Maandag 31 juli 2017. Schinousa.

Het is vandaag niet zo hard aan het waaien als gisteren en daarom beginnen we dag met een heerlijke duik. Frans kijkt natuurlijk even naar het anker. Alles ziet er prima uit en door de harde wind van gisteren heeft het anker zich mooi ingegraven in het zand. Na het ontbijt brengt Frans me naar de kant. Volgens de plattegrond moet het dorp bij de haven hier niet ver vandaan zijn. Ik ga met de rugzak een paar boodschappen doen. Gelukkig heb ik niet het karretje meegenomen, want er is geen weg, alleen een heel stoffig pad met losse stenen en het gaat behoorlijk steil omhoog. In het dorpje zijn een paar hele kleine winkels en een paar terrassen, waar de toeristen ontbijten, die in de appartementen verblijven. Ik neem vers fruit mee, de kwaliteit is niet geweldig, maar we hebben hier geen keus. Teruglopend zie je wat het eigenlijk een smal en klein eiland is. En het is erg dor en heel weinig begroeiing. Ik kom langs een afgerasterd stuk waar schapen onder een boom liggen. Het lijkt alsof daar voor hen echt niets te eten is. Een paar gele sprietjes en heel veel stenen.

Frans komt me bij het strand van onze baai weer ophalen. Hij heeft intussen de lazy-jacks aan de andere kant van de giek gemaakt. We gaan eerst zwemmen om een beetje af te koelen. Het is weer een heel warme dag vandaag. Vanavond gaan we aan de kant bij het restaurant eten. Uitzicht op de boot, we plaatsen morgen een foto!

Zondag 30 juli 2017. Schinousa

Het is hard aan het waaien als we opstaan. Zo hard, dat we zelfs niet gaan zwemmen, het lijkt niet aangenaam om nu in het water te liggen. Onze plannen voor een wandeling kunnen ook niet doorgaan, het waait te hard. We zouden al kletsnat zijn als we met de bijboot naar de kant gaan. We liggen een paar honderd meter van het strand. Het is ook nooit goed voor zeilers: vaak geen wind en nu weer teveel wind. Het wordt een rustige ochtend, die we lezend doorbrengen.

In de middag vindt Frans dat hij toch nog een klus moet doen en begint aan het vernieuwen van de lazy-jacks, dat zijn de lijnen van de mast naar de giek, waartussen het grootzeil valt als we dat naar beneden halen. Het grootzeil kan dan binnen die lijnen als een harmonica naar beneden vallen en vastgebonden worden. De oude lijnen zijn bijna doorgesleten op een paar punten. Frans heeft honderd meter aangeschaft. Aan het eind van de middag heeft hij 1 kant klaar. Morgen verder met de andere kant.

De buurboten vertrekken allemaal in de loop van de ochtend. Aan het eind van de middag komen er weer andere boten rondom ons liggen. Mooi om te zien, dat iedereen direct in het water duikt als ze geankerd hebben. Wij gaan ook zwemmen, gelukkig waait het iets minder, maar toch nog zo sterk, dat als je je laat drijven, je binnen heel korte tijd een paar meter van de boot weg drijft.

Zaterdag 29 juli 2017. Van Ormos Kouroupa naar Schinousa

We halen om 9 uur het anker op. Beetje spannend, Frans heeft gisteren met de duikbril gekeken en zag rondom het anker stenen liggen. Het anker lag achter een rond rotsblok. Omdat we gisteren aankwamen met alleen de hulp van de buitenboordmotor konden we niet nog een ankerpoging doen . En de aandacht ging op dat moment ook meer uit naar het oplossen van het probleem van de verstopte dieselfilters. Door de golfslag en een beetje stroming is de boot vannacht wat heen en weer geslingerd en ligt de ketting een beetje onder rotsblokken. We krijgen het los door er een beetje overheen te varen. Ook het anker is met de punt onder een steen geschoven, gelukkig komt het los. Het doet ons sterk denken aan de nare ervaring vorig jaar, dat ons anker in een rotsspleet van 2 meter diep was gevallen, waarbij we de ankerlier verspeelden en een duiker ons anker op moest duiken. Onder normale omstandigheden met de grote motor hadden we nu opnieuw geankerd en een beter plekje gezocht. Maar het is goed afgelopen.

We draaien de baai uit en als we op wat breder water zijn zet Frans de gennaker op. Altijd een prachtig gezicht, dat dunne dansende zeil voor de boot. We draaien langs de onderkant van Naxos en varen in de richting van Schinousa, waar we een mooie baai verwachten even voorbij de inham van de haven. Inderdaad blijkt het een prachtige baai met een strand en gelukkig een mooie zandbodem. We ankeren in het midden en er ligt nog geen enkele andere boot. Het is half 1, we hoefden maar 9 mijl, omdat we gisteren halverwege onze trip hier naar toe in Kouroupa zijn blijven liggen. Het is erg warm, zo midden op de dag. We willen graag wat van het eiland zien, maar het trekt niet erg om bij deze temperatuur een wandeling te maken. We besluiten om morgen hier te blijven en vroeg in de ochtend aan land te gaan.

Inmiddels liggen er nog 5 andere boten in de baai. We begrijpen niets van de verhalen, dat het in het hoogseizoen zo druk is. En vandaag is het ook nog weekend, dan zijn ook de Grieken meer onderweg. We hebben nog niet meegemaakt, dat we geen plekje in een haven hadden of dat een baai vol ligt met boten.

Vrijdag 28 juli 2017. van Naxos stad naar Ormos Kouroupa op Naxos.

We zijn vroeg op en maken alles klaar om te vertrekken. Frans schrobt nog even de boot aan de buitenkant voor hij de watertanks vult. Er zit een enorme laag zout op. Aan de railing hangen zoutkristallen, die je er zo af kan plukken en ook bij de luiken, waar in het randje altijd wat water blijft staan, ligt een laag van 5 mm.

We wachten daarna nog even op een visser, die terug moet komen van een nachtelijke tocht. De boot ligt overdag precies aan het begin van onze steiger. Twee dagen terug was ik foto’s van onze boot aan het maken vanaf de hoofdsteiger. De havenmeester tikte me op de schouder en vroeg of ik van de vissersboot ook een paar foto’s wilde maken. Daar zat namelijk de eigenaar met 2 kleinkinderen, die duidelijk heel veel plezier hadden. Ik liet de foto’s afdrukken aan de overkant op de kade en gaf ze later aan de havenmeester. De visser wilde me vanochtend nog bedanken, maar kwam pas om 10 uur weer terug. Geen probleem, we hebben tijd genoeg. Hij heeft de tranen in de ogen als hij me de hand schudt.

We varen de haven uit, er is niet veel wind. Maar we hebben niet zo’n lange afstand gepland, dus we doen het rustig aan. Als we een beetje om het eiland draaien komt er ietsje wind en kan de genua uit. We varen maar 3 knoop, maar we komen vooruit. Maar af en toe is er echt helemaal geen wind, we hebben dan een spiegelgladde zee om ons heen. Komt niet vaak voor, dat er zelfs geen rimpeltjes zijn. Dan maar even de motor een klein beetje aan. En het zeil in en weer uit als er toch weer een zuchtje wind is. En dan stopt de motor er mee. Snel het zeil weer uit en dan dobberen we wat, terwijl Frans de motorruimte open maakt. Hij ziet direct wat er aan de hand is, het dieselfilter is verstopt. Gelukkig hebben we er twee, dus hij schakelt om en de motor loopt weer. Maar helaas duurt dat maar 5 minuten en dan stopt ie weer. We zijn nog ruim 3 mijl verwijderd van een brede inham in het eiland en er is maar een klein beetje wind. Toen we nog in Nederland waren heeft Frans een standaard gemaakt om de buitenboordmotor van de bijboot achter op de spiegel te hangen. Hij monteert de standaard en we hangen de buitenboordmotor achter de boot. En ja, het lukt. Het gaat niet snel, maar we komen vooruit. Na een minuut of tien trekt de wind weer wat aan en kunnen we zeilen. We varen zo heel langzaam naar de plek, waar we kunnen liggen en pas op het allerlaatst rollen we het zeil in en zetten het motortje weer aan. We ankeren en Frans begint leidingen schoon te maken en de filters te verwisselen. Wordt een vieze kliederboel natuurlijk, maar het lukt. En de motor draait weer als we starten. Inmiddels is het bijna 5 uur en besluiten we hier te blijven. We gaan nog even naar het strand en zwemmen rondom de boot. Morgen weer verder.

Donderdag 27 juli 2017. Naxos.

We doen eerst vanochtend boodschappen, want we weten zeker, dat we de komende dagen niet in een haven liggen. We gaan op een klein eiland onder Naxos ankeren en waarschijnlijk zaterdag naar het volgende eiland. We ontdooien de koelkast, dat is hier vreselijk noodzakelijk, omdat er iedere keer dat we hem open doen een enorme lading warme lucht naar binnen gaat. Als dat klaar is en alles weer zoveel mogelijk droog gemaakt is, kunnen alle boodschappen er weer in.

We willen nog kijken in de oude stad, waar we vanaf de haven mooi zicht op hebben. Het ligt een heel stuk hoger, dan het gedeelte met de winkeltjes en horeca zaken. We kunnen een soort kasteel en kerk zien. We lopen met de plattegrond hele smalle steegjes door en overal wonen mensen. Soms kunnen we naar binnen kijken als het raam open staat. Meestal zijn het 1-kamer-appartementen met het aanrecht naast de tafel met een paar stoelen en ernaast een bed. Het ziet er meestal niet luxe uit. We vragen ons af hoe je hier een tafel of bed naar boven moet krijgen, het is overal heel erg smal en enorm steil. Je kunt nergens met en auto komen. Als we boven lopen hebben we een prachtig uitzicht over het eiland en de haven.

We zakken weer af, naar de kust en lopen door naar het strand. Zwemspullen zijn mee, dus Frans kan nog lekker even zwemmen. Het waait enorm hard, er zijn minder mensen op het strand dan gisteren. Maar nog steeds is het heel warm, daarom is de wind wel aangenaam. Na een drankje op het terras lopen we langs de watersportwinkel, waar we nog wat besteld hebben. Helaas is alleen de dochter er en die vermoed, dat haar vader de bestelling in de auto heeft. Hij neemt echter de telefoon niet op. Ze belooft, dat hij het wel even komt brengen in de haven. Een paar uur later belt ze op. Haar vader is bij de boot geweest, maar we waren er niet. We waren er natuurlijk wel, maar we liggen met de punt van de boot naar de steiger en zitten dus achter de buiskap met het zicht op het water. We hebben hem niet gehoord. We lopen nog maar even terug om het pakje op te halen. Ondertussen plannen voor morgen gemaakt. We hoeven maar 20 mijl te varen voor de ankerbaai, die we hebben uitgekozen. Klein beetje wind uit het noorden, we hopen dat we kunnen zeilen.

Woensdag 26 juli 2017. Naxos.

We gaan na het ontbijt direct naar de watersportwinkel, waar we de Locktite besteld hebben om de bouten van de schoefas mee vast te zetten. Het zou om 9.00 uur binnen zijn, hebben ze ons beloofd. De goed-Engelssprekende dochter is er niet en haar vader komt er niet helemaal uit. Hij belt haar op en even later komt ze aanlopen. De Locktite blijkt er niet te zijn. Inmiddels heeft Frans wel een aantal andere spullen gevonden en vader en dochter overleggen, wat ze kunnen doen. Vader belt de firma op, die het niet heeft geleverd, maar komt daar ook niet verder hebben we de indruk. Hij begint allerlei andere firma’s te bellen, maar kan geen leverancier vinden. Dan komt de collega binnen, die ons gisteren in de haven spullen kwam brengen. Die zegt, dat hij het bij een andere zaak op Naxos gaat zoeken. We lopen terug naar de boot en een uur later horen we iemand op het dek lopen. Gelukkig hebben ze het gevonden. Een ander merk, maar precies wat Frans nodig heeft. Waarschijnlijk bij een automaterialenzaak gehaald. Frans kan daarom verder met de klus. En na een paar uur zit alles er weer in en hopelijk zit het vast voor een heel lange periode. Aan het eind van de middag is alles weer opgeruimd en gaan we lekker naar het strand. Frans mist het zwemmen, wat we zo heerlijk vinden als we ankeren. We nemen zijn zwemspullen mee en zitten lekker aan het strand. Het is wel nog behoorlijk warm en de zon brandt stevig. Geen wonder, dat heel veel mensen onder de parasols liggen, die je hier overal kan huren. Na het zwemmen zitten we nog heerlijk in de schaduw op een terras op het strand voor we terug gaan naar de boot.

Dinsdag 25 juli 2017. Naxos

Er is niet zo veel te vertellen vandaag. De wind is vanochtend heel matig, daarom liggen we rustig in de haven. Alleen als er zo’n hele grote ferry binnenkomt en vlak voor de monding van de marina 180 graden gaat draaien om aan te leggen, dan schiet de boot heen en weer en hobbelen we. Het is hier een komen en gaan van ferry’s en er zijn van die enorme hoge-snelheidsboten bij. Als ze hebben aangelegd komt er een hele grote stroom mensen uit en natuurlijk auto’s en vrachtwagens. Soms zien we een caravan de kade op rijden. Stoer hoor, hier rijden met een caravan. De wegen zijn soms niet geweldig onderhouden en zelfs midden in een plaats kunnen ze heel steil zijn.

Ik ga naar de grote supermarkt buiten het centrum. De dame in de winkel, waar we gisteren technische spullen bestelden, heeft uitgelegd waar het ongeveer is. Het was niet te lopen, zei ze, we moesten maar met een auto gaan. Maar ja, om dat alleen voor boodschappen te regelen vind ik ook niet geweldig. Dus ik wandel een eind in de richting en als ik in de wijk ben, waar het ongeveer moet zijn, blijkt het nog een stuk verder. Het was 30 minuten, wat best meevalt, alleen is het heel warm vandaag en er geen enkel stukje schaduw. Als ik terug wil lopen, vraag ik eerst iemand om op de kaart aan te wijzen, waar ik ben. Het blijkt dat de supermarkt buiten de plattegrond ligt, dus het is nog verder, dan dat de dame aanwees. Terug heb ik eigenlijk pas in de gaten hoeveel hoogteverschil er op de route is. Met mijn karretje vol met waterflessen met nog een boodschappentas er op, is het een zware tocht. Ondertussen is Frans verder gegaan met het uit elkaar halen van de schroefas. Hij heeft gisteren Locktite besteld om alles beter vast te kunnen zetten. Morgenochtend kunnen we het ophalen. Vandaag heeft hij eerst alles schoongemaakt om morgen direct verder te kunnen. Bij het invaren van de haven gisteren hoorden we beiden een tik in de bediening tijdens het omschakelen van voor- naar achteruit. En vandaag blijkt, dat alles weer een beetje losser was gaan zitten.

Er was gisteren een prachtige zonsondergang. Vandaag gaan we op tijd richting het de marmeren Portarapoort, die op een heuvel buiten de haven staat. Helaas is het niet zo mooi als gisteren, toen de lucht helemaal rood was. Er zijn een paar honderd mensen de heuvel opgelopen om het te zien en foto’s te maken.

Maandag 24 juli 2017. Van Paros naar Naxos.

We hebben de route uitgezet naar Naxos en dat is maar 10 mijl. Daarom hebben we vanochtend niet super veel haast om te vertrekken. We zwemmen en ontbijten rustig. Om 10 uur halen we het anker op. We hebben hier 10 dagen gelegen en ook met heel harde wind, daarom zit het anker behoorlijk vast. Maar de lier krijgt hem los en vol modder en zand komt het anker weer boven. We varen de kleine baai uit en richting de opening in de grote baai. We konden vanaf onze ankerplaats altijd zien, dat daar hoge golven met schuimkoppen waren, toen het zo hard waaide. Nu zijn er gelukkig geen hoge golven meer, maar wel een sterke deining en harde stroom tegen. Als we buiten op zee zijn is er nog maar een heel klein beetje wind. Dus het eerste stuk gaan we alleen op de motor, er zit niets anders op. Na een uur probeert Frans toch of we met de genua ook vooruit komen, maar zonder motor er bij lukt het niet. En dan is ineens de wind helemaal weg, het zeil fladdert wat heen en weer. We halen het maar weer naar binnen. Om half 1 zijn we bij de haven. We proberen alle marifoonkanalen die we kunnen vinden, maar niemand geeft antwoord. Dan maar naar binnen varen. Het is een beetje krap allemaal en midden in de doorgang naar de steiger is een enorme catamaran aan het aanleggen. Dat wil zeggen, we denken dat hij gaat aanleggen, maar er gebeurt van alles en het is niet duidelijk waar hij wil gaan liggen. We varen een paar keer weer 25 meter achteruit en Frans besluit aan de kade aan te leggen. We zien allerlei stenen en rotsen, maar daartussen kunnen wij mooi liggen. Als ik op de kade ben gesprongen om de lijnen vast te maken, komt er iemand op ons af, die zegt, dat we daar niet kunnen liggen. Als de grote ferry komt, die keert in de voorhaven, dan bonken er enorme golven tegen de kade en is het niet veilig. Hij zegt, dat de boot zal zinken. Later blijkt hij helemaal gelijk te hebben. Er varen verschillende kleine ferry’s de voorhaven in en leggen aan een aparte steiger aan. Maar als de hele grote ferry binnen komt, dan draait hij eerst en legt dan pas aan. We zien het water tegen de rotsen en de kade omhoog spuiten en zijn blij, dat we daar niet liggen.

Inmiddels is de catamaran aangelegd en kunnen wij er langs. De havenmeester, die staat te zwaaien, wijst ons dat we om de steiger moeten varen en aanleggen. Maar dan zien we hem niet meer. Er is een kleine, smalle plaats en een stukje verder aan de steiger nog een grotere. Frans zegt, dat we die gaan nemen. Hij gooit het achteranker uit en ineens zien we de havenmeester roepen, dat het niet goed gaat. We moeten het anker weer ophalen, maar ons achteranker heeft geen elektrische lier. Op het moment, dat Frans het weer naar binnen wil trekken, merkt hij dat het achter de kabel van een motorboot zit. Snel kleren uit en duikbril op en met een lijn naar het anker duiken om de lijn onder de kabel van de motorboot door te halen. Ik draai de lijn omhoog en Frans kan de kabel met enige moeite van ons anker afgooien en we zijn weer vrij. De havenmeester dirigeert ons naar de andere plaats, die inmiddels wat groter is geworden door het opschuiven van alle buurboten. Gelukkig gaat alles goed. En dan zijn we in Naxos. We gaan de kant op en moeten even wennen aan alle drukte, al die boten, heel veel mensen op de kade en die ferry’s die af en aan varen. Het is een heel verschil met bijna 2 weken op een ankerplaats, waarbij de buurboten minstens 100 meter van je af liggen en je soms alleen iemand langs ziet zwemmen.

Zondag 23 juli 2017. Ioannou

In de nacht blijft het rustig weer zonder harde wind. Maar in de ochtend krijgen we nog een paar keer 20 minuten harde wind. Net als anders start en stopt het steeds binnen een paar minuten. Na 11 uur blijft het rustig de hele dag. Na zwemmen en ontbijt gaan we met de bijboot naar de wal. Gisteren waren we al een stuk wandelen en nu gaan we de andere richting op. We klimmen naar de rotspunt, waar we precies achter liggen. Het is geen officiële wandeling, dus we moeten naar boven klauteren en af en toe vooruit kijken, waar de beste doorgang is. De landtong waar we achter liggen blijkt nog behoorlijk breed en als we boven zijn, blijkt dat helemaal niet het hoogste punt te zijn. We klimmen nog een paar andere stukken omhoog en hebben steeds een prachtig uitzicht, zowel over de baai met alle boten, als over de zee. Het is niet helemaal helder, maar toch zien we in de verte verschillende andere eilanden van de Cycladen. We kunnen vaag Naxos zien, waar we morgen van plan zijn naar toe te gaan. De tweede helft van de dag zijn de golven al een stuk rustiger en als we tijdens de wandeling de zee zien, zijn de golven ook aan die kant niet zo hoog als gisteren.

Als we verder lopen richting de aanlegplaats van de watertaxi, maar dan wel tientallen meters hoger, kunnen we nog een kleine kam over. Als we daar zijn zien we de vuurtoren van Paros en een pad er naar toe. Daar toch ook maar even kijken en daarna terug richting baai en boot. Al met al zijn we bijna 3 uur onderweg geweest. Het was warm, maar zeer de moeite waard. Natuurlijk van alle kanten de boot gefotografeerd, altijd mooi zo van bovenaf. We zwemmen lekker om een beetje af te koelen, als we terug op de boot zijn.

 

Zaterdag 22 juli 2017. Ioannou

Als we wakker worden is het weer zo hard aan het waaien. En dat was helemaal de voorspelling niet. Het blijft de hele ochtend zo. Het waait zelfs zo hard, dat we niet gaan zwemmen. Door de korte golfslag en de kracht van het water door de wind is het niet aangenaam om te zwemmen. Dat stellen we maar een paar uur uit.

Frans klust aan de motor van de bijboot. Het irriteert hem, dat die het niet doet. Hij haalt nogmaals alles uit elkaar en test van alles. Als hij hem na 4 uur weer in elkaar zet, doet ie het weer. Gelukkig! Want ankeren zonder dat je naar de kant kan is vervelend.

In de loop van de middag neemt de wind wat af. Alleen zijn er af en toe nog wat harde windstoten. Maar het is een heel stuk rustiger. We gaan met de bijboot naar het strandje om op de landtong te kijken, waar we achter liggen. We klimmen een stuk hoger en aan de andere kant weer naar beneden. We komen bij een inham uit langs de zee. Er zijn nog steeds enorme golven en het water spat hoog op tegen de rotsen. Als we nog een stuk verder lopen en bij de ingang van de grote baai kijken zijn daar ook woeste golven. Als we op zee een boot aan zien komen, is die nog enorm aan het stampen op de golven. We blijven dus nog maar even, want het is hier heerlijk.