Donderdag 30 november 2017. Riposto, Sicilië.

Het is gisteravond heel hard gaan waaien. Frans kijkt een paar keer of we goed liggen en de lijnen in orde zijn. We liggen met de punt een meter van de steiger en aan de achter kant liggen er 2 laid moorings. De moorings bewegen een beetje en we komen steeds wat dichter bij de steiger, maar het gaat allemaal goed. Als we in bed liggen is het een enorm lawaai van lijnen tegen masten en gierende wind. Het trekt nog een beetje aan, maar in de loop van de nacht vallen we toch in slaap, ondanks het enorme geweld en geluid. Als we opstaan is het nog steeds aan het waaien. Het ziet er ook donker uit in de lucht en boven Taormina is de lucht pikzwart. Maar nog steeds is er geen regen, alleen maar harde wind. In de loop van de ochtend worden het steeds korte periodes met harde wind. Het begint ineens en stopt soms na een kwartier heel abrupt weer.

Frans gaat met George nog op een boot kijken, waar de interieurs van de kasten wat aangepast moeten worden. Ze denken aan het opbergen van de glazen en het servies. Omdat de boot ook wel eens verhuurd wordt, is er een enorme voorraad servies. Dat moet veel handiger opgeborgen worden en ook nog tegen heftig zeilen kunnen. Ze halen een paar platen hout om mallen te maken en het te kunnen passen in de kastjes.

In de middag is er nog steeds geen regen maar wel wind. Morgen krijgen we pas de verwachte regen. We zien het op de TV in het weerbericht. Maar we weten, dat het soms ook heel anders is, dan de voorspelling. Dus we wachten wel af.

Woensdag 29 november 2017. Riposto, Sicilië.

We gaan vanochtend eerst hardlopen. We zien de zon opkomen als we langs de zee lopen. Het is behoorlijk fris en we lopen nog in ons zomertenue. Pas als we halverwege zijn begint het een beetje warmer te worden, vooral door de inspanning en nog niet zo door de zon. Gelukkig is er geen wind, want dat maakt het meestal extra fris. We hebben het gevoel, dat we snel hebben gelopen, maar we kunnen het pas echt zien als we onze sporthorloges aflezen op de computer.

Het ontbijt gebruiken we binnen, want de kou is nog niet helemaal uit ons lijf, ondanks de heerlijke warme douche. In de loop van de ochtend wordt het wel warmer en gelukkig kunnen we de rest van de dag buiten zitten.

Frans vindt nog een paar klusjes en repareert mijn fiets. Dat wil zeggen, er is niets kapot, maar hij maakt de remmen en de ketting schoon. Ze piepen en kraken en iedereen kijkt als ik na het boodschappen doen de lange weg naar beneden race. Dat wil zeggen, ik probeer veel te remmen want de weg is heel schuin naar beneden. De straat is belegd met hele grote lavablokken van de Etna. Die zijn heel onregelmatig met grote kieren ertussen. En af en toe zijn er stukken wat verzakt en zitten er grote gaten in. Heel gevaarlijk als je met te grote snelheid naar beneden gaat. Daarom heb ik goede remmen nodig om de snelheid iets te beperken en op tijd te kunnen stoppen als er een auto achterop komt, die passeren soms zo vlak langs me, dat ik liever even stop. Ik ga ook het liefst tussen 1- en 3 uur, want dan zijn er door de collectieve sluiting van winkels, kantoren en banken minder auto’s op de weg.

Dinsdag 28 november 2017. Riposto, Sicilië.

Het is wat kouder vandaag, dat wil zeggen: voor Siciliaanse begrippen, want als we het Nederlandse weerbericht lezen, dan betekent dit helemaal niets. We ontbijten buiten en hebben alleen een dunne trui over ons T-shirt aan. En als ik op de fiets ga doe ik een vest aan. En verder is het een fantastische dag met heerlijk weer.

Frans maakt de laatste stukjes plafond vast in onze hut. Hij belooft me, dat het nooit meer los gaat. Hij zou graag direct doorgaan met de kleine hut, waar het hele plafond langzamerhand los hangt. Maar dan moeten alle grote plastic boxen er uit, zodat hij er bij kan. En de hele voorhut staat nog vol met de boxen van de achterhut, waar de dieseltank nog open ligt. De dieselpomp en dieselmeter zijn besteld. Die meter moet hij eerst monteren en dan kunnen alle spullen weer terug en is er ruimte in de voorhut om de boxen van de kleine hut op te slaan. Het is ingewikkeld, maar het kan niet anders. We kunnen niet op 3 plaatsen tegelijk klussen als er ook ontruimd moet worden, er is maar heel beperkt ruimte op een boot en omdat we zo lang onderweg zijn, hebben we veel spullen bij ons en is elke centimeter benut. Misschien gaan we eerst naar Catania om het bestelde luik op te halen, maar dan moeten we informeren of het wel echt klaar is. Anders gaan we weer voor niets, net als vorige week.

Maandag 27 november 2017. Riposto, Sicilië.

Na een fijn hardlooprondje ontbijten we weer heerlijk buiten. Het is wel wat koeler vanochtend, maar toch zonnig. Daarom snel de wasmachine gevuld. En als alles hangt is het na 2 uur droog ondanks dat af en toe wat bewolkt is in de loop van de ochtend.

Frans gaat verder met het plakken van de plafonds op verschillende plekken in de achterhutten. Hij ziet iedere dag weer een paar stukjes en naden, die toch nog weer een beetje extra vastgeplakt moeten worden. We weten door de afgelopen zomer in Griekenland, dat door de hoge temperaturen het plafond los laat als er een stukje niet goed vast zit. We hopen, dat we komende zomer minder problemen hebben met de plafonds.

Frans heeft flexibele zonnepanelen besteld voor op de bimini. De panelen waren allemaal apart ingepakt, toen ze werden bezorgd. Eén van de verpakkingen leek open gemaakt of was misschien beschadigd en opnieuw dichtgeplakt. De aansluiting van dat paneel zat iets los, toen hij het pakket opende. Gelukkig kan hij het zelf repareren en gelukkig lijkt het allemaal nog goed te functioneren. Altijd lastig als je het terug moet sturen of een nieuwe moet bestellen.

Vooral in de middag zijn er af en toe hele dikke donkere wolken. Als de zon daardoor niet schijnt is het direct ook veel kouder. Aan het eind van de middag gaan we wat vroeger dan anders naar binnen, het wordt koud en er vallen 10 druppels regen. Gelukkig zet het niet door.

Omdat we weer internet hebben, zal ik na plaatsing in het blog door Hans er een paar foto’s bij zetten.

 

Zondag 26 november 2017. Riposto, Sicilië.

We zijn niet super-vroeg op vandaag, maar het is dan ook zondag. En het is niet zonnig maar een beetje grauw en grijs in de lucht, dan worden we ook niet wakker van het felle zonlicht, zoals zo vaak hier in het zuiden. In de loop van de ochtend wordt het wel iets beter. We zitten ook eigenlijk de hele dag buiten en meestal is het zonnig.

Frans rolt de waterslang uit en begint de boot te poetsen. En dan komt hij altijd weer wat kleine klusjes tegen, dus uiteindelijk is hij een paar uur bezig aan dek. En als dan de bakskisten open staan bedenkt hij dat hij ook nog wel een paar stukjes plafond kan vast lijmen. Dus al-met-al is hij de hele dag bezig.

Ik fiets een stuk op de kade op zoek naar Christina die op zondag altijd haar sieraden, kaarten en snuisterijen verkoopt. Meestal doet ze dat vlak bij het restaurant in de haven, maar dat is wegens vakantie gesloten, en dan lopen er altijd minder mensen. Daarom zou ze op de kade gaan staan met haar spullen. Maar ik kan haar niet vinden. Later blijkt, dat ze veel verder langs de zee is gefietst tot de plek, waar de kademuur breed is en ze haar spullen kan uitstallen. Maar ze heeft vandaag weinig succes gehad. Doordat het wat koeler was zijn er duidelijk minder wandelaars. Volgende week is het restaurant in de haven weer open en kan ze weer op haar gewone plekje staan, hopelijk met meer succes.

We gaan al om 4 uur naar binnen. De zon is weg en het wordt koud. George komt Frans nog even halen om een boot te verplaatsen, die te dicht bij de kade licht en wat verder het water opgetrokken moet worden. Ze doen dat het liefst met 2 mensen, zodat er voor en achter op de boot iemand staat.

Zaterdag 25 november 2017. Riposto, Sicilië.

We staan heel vroeg op, want Frans gaat met George mee naar Portopalo in het uiterste zuiden van Sicilië. Het is twee-en-een-half uur rijden,en George heeft de afspraak om 10 uur. We douchen en ontbijten voor Frans vertrekt. Het is zelfs nog een beetje schemerig als we over de steiger naar het douchegebouw lopen. En als we er uitkomen komt de zon op en laat zich net nog niet zien boven de havenmuur uit aan de zeekant. Daarom is er een beetje rode gloed in de lucht en als we naar de Etna kijken is die ook helemaal in een rode gloed. Jammer, dat we geen camera bij ons hebben. En als we een paar minuten later op onze boot lopen is het mooie licht al een beetje minder.

Frans vertrekt om half acht. Ik ga twee uur later naar Giarre naar Vodafone om een nieuwe periode internet op te starten. Doordat mijn abonnement en ook het extra al een paar dagen op zijn, ben ik blij straks weer gewoon internet te hebben. Het is allemaal zo geregeld, maar je moet er wel voor naar de Vodafone-shop fietsen. Ik ga door naar het grote winkelcentrum. Het is naar Giarre nog een hele klim en omdat het zaterdag is zijn er extra veel auto’s op de weg. Ze racen langs me heen en af en toe moet ik afstappen omdat ze kris-kras langs de weg auto’s parkeren waar je als fietser omheen moet.

De middag heb ik lekker de tijd om wat te bakken in de oven voor als Frans thuis komt. Hij is er om 18 uur weer. Het was een lange dag voor hem. George moest naar een boot kijken, samen met de eigenaar. Ze waren op de werf, waar Frans al eerder geweest is. Er moet veel gedaan worden aan de boot en er valt dus veel te bespreken. Na afloop gaan ze met de eigenaar van de boot en zijn vrouw eten in een restaurant in Marzamemi, wat aan de oostkust van Sicilië ligt, 7,5 km te noorden van Portopalo. Ze lunchen in een visrestaurant en er worden in verschillende gangen schalen met vis aangedragen, waar iedereen wat van neemt. Heerlijke wijn er bij. Dus de mannen genieten! Frans neemt voor mij een fles wijn mee die ze bij de lunch hebben gedronken.

Vrijdag 24 november 2017. Riposto, Sicilië.

We zijn weer vroeg op om te gaan hardlopen. Het is prachtig zonnig weer en heel helder, wel nog een beetje fris. We zitten in de kuip om onze schoenen aan te doen als we plotseling uit de top van de Etna een enorme pikzwarte wolk zien komen. Er komt altijd wel wat rook uit de kraters, vaak is het wit van kleur maar soms wat grijs of geel. Maar zoals dit hebben we nog nooit gezien, het is echt heel zwart en een enorme pluim. Hij verwaait wel weer maar het blijft nog een tijdje duidelijk te zien. We lopen heerlijk langs de zee. Gelukkig ben ik mijn zonnebril dit keer niet vergeten, want de zon schijnt op de heenweg altijd pal in de ogen. We hebben beide een hardloophorloge om, maar kunnen vandaag helaas niet zien of we het gebruikelijke rondje wat sneller hebben gedaan dan anders. Het internet van de haven ligt al 2 dagen plat. En mijn internetabonnement is helemaal leeg. Morgen ga ik naar Vodafone om een nieuwe periode te starten van mijn abonnement en dan kunnen we weer bekijken hoe de score is.

Frans gaat met George naar Catania. Ze gaan naar een firma die bijboten en grote RIB’s maakt. George laat één van zijn grote boten door hen onderhouden. Ze komen met de trailer achter de auto weer terug. Frans vindt het geweldig om bij zo’n firma te kijken en onderweg wat te kletsen. Halverwege de dag is hij weer terug en vindt hij, dat er toch nog iets geklust moet worden. Er zijn in onze hut ook een paar stukjes plafond losgelaten, die hij weer vastplakt,toch nog iets gedaan vandaag. Vanavond hebben we weer onze gebruikelijke vrijdagavond-borrel voor de overwinteraars.

Donderdag 23 november 2017. Riposto, Sicilië.

Frans heeft vanochtend om half 10 een afspraak bij Chris, die op zijn catamaran een elektrotechnisch probleem heeft. We staan vroeg op en na het ontbijt gaat hij naar de andere steiger. Omdat ik denk dat dat wel even gaat duren, ga ik lekker met de fiets naar Giarre om een paar boodschappen te doen. En daarna drink ik lekker koffie. Het is weer fantastisch weer, dus de heerlijke fietstocht in de zon maakt weer dat het lijkt alsof het zomer is. Als ik terug kom zitten Frans en George op het dek te kijken naar het maken van de mallen voor de bimini. Het is nog een hele klus en meneer Batturi zegt dat hij het in 2 fasen gaat doen. Hij zal eerst de bovenkant maken en dan de zijkanten opmeten. Als ze klaar zijn gaat Frans nog even zijn gereedschap ophalen bij Chris, maar blijft door een college over elektrotechniek 2 uur bij Chris aan boord. Intussen worden de flexibele zonnepanelen voor op de bimini bezorgd door DHL. Die heeft Frans besteld in China en werden vanmiddag bezorgd bij de schoonouders van George. Maar door de import in de EU moet Frans nog BTW betalen en de schoonouders hebben niet zoveel geld in huis. Nou, dan brengt DHL de pakken toch gewoon even naar de haven. We praten wel eens over de mentaliteit van de Italianen, maar dit soort dingen kunnen ook gewoon.

Woensdag 22 november 2017. Riposto, Sicilië.

Na een heerlijke dag uit gisteren, is het vandaag weer tijd om vroeg hard te lopen. Als we buiten onze schoenen aan trekken is het al zonnig, maar nog wel een beetje fris. Maar van die wat lagere temperatuur hebben we niet veel last, want als we het haventerrein af lopen en de kade op lopen, hebben we het al warm. Gelukkig ben ik niet mijn zonnebril vergeten, want de zon schijnt altijd op de heenweg van ons rondje pal in het gezicht. Het gaat lekker en na terugkomst bij de boot pakken we onze spullen voor een welverdiende douche. Door ons vroege vertrek blijven we de hele dag een goed gevoel houden en denken we steeds al een stuk verder in de dag te zijn dan het werkelijke tijdstip van dat moment. Even een dag rust en dan gaan we weer.

Frans gaat verder met het plakken van het plafond in de achterhut. Door de enorme warmte van deze zomer is er een stuk losgekomen en als hij eenmaal aan het plakken is, ziet hij steeds meer naden en stukken, die vastgezet moeten worden. Het is nog een hele klus, maar hij zegt zelf er steeds handiger in te worden. Dat is meestal zo, als er iets moeilijks gedaan moet worden, weet hij aan het eind precies hoe het allemaal moet.

Er komen in de loop van de middag af en toe wat wolkjes boven de haven, maar verder is het zonnig. Rond de Etna is het de hele middag zwaar bewolkt. We zijn blij dat we gisteren met de Etna trein mee geweest zijn, we zouden vandaag beslist niet zo’n mooi uitzicht hebben gehad.

We drinken thee buiten en als Frans klaar is met zijn klus zitten we nog net in de laatste zon buiten tot het om half 5 te koud wordt. We verhuizen naar binnen.

Dinsdag 21 november 2017. Riposto, Sicilië.

We staan vroeg op en gaan na het ontbijt naar het station van de oude Etna-trein. We kopen in de hal in de automaat een kaartje, maar begrijpen niet goed wat we moeten kopen. We klikken eerst ‘Engels’ aan, maar de tekst blijft er in het Italiaans staan. Als we halverwege het eerste stuk zijn wordt ons kaartje gecontroleerd en blijkt, dat we het verkeerde traject hebben gekozen. We hebben 20 km aangetoetst en de conducteur schrijft voor ons op, dat het 40 km is naar Randazzo. Oké, we betalen wat bij en hij komt ons een kaartje brengen. We stappen in Randazzo uit. Daar zijn we begin januari al geweest met hevige sneeuwval. Het ziet er nu heel anders uit. Het is kouder, dan in Riposto en het ziet er herfstig uit met prachtige kleuren. We drinken koffie en kijken wat rond. We hebben 2 uur hier, voor de volgende trein verder gaat. Vorige keer was de kerk gesloten, nu kunnen we binnen kijken. Prachtige oude elementen gecombineerd met het strakke van de restauratie na de laatste uitbarsting van de Etna. Na 2 uur stappen we in de volgende trein richting Catania. Dat duurt 2 uur en we hebben weer een fantastisch zicht op de Etna. Het is heerlijk zonnig weer en er zijn geen wolken rond de Etna, zoals heel vaak rond de top. We merken wel, dat het een stuk kouder is, dan we in Riposto gewend zijn. Het hoogste punt waar de trein komt, ligt boven de 1000 meter, dat is een heel verschil.

In Catania komt de trein aan op een heel ander station, dan de ‘gewone’ trein. We lopen naar beneden en komen weer door heel andere straten, dan we eerder waren. Als we halverwege zijn komen we langs een botanische tuin van de universiteit. We bekijken allerlei planten en bomen. Er is een prachtige kas, veel uitheemse struiken en her en der zijn nog wat bloemen te zien.

We gaan nog langs de luiken leverancier, die een nieuw luik voor ons zou snijden, maar die is gesloten. Volgende week nog maar eens langs gaan om te kijken of onze bestelling klaar is.

Bij het grote station moeten we een half uur wachten voor de trein komt en dan blijkt hij zo vol, dat we het eerste stuk moeten staan. We hebben nu genoeg van het treinen voor vandaag. We gaan in Riposto op de terugweg naar de boot nog even wat eten. Het is een lange- maar prachtige dag!