprijs te betalen voor 2 nachten in een haven in Athene. We varen langs de Peloponnesos en hebben in het eerste stuk fantastische wind, niet te sterk en schuin van achteren. Frans heeft de gennaker opgezet en we gaan op een gegeven moment ruim 8 knoop. Een stuk dichter bij de kust varen de Australiërs met gewoon zeil op, die beginnen we al in te halen. Dan zien we plotseling bij hun en andere boten de zeilen slap hangen en als wij iets verder zijn is bij ons ook de wind van het ene moment op het andere weg. We varen verder op de motor en draaien de baai van Korfos in. Om half twee hebben we het anker uitgegooid en liggen we op een mooi plekje. We zetten meteen de zonnetent op en gaan zwemmen. Het water is warm, maar het koelt ons toch wat af. We genieten er van. Omdat we in Korinthe aan de kade hebben gelegen, zijn we altijd voorzichtig met zwemmen, het water is soms niet schoon zo midden in een stad.

 

Woensdag 28 juni 2017. Korinthe

We staan om 6 uur op en lopen een uurtje later richting het kanaal. We willen van de kant af kijken en foto’s maken. Het begin van het kanaal is 3 km van de haven af. Het eerste uur is het nog een redelijke temperatuur, maar dat komt vooral omdat er behoorlijk wat wind is. Het is om 8 uur zeker al boven de 30 graden. Aan het begin van het kanaal  zit een brug, waar de auto’s overeen kunnen, die onder water zakt als er een schip aan komt. We blijven even kijken en lopen dan over een pad langs het kanaal. Al snel lopen we op een behoorlijke hoogte en kunnen de steile wanden van het kanaal zien. In de verte zien we een brug. Dichterbij gekomen zien we, dat er alleen een paar dikke buizen overheen liggen, het begin van de brug is afgesloten met 2 enorme betonblokken, waar je precies tussendoor kan lopen. We staan een hele tijd op de brug, er komt een kleine coaster door het kanaal. We kunnen vanaf de brug het begin en het eind van het kanaal zien. We lopen nog een eind verder, maar besluiten weer terug te lopen. Weer terug op de brug komen er nog een coaster en een motorjacht langs. In de verte kunnen we zien, dat er 2 zeilschepen al anderhalf uur heen en weer varen voor de ingang. We wachten tot die ook voorbij komen en daarna lopen we verder terug naar het begin. Het is dan half 11, we zijn blij, dat we vroeg gestart zijn. De wandeling terug valt ons een stuk zwaarder, dan de heenweg. Morgen gaan we zelf door het kanaal, toch wel spannend.

Dinsdag 27 juni 2017. Korinthe

Als we opstaan is het al enorm warm, nog een beetje erger dan gisteren. We gaan met de bus naar Oud-Korinthe, Antiek-Korinthe noemen ze het hier. Daar zijn opgravingen van een enorme stad, die  eerst door de Romeinen is verwoest en later weer is opgebouwd. Daarna nog een keer verwoest door aardbevingen. Het is de grootste Romeinse stadsgebied van Griekenland. Omdat het op een vlak stuk zit, is het weer heel anders, dan in Delphi, waar alles tegen een bergwand op is gebouwd. Er zijn maar een paar bomen, die wat schaduw geven, daarom is het heel warm. Er is een prachtig museum bij, waar heel veel beelden en gebruiksvoorwerpen tentoongesteld zijn. En hier is het heerlijk koel, dus we bekijken alles heel uitgebreid. Met de bus zijn we in een half uur weer terug in Korinthe. We lopen nog door de winkelstraat, kopen een kilo kersen en gaan dan snel weer terug naar de boot. Zo midden op de dag is het onder de zonnetent en een beetje in de wind toch het beste.  Ook de Grieken vinden het warm. We zien de hele middag niemand op straat. Pas om 18 uur begint de stad weer een beetje te leven. En om half negen komen de mensen weer naar de boten kijken en zijn de bankjes op de kade bezet.

Maandag 26 juni 2017. Korinthe

We hebben een heeeel rustige dag vandaag. We staan wat later op, eigenlijk pas als het in de boot te warm wordt. Frans gaat even zwemmen, ik prefereer de binnendouche. We doen wat klusjes, al dan niet huishoudelijk. En verder brengen we de dag lezend door. Het is ongelofelijk warm We proberen op allerlei manieren het hele kleine beetje wind in de kuip te vangen, zodat het nog iets aangenamer wordt. De thermometer geeft 36 graden aan in de schaduw. Tegen 17 uur betrekt het een heel klein beetje en daalt de temperatuur een paar graden. We lopen naar de supermarkt om wat boodschappen te doen. De airco is daar aan en we vinden het de eerste minuten gewoon koud binnen. En als we er weer uit komen valt de warmte als een deken over ons heen. Dan schijnt de zon ook weer heel fel. We waren van plan wat te drinken op een terrasje, maar er is helemaal niemand in het centrum. Alle terrassen zijn helemaal leeg. We gaan terug naar de boot en vanavond gaan we wel terug om een ijsje te halen.

Zondag 25 juni 2017. Van Ioannou naar Korinthe

We gaan eerst zwemmen als we wakker worden. Heerlijk hier en heel schoon water. Behalve de steenhouwerij een stuk verder, is hier helemaal niets. Dan weet je ook, dat ze geen vuil water lozen. Na het ontbijt halen we het anker op. Er zit een kluit gras aan en Frans heeft het idee, dat het zich niet heeft ingegraven vannacht. Maar er was bijna geen wind en geen stroming, dus we hebben heel rustig gelegen. We varen om 9 uur weg. Eerst de baai uit, langs een paar eilandjes en dan zijn we weer op de golf van Korinthe. We hopen op een beetje wind. Dat hebben we ook wel, maar niet meer dan een heel klein beetje. De zeilen staan toch op en als er ietsje meer wind komt, zetten we de motor uit. Maar zonder motor lukt het maar een half uur. Het is heel erg warm. Als we samen op  het voordek zitten in de schaduw van het grootzeil, zien we plotseling dolfijnen aankomen. Het is een hele grote groep van zeker 50, die langs de boot zwemmen. Het is nog wel een paar honderd meter van de boot en ze zwemmen met 3 of 4 samen. Het duurt een poos voor ze allemaal voorbij zijn, sommigen zwemmen een stukje richting de boot, maar gaan dan ook weer verder achter de anderen aan. Het is en blijft heel geweldig om dit zo in de vrije natuur te zien.

Omdat we gisteren wat verder doorgevaren dan het plan was, hebben we vandaag niet zo’n lange trip. We gaan niet erg snel, we zijn om half 3 in de haven van Korinthe. We lezen in de pilot, dat de haven erg ondiep is en meestal propvol ligt met boten van de inwoners. We vragen aan het havenkantoor of we in de commerciële haven mogen liggen en dat vinden ze prima. Als we dichterbij komen, zie we heel weinig boten in de haven en 2 boten aan de kade. Dus ruimte genoeg, we liggen goed hier. Als ik dit schrijf is het 21 uur. De kade is dan een soort promenade en er staan heel veel bankjes. Dus we zijn nu een bezienswaardigheid en veel mensen komen langs wandelen en maken foto’s. Inmiddels ligt de hele kade vol met zeilboten.

Zaterdag 24 juni 2017. Van Itea naar Ormos Ay Ioannou

We vertrekken om 9 uur uit de haven van Itea. We  hebben hier heerlijk gelegen. Er zijn geen faciliteiten op de kade (alleen water) en geen douches en zo. Maar dat hebben we allemaal aan boord. Heel apart is, dat er getij is en dat we zeker 60 cm op en neer gaan met eb en vloed. Soms moeten we een hele hoge stap nemen om op de kade te komen en soms is het 20 cm naar beneden. We varen uit en verbazen ons weer over de wind en de windrichting. Er klopt helemaal niets van de voorspelling. We hebben de wind pal tegen, tenminste wat er dan is. Want de vaarwind is bijna sterker  dan de echte wind. En het is heel erg warm. Frans zet het grootzeil op om nog iets wind te vangen en dat geeft ook wat schaduw op het dek. We varen rustig op de motor en af en toe probeert Frans er nog een tweede zeil bij te zetten, maar dat lukt niet altijd.

Na een redelijk lange dag varen we de baai in van Saranda. Het is een klein plaatsje aan een smalle baai. We varen rustig een stukje langs het strand om te kijken waar we het anker zullen laten vallen. Het strand is ongeveer anderhalve kilometer lang en het valt me op, dat er mensen opstaan en kijken. Als we het anker hebben laten vallen en achteruit varen begint iemand op de kant te zwaaien. Hij trekt zijn T-shirt uit en komt naar de boot zwemmen. Als hij 20 meter van de boot is zegt hij, dat we hier niet kunnen liggen. De mensen op het strand vinden het niet goed en de politie al helemaal niet. Frans vraagt nog of het zijn privé-strand is, maar we worden eigenlijk gewoon weg gestuurd. We moeten maar in de haven gaan liggen, zegt hij. Maar daar liggen alleen hele kleine vissersbootjes en motorbootjes. We vrezen, dat dat niet lukt met onze diepgang van 2,20 meter. We halen het anker op en varen naar de andere kant van de baai en het strand. Daar is het redelijk dicht bij de kant nog behoorlijk diep en durven we het eigenlijk ook niet aan. We besluiten om hier weg te gaan en te kijken bij het begin van de baai. Inmiddels staat hier ook al iemand te zwaaien en met een verrekijker te loeren. We zijn hier duidelijk niet welkom, dit hebben we nog niet eerder mee gemaakt. Bij het begin van de baai is het tot vlak bij de kant nog te diep om te ankeren. We gaan het een baai verder proberen, dat is wel nog bijna 2 uur varen. We varen bij Ioannou de baai in. De eerste inham ligt wel heel erg open en is nog steeds diep, de tweede blijkt een smalle doorgang naar een heel klein haventje te zijn. Daar zouden we prima in het midden kunnen liggen, alleen ligt daar precies een vissersboot afgemeerd. Dus terug en de volgende baai proberen. We komen in een soort industrie-gebied met een steenhouwerij en hijskranen op de kant. Vanaf de verte zien we een lange kade en we besluiten daar af te meren. Het is zaterdag en morgenvroeg gaan we weer verder. Maar als we dichterbij komen rijdt er een auto op de kade en de bewaker roept, dat we daar niet mogen liggen. Nou, dat hadden we zelf ook al bedacht, want er zitten enorme zwarte stootbumpers aan de kant en weinig of geen bolders om de lijnen aan vast te maken. Die stootbumpers geven vreselijk zwarte vlekken op onze boot, dus dat gaan we niet doen. En weer worden we weg gestuurd. De bewaker wijst naar een stuk verder en daar varen we naar toe. Een keer geankerd daar, terwijl we te dicht bij de kant komen als de boot zou draaien vannacht. De tweede keer lukt het perfect. En nu liggen we hier, moederziel alleen tussen de bergen. Er is behalve bij de steenhouwerij op het terrein waar in de verte een paar schijnwerpers staan, helemaal niets te zien. Het is nu donker, als ik dit schrijf, maar we kwamen om 20 uur aan en hebben buiten gegeten in het lawaai van de krekels op de kant. Heerlijk nog even gezwommen, want het was erg warm vandaag.

Heel rustige zee vandaag:

onze ankerplaats. Er is helemaal niets en we zien helemaal niemand:

Vrijdag 23 juni 2017. Itea.

We gaan met de bus naar Delphi. De rit duurt ongeveer 40 minuten en is fantastisch. We rijden eerst door het dal, waar veel olijvenboomgaarden zijn. En dan stijgt de weg enorm snel met scherpe bochten, waar de bus net doorheen kan. Als we in Delphi zijn, stapt iedereen uit, maar de chauffeur zegt tegen ons, dat hij ons naar het museum zal brengen, dat is nog een stukje hoger. We lopen daarna naar de ingang van het terrein, waar alle bekende opgravingen zijn. We lopen de hele route langs de ‘Heilige Weg’, de Tempel van Apollo, het Schathuis van Athene, het Theater en zo nog wat  belangrijke punten. Het is nog een behoorlijke klim met meer dan 150 meter hoogteverschil op een kort stuk. En het is enorm warm. Er zijn behoorlijk wat toeristen en je ziet, dat iedereen probeert om een beetje op adem te komen als er bij een boom een klein beetje schaduw is. Als we alles gezien hebben lopen we weer naar beneden en steken de straat over om de Marmaria te bekijken. Daar zijn maar weinig mensen. We hadden besloten om niet het museum in te gaan, maar ons toegangskaartje bleek ook geldig in het museum en we verwachten, dat daar airco is. Inderdaad is het een heerlijke temperatuur vergeleken met buiten. Het blijkt een prachtig museum met heel veel kunstschatten. We vangen af en toe wat uitleg op van de gidsen en hebben documentatie, zodat we begrijpen hoe het allemaal tot stand is gekomen. Heel indrukwekkend allemaal. Als we alles gezien hebben, lopen we naar het plaatsje Delphi, de buschauffeur heeft aangewezen waar de bus stopt om terug te gaan naar Itea. Recht tegenover die plaats is een terrasje onder grote bomen, dus heerlijk in de schaduw. De ober legt uit, dat zij het ook een heel warme dag vinden zo vroeg in het seizoen. We moeten ruim drie kwartier wachten en genieten van een verkoelend briesje en een lekker drankje. De terugrit met de bus blijkt over een ander stuk weg te gaan, dan de heenweg. Ook weer mooi. Terug in de haven zitten we eerst op de boot en doen dan een paar boodschappen. Dan de barbecue aan en heerlijk eten. We kunnen vanaf de boot aan de overkant van het water zien, dat ze een podium opzetten en geluidsapparatuur opzetten. Er blijkt een volksdansuitvoering te zijn, waar we gaan kijken. Mooie afsluiting van een lange warme dag, het is nu nog steeds erg warm. Morgen vertrekken we hier en gaan een stukje verder naar het oosten, daarna steken we naar het zuiden over om bij de ingang van het Kanaal van Korinthe te komen. Waarschijnlijk gaan we daar maandag door heen. De voorspelling is, dat het volgende week nog warmer wordt. Temperaturen zouden kunnen oplopen tot 38 graden.  

Donderdag 22 juni 2017. Van Skala Kallithea naar Itea.

We hebben heerlijk geslapen vannacht. Het was super rustig, geen andere zeilboten en ook de visser, die vlak bij ons gisteravond een net heeft uitgezet, hebben we niet gehoord. Het net en de drijvers zijn weg vanochtend. Het anker heeft prima gehouden in de zandgrond en komt mooi schoon weer boven water, we varen om 9.00 uur uit. Zodra we de baai uit zijn kan de gennaker op. En zo zeilen we rustig richting het oosten. Het is erg warm, maar de eerste helft van de trip zit de zon achter het zeil en zitten we redelijk in de schaduw. Als de wind wegvalt en het zeil moet naar beneden, dan hebben we ook geen schaduw meer en wordt het heel erg warm. We varen een stuk over de Golf van Korinthe en gaan een grote baai in richting Itea. Dat duurt wel een uur en het wordt steeds warmer, felle zon, geen schaduw en geen wind. In de verte zien we de haven en het lijkt alsof er niet veel schepen liggen, als we invaren zien we een kleine haven met ongeveer 30 motorbootjes en tegen de buitenste kademuur 5 zeilschepen. We gaan ook aan die kant liggen en zetten de zonnetent op zodra we vastliggen. Er komt dan ook weer iets wind en in de schaduw van het zonnedoek is het goed uit te houden. Het is dan half 3.

We hebben ons aangemeld via de marifoon, maar als we iets later bij het havenkantoor komen is alles gesloten. Eerst maar een supermarkt zoeken om wat boodschappen te doen. Als we terugkomen wachten we tot half 6 en verwachten, dat het havenkantoor open is. Maar dat blijft gesloten, we melden ons morgen wel. We lopen langs de boulevard en de terrasjes op zoek naar een busstation. Morgen willen we naar Delphi. Als we het gevonden hebben en weten hoe laat de bus vertrekt zitten we nog heerlijk aan het water op een terrasje.

Woensdag 21 juni 2017. Van Patras naar Skala Kallithea

Het was prima in Patras, heel rustig en toch midden in de stad. 24 uur per dag een bewaker 250 meter van de boot. Omdat het de commerciële haven van Patras is, liggen er 2 sleepboten. We merken het niet eens als ze uitvaren. Achter ons, maar nog wel 50 meter van ons af lag eerst een grote houten tweemaster, maar die was gisterochtend vroeg al uitgevaren. Nee, heerlijk gelegen hier. En omdat het toch een grote stad is hebben we gisteren de stopkabel gevonden. Het kostte enige moeite, maar in een kleine plaats hadden we die nooit kunnen krijgen.

We vullen de watertanks en brengen de laatste afvalzak naar de container en dan varen we om half 10 weg uit de haven. De wind komt uit het westen en is niet heel sterk. We hebben hem recht van achteren in het begin en daarna draait het wat. Frans probeert alle zeilen uit en alle combinaties die we kunnen maken. Patras ligt 4 mijl van de brug Rion, die de Peloponnesos met het vaste land verbind. We hadden ons 5 mijl voor de brug al aan moeten melden, dus dat doen we direct als we uit de haven zijn. We moeten door de noordelijke doorgang en we varen aan de zuidkant. We hebben dus 3 mijl om dwars het water over te steken. Gelukkig is er verder geen scheepvaartverkeer. We mogen niet zeilend onder de brug door, dus even op de motor en na de brug snel weer uit. Wel imposant hoor, zo’n lange hoge brug. Ik zal een foto plaatsen.

We varen verder en besluiten om Kallithea te gaan, iets verder dan we van plan waren. We wilden naar Trizonia, een klein eiland voor de kust. Maar daar is in de baai ook een kleine haven en het lijkt op de kaart allemaal wel erg krap. Daarom ietsje verder naar Kallithea gegaan. Net voor ons vaart er een Nederlands jacht de baai in. Zij ankeren niet zo diep in de baai en een beetje aan de zuidoost kant. Wij varen wat dieper naar binnen en gaan om precies half 3 in het midden liggen, 100 meter voor het strand. Er staan parasols op het strand en er is een horecazaak. Verder een paar huizen. Heerlijk rustig dus. Het andere Nederlandse jacht heeft na een uur het anker weer opgehaald en is weggevaren. Nu liggen we hier dus helemaal alleen, terwijl we eigenlijk denken, dat het nu wel drukker zal zijn overal en dat het seizoen is begonnen, het is bijna eind juni.

Morgen is het plan om naar Itea te varen en in de haven te gaan liggen. We kunnen dan vrijdag Delphi bezoeken met de bus.

Dinsdag 20 juni 2017. Patras

We doen in de ochtend wat klusjes en huishoudelijk dingen. Daarna lopen we langs de grote weg langs het water in oostelijke richting. We gaan een stopkabel voor de motor zoeken, die is afgebroken. Als we nu de motor uit willen zetten, moet Frans binnen in het motorruim aan het afgebroken stuk kabel trekken. We lopen een stuk voorbij de jachthaven, waar we eerder geprobeerd hebben aan te leggen, daar zou een motorenwinkel zijn. We lopen ruim anderhalf uur en komen bij een watersportwinkel, waar we geen kabel maar wel 2 lijngeleiders voor op het dek vinden. We kijken er nog naar iets anders, maar dat is niet helemaal wat Frans wil hebben. We vragen aan de verkoper of hij weet waar we zo’n kabel kunnen vinden. Hij weet alleen midden in de stad zaken en raad ons aan het bij een fietswinkel vlak bij te proberen. Daar aangekomen heeft de zaak alleen remkabels, die te kort zijn voor hetgeen wij nodig hebben. Maar ze weten wel een andere zaak en noemen de straat. We lopen weer terug richting de boot, maar nu een parallel weg van de straat waar we op de heenweg liepen. Die blijkt over te gaan in de bedoelde straat, waar de zaak is. We lopen weer helemaal terug en ter hoogte van de boot besluiten we om eerst maar wat te gaan drinken op de boot. We zijn uitgedroogd, het is enorm warm. En de eerste uren na 13 uur, zijn de meeste zaken gesloten. Ze gaan pas weer om ongeveer 17 uur open. Om vier uur gaan we weer onderweg. We lopen de straat in waar we moeten zijn, maar we hebben al gezien, dat die tot helemaal de andere kant van de stad loopt. Maar even kijken of we vinden wat we zoeken en niet een paar uur hoeven lopen. Het is nog steeds behoorlijk warm. Na 3 kwartier zien we de zaak, die de fietsenhandel bedoelde. Het is ook een fietsenzaak, maar 4 keer groter. Het lijkt alsof hij gesloten is, het is wat donker binnen. Er staat nergens welke openingstijden er zijn. Frans voelt aan de deur en die gaat gewoon open. Als we naar binnen lopen, gaat er een enorm hard alarm af. We staan stil, roepen, kijken overal, zien niemand en kunnen elkaar niet verstaan zo hard is het lawaai. We denken, dat de zaak gesloten is, maar dat ze de deur niet op slot hebben gedaan. Frans heeft inmiddels wel een wand met remkabels gezien. We gaan maar weer naar buiten. Daar gaat aan de gevel ook een heel hard alarm af. We wachten eerst nog bij de deur en gaan dan aan de overkant van de weg op een bank in de schaduw zitten. Er gebeurt verder niets. Na 20 minuten komen er 2 motoragenten. We leggen uit, dat wij de oorzaak van al dat lawaai zijn. Ze gaan naar binnen en constateren ook, dat er niemand is. De bewaking wordt gebeld. Het duurt weer even en gelukkig kan die al het lawaai stopzetten. En dan verschijnt de eigenaar van de zaak. Als de rust is weergekeerd en hij de zaak weer wil sluiten, zeggen we dat wij de oorzaak waren van al die onrust. Sorry, zeggen we, maar hij bedankt ons en zegt, dat hij ‘sorry’ moet zeggen. We vragen nog even of hij onze kabel heeft, want hij gaat over een half uur pas open. Hij wijst ons naar een technische zaak weer 20 minuten verder lopen. En zo komt het, dat wij om 18 uur eindelijk onze stopkabel hebben en weer een avontuur rijker zijn.

En in deze winkel vonden we eindelijk de stopkabel: