Zaterdag 4 november 2017. Riposto, Sicilië.

Als we hebben ontbeten vertrek ik naar het station in Giarre. Ik heb een boodschappenlijstje mee en ga naar de Zweedse woongigant. Ik heb wat spullen voor in de keuken nodig en een paar matten voor buiten in de kuip en bij de ingang. Ik vertrek om kwart over negen van de boot en kom bij het station in Giarre, waar de trein naar Catania net is vertrokken. Jammer, maar gelukkig gaat er over 40 minuten weer een trein. Dus wachten. Als ik op het perron kom, staat er op het electronisch bord, dat de trein 15 minuten vertraging heeft. Na een kwartier wachten verdwijnt dat bericht. De trein komt 10 minuten later, maar dat valt allemaal nog mee. Omdat ik al eerder naar de Zweedse winkel reisde, weet ik dat ik in Catania eerst een buskaartje moet kopen en dan aan de rand van het stationsplein moet wachten. Ik sta voor het loketje, er is een streepje van 15 cm open, de rest is dicht gemaakt met karton. Door dat streepje kan ik zien, dat de lokettist een kaartspelletje speelt op zijn telefoon. Hij hoort niet, dat ik een kaartje bestel. Er komt nog iemand aan, die ook een kaartje wil kopen, hij kijkt verwonderd en haalt zijn schouders op. We wachten rustig. Het duurt even en dan wordt de lokettist wakker en zegt dat ik een euro moet betalen. Ik herhaal vier keer dat ik twee kaartjes wil, ook 1 voor de terugweg. Hij is nog in gedachten bij zijn kaartspelletje, denk ik. Ik ga staan bij het bordje “halte” aan de rand van het plein. De bus moet zo komen……maar nee het duurt een uur. En als hij dan komt, precies op de tijd, dat er een bus zou vertrekken, gaat de chauffeur eerst koffie drinken. We vertrekken 15 minuten te laat en 1 bus is helemaal niet gekomen. De rit is weer hilarisch. Hoe verder we buiten de stad komen, hoe slechter het wegdek. Het zijn allemaal heel oude bussen en omdat het buiten de stad rustiger is, rijden ze met enorme snelheid door gaten en over hobbels. De bus maakt vreselijke klappen en het is een oorverdovend geluid. Na een uur in de bus zijn we op de plaats van bestemming. Dat wil zeggen, je rijdt langs de halte en langs de woonwinkel en pas op de terugweg word je er uit gelaten. Al met al heeft het ruim 3 uur geduurd, voor ik er ben, gerekend vanaf de boot. In 2 uur doe ik mijn boodschappen. Daarna loop ik weer naar de bushalte, gelukkig heb ik even gekeken, wanneer de bus terug vertrekt. Ik ben een kwartier te vroeg, maar dat geeft niet. Alleen blijkt de volgende bus helemaal niet te komen. Ik wacht ruim 5 kwartier voor ik weer in kan stappen voor de terugreis naar het station. Het lijkt weer alsof het een racewedstrijd is met oorverdovend lawaai en volgens mij zijn de schokbrekers al maanden terug overleden. Ik ben voorin gaan zitten en volg met spanning het spel van voorrang geven en nemen. Heel apart hier in Italië. Er wordt regelmatig stevig getoeterd. Ook de terugweg tot de boot duurt ruim twee-en-een-half uur. En dan nog teruglopen naar de boot. Als ik aan kom, blijkt dat Frans hard gewerkt heeft. Het anker zit weer keurig op zijn plaats en de zeereling is weer vast en gespannen. Het ziet er keurig uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *