Zaterdag 30 september 2017. Naar Riposto, Sicilië

We hebben een prima nacht. We varen langs de zuidkant van Italië, de zool van de laars. We zeilen grote stukken, maar de motor moet ook af en toe aan, als we te weinig snelheid overhouden. Af en toe vallen er een paar druppels regen, maar een echte bui hebben we niet gehad. Als de zon op is blijkt, dat het erg bewolkt is. In de verte kunnen we ook zien dat het regent en vooral boven land hangen dikke wolken.

We varen als we bij Sicilië zijn eerst naar Taormina. Onze vrienden George en Donatella hebben daar moorings liggen in de baai, die ze in de zomer verhuren. Ze zijn er zelf niet, maar onze Australische vriend Terry ligt er nog wel met zijn zeilboot. Hij heeft de hele zomer gewerkt voor George. Hij komt ons met de dingy al tegemoet en knoopt de boot aan een mooring. Even later komt hij ons halen om aan de wal koffie te drinken. We praten even bij, tot hij ons weer terug brengt en de boot losmaakt van de mooring, zodat wij verder kunnen. We varen in 2 uur naar Riposto. Omdat we de winterligplaats besproken hebben, worden we verwacht en direct naar onze ligplaats gebracht. Het is net alsof we een beetje ‘thuis komen’. De mensen van de haven zwaaien allemaal en George en Donatella komen direct aanlopen als we aangelegd hebben. Aan het eind van de middag doe ik een paar boodschappen en iedereen schudt handen en vraagt hoe het met ons is. Toch wel leuk om zo ontvangen te worden na 5 maanden.

Vrijdag 29 september 2017. Ionische zee

We hebben een woelige nacht. Snelheid is prima, af en toe zakt het iets en dan gaat de motor even aan. En vaak zeilen we heerlijk in een prima tempo. Maar vooral na middernacht is er enorm veel bliksem in de lucht. Eerst lijkt het heel inde verte, een beetje achter dikke stapelwolken. Die lichten dan ook helemaal op als er van die bliksemschichten door de lucht gaan. Rond de boot is het dan nog helder met een prachtige sterrenhemel. Maar in de loop van de nacht verandert het. De bliksem komt dichterbij, er is donder te horen en het lijkt als we worden ingesloten door dat dikke wolkendek met heel veel bliksem. Eerst denk ik nog, dat we misschien moeten stil liggen en wachten, maar als we ingesloten worden door die dikke wolken en bliksem, kunnen we maar beter doorvaren. Op een gegeven moment zijn we beide wakker en op en zitten we de tijd maar een beetje uit. Het wordt weer wat rustiger na een paar uur en dan is het ineens voorbij.

Door slecht slapen en lang wakker zijn, ben ik na het ontbijt nog zo moe, dat ik binnen even ga liggen. Frans roept dat ik snel moet komen, hij heeft weer een vis gevangen. Fototoestel mee naar buiten en een paar foto’s maken. Het blijkt een zwaardvis van totaal een meter. Als alles is schoongemaakt en opgeruimd blijkt, dat hij de werphengel van Frans kapot heeft getrokken. De hele punt is er uit. Ook de molen van de hengel is kapot. En dat op de laatste dag van onze Griekenlandreis, nadat de hengel al een paar honderd keer tevergeefs uit is gegooid.

We hebben een heel rustige dag vandaag. We zeilen alleen met de Genua, het voorzeil en hebben een prima tempo. Het schiet lekker op. Aan het eind van de middag wordt de wind wat zwakker en doen we de boom er in. Door de golven, die dwars op de boot komen en de iets zwakkere wind, klapt het zeil anders heen en weer. Zo is het ook rustiger voor de nacht.

Donderdag 28 september 2017. Ionische zee

De nacht is prima verlopen. We hebben beiden twee keer 3 uur geslapen. Er was af en toe wat wind en soms ook niet. We hebben door de nacht heerlijk gezeild, maar ook stukken op de motor gevaren. Om 23 uur is er vlak voor ons een grote vrachtboot langs gevaren en daarna hebben we niets meer gezien. Pas vandaag om 19 uur heeft er ver van ons een vrachtschip onze route gekruist, maar we konden hem alleen op de computer zien.

Het is de hele nacht erg bewolkt. Er is geen verschil te zien tussen zee en lucht, het is heel donker. Af en toe zien we wat sterren. En vandaag start de dag ook zwaar bewolkt. En dat blijft de hele dag zo. In de middag zien we in de verte hele zware donkere wolken, waar regen uit komt. Af en toe horen we onweer in de lucht en er zijn behoorlijk wat bliksemschichten te zien. Soms horizontaal, maar ook dwars de zee in. We denken, dat we langs de buien zullen varen, want het draait wat naar het zuiden, maar op een gegeven moment draait de hele bui weer terug onze richting op. Om 17 uur begint het te regenen.

Frans vist nu al bijna 5 maanden elke dag dat we onderweg zijn en zelfs wel eens op de ankerplek. Nooit iets gevangen. Ook vandaag gooit hij weer 2 lijnen uit. 1 met de werphengel en 1 losse lijn, die aan de boot vast zit. Als ik een beetje onder de buiskap schuil voor de regen, kan ik nog net de punt van de werphengel zien, die ineens een beetje heen en weer zwiept. Ik roep Frans, dat hij beet heeft. Hij sprint naar buiten en begint de lijn binnen te halen. Als snel zien we een vis aan de haak van ongeveer 40 cm. Het lijkt op zo’n smalle vis, zoals we eergisteren van de vissers kregen. Vlak bij de boot weet de vis zich los te gooien en tegelijk zwaait de haak over de andere lijn en draait daar een paar keer omheen. Als ik die binnenhaal om dat haakje los te maken, roept Frans, dat we daar ook beet hebben. Er zit een prachtige tonijn aan van 40 centimeter. Snel binnengehaald en gelukkig blijft deze wel aan de haak hangen. Nou, dat is de eerste vis in 5 maanden, waar Frans een paar honderd uur naar heeft gevist. Eindelijk succes!

Als alles schoon is, is het inmiddels zo hard aan het regenen, dat Frans drijfnat is. We gaan binnen zitten en na het eten ruimen we voor de nacht de zeilen helemaal weg. Het is bijna windstil en door die bui is er behoorlijke deining, waardoor de giek en het voorzeil heen en weer klappen. En het kleine beetje wind komt soms in een paar minuten uit een andere richting, waardoor de giek heen en weer klapt. Het is beter om met licht nog op te ruimen, dan in het pikkedonker.

En terwijl ik dit stukje typ, een beetje vroeg want ik ga vast een paar uur slapen terwijl Frans de eerste wacht loopt, heeft hij nog een tonijn gevangen. Dus dat wordt een eentonig menu de komende dagen: we eten tonijn.

Woensdag 27 september 2017. Van Nisis Pera Pegadi bij Ithaca naar zee

We zijn om half 10 helemaal startklaar en gooien de lijnen los. Frans haalt het anker in, maar het gaat moeizaam. Hij denkt dat het erg vast zit, en uiteindelijk na wat moeite komt het los. Hij roept dan altijd: “hij is los”, maar ik zie hem nu moeilijk kijken. Blijkt, dat we de ketting van de buurboot mee opgehesen hebben. Het is een huurboot met 7 mensen er op, die allemaal op de punt staan kijken en roepen. Toen ze gistermiddag aankwamen heeft Frans nog gevraagd waar hun anker lag. Ze wezen in een richting ver buiten onze ketting. Nee, dus. Ze zeiden dat ze 90 meter ketting hadden en die meters recht achteruit naar de steiger varen is natuurlijk moeilijk. We hebben vaak bij anderen gezien, dat ze kettingen omhoog trokken, maar gelukkig is het ons niet eerder overkomen. Nu dus wel. Frans gooit een lijn om de ketting en hijst die omhoog, laat het anker wat zakken en we zijn vrij. We varen de baai uit, waar we zo heerlijk hebben gelegen, onze laatste ligplaats voor we oversteken naar Sicilië. We varen om het eiland Ithaca heen. Er is weinig wind, maar het gaat. Als we de hoek om zijn en wat bij kunnen sturen doen we zelfs de gennaker op. Maar op een gegeven moment na een paar uur lukt dat niet meer. Frans downloadt nog een paar keer een windbericht, we zijn nog zo dicht bij land dat dat lukt. De windverwachting ziet er anders uit, dan we gisteren zagen. Halverwege de middag moeten we zelfs opkruisen, omdat we veel te veel van de koers afdwalen.

Frans gaat de eerste wacht doen vanaf 20 uur. Omdat we al warm hebben gegeten zeg ik, dat hij maar een uurtje eerder moet gaan liggen. Zo’n eerste wacht is altijd moeilijk slapen, omdat het nog licht is en erg vroeg. Maar vlak voor hij in bed wil stappen, valt de wind helemaal weg, moet een zeil ingetrokken worden en gaat de motor aan. Wordt het toch weer later. Frans zendt dit blog nog en gaat dan rusten.

Dinsdag 26 september 2017. Nisis Pera Pegadi bij Ithaca.

We worden wakker van de stilte! Er is hier helemaal niets en nu zien we heel in de verte een huisje tegen de berg. Dat waren de drie lichtjes die we gisteravond zagen. Verder is er niets op de kant en pas in de loop van de ochtend komen er boten langs varen. Ze gaan tussen de smalle doorgang van de eilanden naar het andere gedeelte van deze baai, waar wij vorige keer hebben gelegen. Ook komen er 2 zeilboten bij ons aan de betonnen steiger liggen. Later blijkt, dat zij ook de komende nacht hier zullen blijven. Wij vermaken ons met vissen voeren. Het is heel helder water en er zwemmen prachtige vissen. We hebben een pak toast waarvan de inhoud erg gebroken is. We voeren het aan de vissen, die vechten om een stukje toast. Het is prachtig om te zien. We varen nog even met het bijbootje naar de andere kant van het eiland en verder genieten we van dit paradijselijke plekje. Hier komen we zeker terug.

Gisteravond nadat ik het blog heb geschreven, kwam er een vissersboot naast ons liggen. Het was donker en de mannen liepen wat heen en weer over de steiger. Ik vroeg of we hier wel mochten liggen, ze vonden het prima. Even later staat een van de vissers achter de boot te roepen en krijgt Frans een zak met schoongemaakte vis aangereikt. Fantastisch toch? Door hun gebrekkige Engels begrepen ze niet, dat we hen een biertje aanboden, hij liep direct weg. Vanmorgen waren ze al weer weg, Frans heeft de motor gehoord, het was nog donker. Vandaag dus heerlijk de barbecue aan en verse vis gegeten.

Morgen gaan we beginnen aan de oversteek naar Sicilië. De wind lijkt gunstig: niet te hard en uit een goede richting. We denken er zeker 3 keer 24 uur over te doen, maar zullen proberen om het blog zoals gewoonlijk via de zender te sturen zodat Hans het kan plaatsen (dankjewel Hans voor alle moeite!).

Maandag 25 september 2017. Van Ay Nikolaos op Zakinthos naar Nisis Pera Pegadi bij Ithaca.

We zijn om kwart over acht onderweg. In een paar minuten varen we uit de baai, het is maar klein hier. Direct kan het zeil omhoog en de genua uit, de wind komt uit de goede hoek voor onze trip van vandaag. Het is bewolkt als we uitvaren, dat hebben we nog niet veel meegemaakt deze zomer in Griekenland. Het is ondanks de bewolking mooi helder vandaag, We kunnen om ons heen heel ver kijken. Er zijn tamelijk veel zeilboten onderweg, mooi om ze met zeil op in een streepje zon tegen de donkere zee te zien.

We hebben de hele dag fijne wind op een paar keer na, dat we in een windstilte terecht komen. Vaak gebeurt dit als we dichter bij land komen. Ongeveer een uur voor we ons einddoel bereiken begint het te regenen. De lucht is inmiddels grijs met donkergrijze stapelwolken. We moeten even zoeken naar regenjacks, die hebben we de hele zomer niet nodig gehad. Het regent niet hard, maar wel gestaag door. We ruimen het zeil maar op, want er is totaal geen wind meer.

Om half 3 varen we de baai Pera Pighadi in bij het eiland Ithaca. We varen een heel stuk langs de stranden om te kijken waar we kunnen ankeren. We waren hier op 16 juni ook al en hebben toen vlak bij een stand aan de rotsen vast gelegen. We hebben nu niet veel zin om lijnen naar de kant te brengen en vast te maken. Het probleem is hier, dat er maar een hele smalle strook ondiep water is aan de kant. Daarna wordt het direct diep en eigenlijk willen we niet op dieper water ankeren, dan 10 meter. We varen langs 2 strandjes en keren terug naar het eerste, waar we het anker uit gooien. Omdat het anker op 10 meter ligt moeten we veel ketting steken en we komen dicht bij de rotsen uit. We vertrouwen het niet en halen het anker weer op. Voor een paar uurtjes zou deze plaats best geschikt zijn, maar we willen de nacht blijven liggen en rustig kunnen slapen.

Midden in de baai ligt een klein eiland en Frans zegt, dat we tussen het kleine eiland en Ithaka door kunnen varen. Frans staat nog voorop bij het anker en ik ben aan het sturen. Ik geloof, dat ik wel 50 keer op de dieptemeter heb gekeken, want ik vertrouw dat soort dingen niet altijd. Ik zou liever om het eilandje heen varen om aan de andere kant te kijken. Maar het gaat prima. Vanuit de verte konden we zien, dat er 3 boten liggen. Dichterbij blijkt, dat 2 zeilboten aan een kade van betonnen blokken liggen. We besluiten dat ook te doen, er is ruimte genoeg. 2 mannen van de buurboot springen al op de kant om onze lijnen aan te pakken. Voor de eerste keer varen we achteruit naar de kade toe, Frans laat het grote anker ver buiten de kade vallen. We leggen altijd vooruitvarend aan, omdat we ook een achteranker hebben, maar dat zit niet op de elektrische lier en is wat meer werk om uit te gooien en weer binnen te halen bij vertrek. Maar het gaat prima. We liggen nu alleen een paar meter van die betonnen blokken af, Frans vreesde dat het dichtbij niet diep zou zijn en het roer de stenen op de bodem zou raken.

Inmiddels zijn alle zeilboten weg gevaren en liggen we hier helemaal alleen. Om ons heen prachtig groene bergen in heel in de verte zien we 3 kleine lichtjes op de berg. Toen we hier kwamen, lag er ook nog een vissersboot, de bemanning was bezig met netten. Zij zijn ook uitgevaren, maar misschien komen die vannacht nog wel terug. De enige levende have zijn 4 geiten en er schijnt een kat op het eiland te zijn. Op de kade ligt een briefje bij een bakje met de vraag of je vers zoet water voor de kat wil achterlaten. 1 van de geiten heeft het bakje helemaal leeg gedronken, dus er is niets meer over voor de kat, die we nog niet gezien hebben.

Zondag 24 september 2017. Ormos Keri op Zakinthos naar Ay Nikolaos op Zakinthos

We varen om kwart over zeven uit. Om 7 uur is de zon pas opgekomen en daardoor is het nog wat schemerig. We doen op de ankerplaats de zeilen al omhoog, maar het is bladstil. Als we wegvaren zien we nog een grote schildpad, het zal de laatste zijn, die we hier zien.

Als we buiten de baai zijn hebben we hoop, dat er wat wind is. Maar helaas, ook hier is het een spiegelgladde zee. We varen in noordelijke richting langs Zakinthos. In de loop van de dag is er af en toe een heel klein beetje wind. Frans probeert zelfs een keer de motor uit te zetten, maar na 15 minuten varen we nog maar 1 knoop. We dobberen eigenlijk een beetje, dus de motor gaat weer aan. Het is zonnig, maar wel met wat wolken. Heel helder zicht, zodat we heel ver kunnen kijken en het vaste land duidelijk kunnen zien. Af en toe komt er nog en windvlaag, maar het mag verder geen naam hebben. Om half drie varen we de baai in bij Ay Nikolaos. Er zou ook een haventje zijn, maar op de kaart staat, dat het heel ondiep is. We maken alles klaar om te ankeren. Als we binnenvaren lijkt de baai veel kleiner, dan wij uit de kaart konden opmaken. En er liggen her en der motorbootjes en vissersbootjes, wat het ankeren ook moeilijk maakt. We zien aan de kade 5 zeilboten liggen en er zijn nog 2 plaatsen vrij. Iemand op de kade roept, dat wij daar in kunnen. Ja, maar dan moeten we eerst alles klaarmaken om zo te kunnen aanleggen. Dus alle ballen er uit, lijnen klaar, achteranker klaarleggen en invaren. Dimitri verwelkomt ons en zegt, dat de ligplaats gratis is, dat hij water en elektriciteit regelt, ook gratis en dat aan de overkant van de straat zijn familie een restaurant heeft. Daar kunnen we zelfs douchen. Daar gaan we dan maar eten vanavond om hem toch iets te kunnen betalen. Het is een kleine en heel open baai, daarom loopt er wat deining in. Maar gelukkig is dat niet veel, ook doordat het nog steeds niet waait.

Zaterdag 23 september 2017. Ormos Keri op Zakinthos.

We zijn nog een extra dag in de baai Keri op Zakinthos en we besluiten om langs de baai de berg op te lopen. We kunnen vanaf de boot op een paar plaatsen een weg zien tussen de bomen en er staan her en der huizen op de helling. Het eerste stuk vanaf de haven is enorm steil, later wordt dat beter en stijgen we wat minder snel. De weg kronkelt wat langs huizen, appartementen, een hotel en wat horecabedrijven. Verder zijn er heel veel olijvenboomgaarden met soms hele oude bomen met een diameter van meer dan een meter. We plaatsen een foto als het blog op internet staat.

We lopen meer dan een uur en dan zijn we aan hoog boven de zee en bij de punt van de ingang van de baai. We hebben een prachtig uitzicht en het is vandaag opmerkelijk helder. We kunnen enorm ver kijken en zien in de verte het vaste land van Griekenland.

We zien nu ook, dat Marathonisi, het schildpaddeneiland dat midden in de baai ligt, van deze kant af gezien ook echt op een schildpad lijkt. Met een kop en schild heeft het dezelfde vorm als de schildpadden van de zijkant gezien.

Op een gegeven moment stopt de weg gewoon, we zijn dan bij de 2 hoogste en verste huizen aangekomen. Als we teruglopen drinken we halverwege koffie op een terras met een geweldig uitzicht. Als je wat langer op Zakinthos bent zie je wat een prachtig eiland dit is. In vergelijking met de Cycladen is hier veel groen en echt bomen. Door de wandeling vandaag en de autotocht van een paar dagen geleden hebben we veel meer gezien van het eiland, dan we vanuit andere ankerplaatsen konden zien.

Vrijdag 22 september 2017. Ormos Keri op Zakinthos.

We gaan eerst zwemmen vanochtend, maar doordat er geen zon is en wel wind, is het behoorlijk fris. De watertemperatuur is nog redelijk hoog, als je er eenmaal in bent is het prima. Maar als we er uit gaan en ons douchen met zoet water is het fris in de wind.

Het is de hele dag een beetje onrustig weer. Er zijn dikke wolken die af en toe ook wat grijs zijn. En het ene moment is het bladstil en het volgende moment waait het behoorlijk met stevige windstoten. Dit weer hebben we hier nog niet veel gehad, maar ook in Griekenland is de herfst begonnen.

Frans heeft gisteren ontdekt, dat in het dieselfilter van de motor toch weer lucht zit. Hij haalt alles uit elkaar en vult weer bij met diesel. Als ik de motor moet starten en daarom achter op de boot zit, zie ik weer zo’n reuzenschildpad. Hij komt even boven water met zijn kop en je ziet het enorme schild met bruin en geel. Het schild heeft wel een diameter van 75 cm. Hij komt even boven water om te ademen en verdwijnt weer. Ze zwemmen behoorlijk snel en je weet eigenlijk niet waar ze weer opduiken, als je er een ziet. Ik zie hem nog een keer en daarna is hij verdwenen. Het is nog moeilijker te zien dan de dolfijnen die we onderweg soms tegenkomen. Nou zijn die ook meestal met een groter aantal en zijn daarom gemakkelijker te spotten dan de schildpadden. En dolfijnen hebben er plezier aan om met de boot mee te zwemmen en er voor langs te springen. Hopen, dat we die op ons laatste traject nog gaan zien.

Frans maakt het filter weer in orde en ontdekt, dat er een klein beetje koelwater lekt. Ook dat euvel wordt verholpen en alles kan weer dicht. Wat een geluk, dat hij alles zelf kan repareren. We zijn nog maar op weinig plaatsen geweest, waar een werf of een monteur was.

We besluiten om ook morgen hier nog te blijven. De korte periodes met harde wind zoals vandaag blijven ook morgen. En op korte termijn is er geen betere wind om naar Malta te varen. We gaan morgen kijken langs welke eilanden we gaan om wat noordelijker te komen. We steken vanaf Corfu over naar Zuid-Italië en gaan dan door naar Riposto op Sicilië. We varen dan dus dezelfde route als de heenweg naar Griekenland. Vanaf Sicilië kunnen we altijd nog kijken of we over een paar weken nog een trip naar Malta maken of dat we dat voor volgend jaar op de planning zetten.

Donderdag 21 september 2017. Van Ormos Keri onderweg en terug naar Ormos Keri op Zakinthos

Het is bewolkt als we opstaan en als we om 9 uur vertrekken vallen er een paar druppels regen. Frans trekt direct het grootzeil omhoog, maar zet er een reef in. Beter dat we hem er uit moeten halen en het zeil hoger trekken, dan dat we onderweg moeten reven. We varen de baai uit en langs de zuidkant van Zakinthos. Hoe verder we komen, hoe harder het gaat waaien en op zee zijn de golven behoorlijk sterk. De deining is behoorlijk, maar in het begin heel traag. Maar ook die wordt steeds sterker. We komen nog even in een windstilte bij de uiterste zuidpunt van het eiland en daarna wordt het heftiger. De golven worden hoger en sterker en een beetje rommelig, zodat we door elkaar geschud worden. Maar het grootste probleem zit hem in de windrichting. Om de koers naar Malta aan te houden, moeten we hoog aan de wind. En het lijkt wel of dat steeds hoger wordt, want we dwalen al een beetje van de koerslijn af in zuidelijke richting. Straks komen we in Afrika uit. Frans zet het tweede reef in het grootzeil en we draaien twee keer een stuk van de genua in. Het helpt wel een klein beetje, maar het maakt het niet prettiger. We besluiten terug te gaan. Nu is het nog licht en zonnig, maar over 10 uur is het donker en dan zouden we zo de nacht in moeten. Dat is geen prettig gevoel. We draaien de boot en zeilen terug. Het is ineens heel comfortabel, de wind komt schuin van achteren. We zeilen na anderhalf uur de baai weer in en na een half uur ankeren we weer op dezelfde plaats als waar we vanmorgen lagen. We ruimen alles aan dek op en zetten de zonnetent weer op. Het waait ook hier behoorlijk, maar een heel stuk minder dan buiten op zee. We zijn blij, dat we de beslissing hebben genomen om terug te gaan. Het zou toch een oversteek van 3 nachten zijn en het is niet duidelijk, wanneer het weer wat rustiger zou worden. Frans download opnieuw de weerkaarten, we blijven hier ook morgen en nemen morgenmiddag de beslissing of we het zaterdag opnieuw gaan proberen om naar Malta te gaan. Of misschien maken we andere plannen.