Vrijdag 23 februari 2018. Riposto, Sicilië.

We gaan vanochtend met de trein naar Catania en daarna door met de bus naar het vliegveld. We gaan een huurauto ophalen omdat we morgenochtend vroeg, of eigenlijk vannacht, naar Oostenrijk gaan. De vlucht is om 7 uur, we moeten om 5 uur al op het vliegveld zijn. Dan gaan er helemaal geen bussen en treinen, en om nou iemand te vragen om ons om 4 uur in de nacht weg te brengen, dat vonden we iets teveel gevraagd. Er is geen hotel naast het vliegveld, dus dan moet je vanuit het hotel in de stad een taxi nemen, ook niet handig in de nacht. Een auto huren is de beste oplossing. We drinken koffie bij de vertrek hal, wel apart dat we hier over 15 uur weer lopen maar dan met onze bagage.

Het is heel slecht weer, harde regen en plotseling een enorme knal en een lichtflits, het onweert enorm en Frans denkt dat het ergens is ingeslagen. We zien niets meer om de aankomsthal, het giet van de regen. We wachten met naar het verhuurkantoor gaan, dat is een paar minuten lopen vanaf de hal. Onze paraplu biedt weinig bescherming door de harde wind. Een half uur later rijden we de parkeergarage uit op weg weer terug naar Riposto. Jammer van het slechte weer, want we zouden vandaag met de auto een rondrit kunnen maken maar dat heeft geen enkele zin, de wereld is heel klein om ons heen.

We gaan een week skiën in Oostenrijk. Voor iedereen die zich afvraagt waarom we dan niet in Italië gaan skiën: daar is zonder auto bijna niet te komen. Het is nu al een hele onderneming, eerst vliegen naar München met tussenlanding in Rome, dan 2 uur met de trein naar Kufstein, en daarna nog met de taxibusje een uur naar Scheffau. Maar we verheugen ons er op.

Zaterdag 3 maart gaan we van daar uit voor een paar dagen naar Nederland. We vieren de verjaardag van mijn moeder en bezoeken de moeder van Frans en andere familieleden. Ook moeten we een waslijst boodschappen doen. Woensdag 7 maart zijn we hier weer terug en donderdag de 8 doen we verslag van onze belevenissen op dit blog!

Donderdag 22 februari 2018. Riposto, Sicilië.

We hebben nog maar heel zelden zo’n dag meegemaakt als vandaag, als we naar de douche lopen valt het allemaal nog wel mee, het ziet wat grijs en er is een heel klein beetje zon. Maar als we terug gaan is het al een stuk donkerder in de lucht, in de loop van de ochtend begint het te regenen en achteraf gezien is het steeds harder gegaan, het is een vieze grauwe dag.

Frans wil heel graag verder met zijn klussen, maar het is echt geen weer om buiten te werken. De zonnepanelen en vooral de aansluitingen moeten nog maar even wachten. Hij geleidt nog wel de kabels vanaf de panelen langs de stangen van de bimini naar de buitenkant van de boot, waar ze verder door het dek heen geïnstalleerd moeten worden. De kabels zitten keurig langs de stangen van de bimini in een afsluitbare strook. Dat heeft mevrouw Batouri keurig gemaakt, Frans is er helemaal enthousiast over, maar als dat op zijn plaats zit is het echt over met het klussen. Het is koud en vochtig en af en toe giet het met dikke druppels.

George is in zijn garage aan het werk en meldt, dat de watermaker is aangekomen. Tussen 2 buien door fietsen we er heen, Frans wil hem natuurlijk zien. Hij controleert samen met George of de bestelling klopt en alle onderdelen mee geleverd zijn. De spullen blijven in de garage van George staan, omdat wij morgennacht met vakantie gaan en er even niet geklust kan worden.

De rest van de dag vermaken wij ons met het bij elkaar zoeken van alle spullen, die we mee nemen op vakantie. En Frans heeft eindelijk tijd om zijn dozen met schroeven en moeren uit te zoeken. Na een paar klussen en de aankoop van nieuwe voorraad moet er nodig orde op zaken worden gesteld.

Woensdag 21 februari. Riposto, Sicilië.

Frans wil graag verder met zijn klus om de zonnepanelen aan te sluiten. Maar hij start eerst met het demonteren van de grote dieselkachel. We verwarmen ‘s avonds de kajuit met een klein elektrisch kacheltje, maar toen we een paar dagen geleden de grote dieselkachel uitprobeerden, gaf die een foutmelding aan. Hij deed het niet meer. We hebben gisteravond alle plastic boxen weg gehaald voor het toegangsluik naar de motorruimte, hij kan zo beginnen. Na het uitbouwen van de kachel maakt hij eerst de ruimte weer schoon. Er is vanuit de achterkant stof en roest op en rond de kachel gevallen bij het uitbouwen en terugplaatsen van de stuurstand. Als alles weer schoon is repareert hij het kapotte onderdeel, tenminste dat denkt ie. Als alles weer vast zit blijkt de kachel nog dezelfde foutmelding te geven en hij doet het niet. Alles wordt weer uitgebouwd en hij vind een draad, die wat beschadigd is. Misschien is tijdens het uitbouwen van de stuurstand iets beschadigd. Het draadje wordt gerepareerd en alles opnieuw vast gemaakt. Nu blijkt de kachel het nog niet te doen. Tja en wat nu? Toch maar weer alles er uit en opnieuw gaan zoeken. Het is achter in de hut bij het luikje zo krap, dat ik niets kan doen om te assisteren. Normaal kan ik dingen aangeven of helpen bij het solderen, maar ik kan niet helpen. Nu blijft mijn assistentie beperkt tot het maken van koffie en thee en een luisterend oor hoe vreselijk het allemaal is om zoveel tijd te moeten besteden aan het repareren van onze kachel. Bij de derde poging blijkt dat het gerepareerde draadje op een andere plek nog een breuk heeft. Ppfffhhhh, hij heeft engelengeduld, maar uiteindelijk om 6 uur brandt de kachel. We moeten heel even geduld hebben, maar dan wordt het heerlijk warm in de kajuit. Het oorspronkelijke plan van Frans om een onderdeel uit te wisselen met de reservekachel zou niet gelukt zijn. Van binnen bleek het om 2 verschillende types te gaan betreffende dat onderdeel. De reservekachel wordt weer opgeborgen en hopen we niet nodig te hebben. Het is sowieso iets voor de winter, in de zomer hebben we eerder een airco nodig dan een kachel.

Dinsdag 20 februari 2017. Riposto, Sicilië.

Het is een zonnige dag vandaag. De verwachte bewolking en een voorspeld minimaal regenbuitje blijven uit, gelukkig. Frans begint met het bekabelen van de grote zonnepanelen, die op de bimini liggen. Het is nog een hele klus, maar wel mooi werk vindt hij. Hij is al een paar dagen een beetje grieperig en voelt zich niet geweldig. Ook hier zijn veel mensen echt ziek of alleen erg verkouden. Frans heeft het gelukkig niet erg, maar helemaal tof voelt hij zich niet. Zijn werktempo heeft er onder te lijden vindt hij. Omdat de tijd voorbij vliegt en we echt de laatste week van april hier weg gaan, moeten er nog een paar klussen gedaan worden. Na de aansluiting van de zonnepanelen moet de watermaker nog geïnstalleerd worden. Daar zal nog een hoop tijd in gaan zitten.

We hadden een paar dagen geleden even geen walstroom. Natuurlijk kunnen we altijd omschakelen naar onze eigen accu’s en het elektrische kacheltje toch aan doen. Maar Frans besloot om de grote dieselkachel aan te doen en ontdekte, dat die het niet deed. Na de code opgezocht te hebben bleek dat de temperatuursensor kapot is. Dus nog een klusje er bij. De opening om bij de kachel te komen zit achteraan in de bakboord hut waar alle grote boxen staan. Gelukkig moeten we toch één van de achterste boxen naar voren halen, omdat daar onze wintersportspullen in zitten. Wij vertrekken voor een week naar Oostenrijk om te skiën komend weekend.

Maandag 19 februari 2018. Riposto, Sicilië.

Frans maakt vandaag de werkzaamheden aan de stuurstand af, Hij haalt nieuwe boutjes om het tafeltje te monteren en poets alles nog eens mooi op, fijn dat het nu klaar is.

Maar in gedachten is hij al weer bezig met zijn volgende klus, de mooie zonnepanelen op onze nieuwe bimini moeten nog aangesloten worden. We bedenken samen hoe de kabel vanaf de bimini het mooist beneden aan het dek gemonteerd kunnen worden. Eerst denkt Frans aan een aluminium buis langs de andere buizen, maar later bedenkt hij dat het misschien mooier is om ze op een andere manier gezamenlijk langs de buizen van de bimini naar beneden te brengen en te beschermen. Morgen nog maar eens rustig over denken.

Als hij de laatste boutjes bij de watersportwinkel gaat halen fietst hij ook langs het postkantoor. Hij heeft 8 weken geleden onderdelen besteld en die zijn er nog steeds niet. We hebben vorige week op het postkantoor nagevraagd, maar toen zou het pakje nog in Rome of Milaan zijn. We kunnen op internet terug vinden dat het al weken geleden in Italië is aangekomen. De medewerker van het postkantoor zegt, dat ze het open moeten maken om te kijken wat er in zit. Hij zegt dat er te weinig informatie op het etiket staat. Er zit niets bijzonders is en de waarde van het pakketje is 7 euro. Dit is weer echt Italiaans. Vandaag hoort Frans, dat het pakketje doorgestuurd is en waarschijnlijk morgen bezorgd gaat worden. Nou, we denken dat dat het er misschien eind van de week is of volgende week…..hopelijk.

Ik ga aan het eind van de dag naar de groenteman op de kade, daar haal ik alle groente en fruit. Het zijn vader en zoon, in een hele grote winkel met helemaal aan het eind de kassa. De zoon heeft 2 jaar terug een half jaar op een cruiseboot gewerkt en spreekt een heel klein beetje Engels. Vader spreekt helemaal geen Engels, maar probeert sinds een paar weken iets van zijn zoon te leren. Iedereen begroet elkaar hier in het Italiaans met goede morgen en goedemiddag enz. De zoon is altijd enorm trots als hij ‘good morning’ kan zeggen tegen me. Vader begroet me nu onafhankelijk het tijdstip altijd met ‘good morning’ , als hij me bij de deur ziet aankomen. Als ik nu aan het eind van de dag vertel, dat het geen ‘good morning’ meer is, dan zegt hij me na en vertelt aan een andere klant, dat hij een beetje Engels aan het leren is. Fantastisch toch?

Zondag 18 februari 2018. Riposto, Sicilië.

We zijn niet super-vroeg vanochtend, we waren gisteravond uit eten met George in de Irish Pub in Riposto, heel gezellig en heerlijk gegeten. Het is een van de weinige horeca gelegenheden, waar ze Heineken bier schenken, Frans vindt het heerlijk ( het lokale bier ook overigens). George is wat ontstemd, hij wil graag ‘Stout’ drinken, maar dat hebben ze al verschillende maanden niet meer. De eigenaar en kok komt aan de tafel uitleggen waar dat allemaal aan ligt. We kunnen het Italiaans niet helemaal volgen, maar we begrijpen dat hij wel verwacht dat hij nog ‘Stout’ kan schenken in de nabije toekomst. We hopen het voor George.

Als we opstaan is het licht bewolkt maar bij het ontbijt is het al een heerlijke temperatuur om buiten te ontbijten. Het is verder qua weer een heerlijke dag, we zien dat altijd aan het aantal wandelaars in de haven. Bij mooi weer komen er altijd heel veel mensen wandelen en zijn er kinderen op het parkeerterrein aan het fietsen. We hebben er op de steiger verder geen last van, maar omdat we aan de eerste steiger liggen vanaf de kade kunnen we ‘aan de overkant’ veel wandelaars zien. En we kijken uit op een soort brug in de kade, waar iedereen foto’s maakt met de haven op de achtergrond. Hoe vaak zouden wij al op de foto staan, zonder dat we dat weten?

Frans maakt de stuurstand-klus af. Het kost hem toch weer meer tijd, dan gedacht, hij wou vanmiddag een rustige zondagmiddagwandeling doen, maar uiteindelijk is hij klaar om een uur of 4 en moet dan nog opruimen. Het ziet er nu wel allemaal perfect uit, alle roestvrijstalen delen zijn mooi opgepoetst. Morgen alleen nog nieuwe boutjes halen om het tafeltje te monteren.

Om 5 uur is het echt koud geworden en gaan we lekker naar binnen. Toegangsluiken er in, kaarsje aan en een glaasje wijn, alhoewel het kaarsje aan nog niet echt nodig is. De dagen zijn duidelijk al een heel stuk langer dan even geleden. Ieder dag is het eerder licht en later donker. We hopen snel op een fijne voorjaarstemperatuur.

Zaterdag 17 februari 2018. Riposto, Sicilië.

Frans begint vroeg met het afmaken van zijn stuurstand-klus, de laatste dingen moeten worden gedaan voor het weer allemaal vast zit en functioneert. En zoals altijd kost het weer meer tijd, dan hij denkt. Af en toe zit het tegen en soms duurt het langer omdat er allerlei ingewikkelde noodgrepen toegepast moeten worden. Door het spuiten van de kolom en de diverse onderdelen passen een paar dingen niet meer helemaal. Gaatjes moeten worden uitgeboord en nieuwe schroefdraden gemaakt om alles te monteren. Tussendoor vraagt iemand of hij naar de geluidsboxen op een boot wil kijken, uiteindelijk neemt hij ze maar mee naar onze boot om er rustiger aan te kunnen meten en werken, misschien moet hij wat draden vervangen, ook weer een klusje.

Om 17 uur is het echt te koud om nog buiten te werken, hij ruimt alle gereedschap op, morgen verder.

Ondertussen ben ik naar de Vodafone gefietst om ons internet abonnement voor de volgende 4 weken te verlengen. Het verloopt morgen en 4 weken geleden zei het Engels-sprekende meisje, dat ik vandaag moest komen om alles te regelen. Vandaag zeggen de dames dat ik een dag te vroeg ben en maandag moet komen. Als ik vandaag mijn abonnement verleng betaal ik nog een keer voor de afgelopen 4 weken en een keer voor de komende 4 weken. Na wat heen en weer gepraat , zij in het Italiaans en ik in het Engels maar we begrijpen elkaar, accepteren ze mijn geld en zullen ze mijn volgende abonnement maandag starten. Moeilijk allemaal en we begrijpen nog steeds niet, dat bij zo’n grote organisatie als de Vodafone er niemand werkt, die Engels spreekt.

Ik fiets naar het grote winkelcentrum. Ondanks de lage temperatuur heb ik het zo warm bij het omhoog fietsen, dat ik onderweg een paar keer stop om nog een laag kleding uit te trekken. Uiteindelijk fiets ik in een T-shirt en passeer allemaal mensen in dikke winterjassen en sjaals om. Als ik in het winkelcentrum mijn boodschappen heb gedaan loop ik terug naar de fiets langs een aantal kleine winkels. Ik kijk bij een telefoonwinkel binnen en zie ineens het Engels-sprekende meisje van Vodafone zitten. Ze blijkt een nieuwe baan bij een andere firma te hebben. Ik leg haar uit, dat ik haar vanmorgen zo miste bij het organiseren van een nieuw abonnement. Ze moet erg lachen. Ik begrijp precies waarom ze weg is gegaan als ze het uit legt. Ze werken bij Vodafone, zoals bij zo heel veel Italiaanse bedrijven, van 9 uur in de ochtend tot ‘s avonds 8 uur. Ze hebben dan 3 uur in de middag vrij maar daar heb je niet veel aan als je ook heen en weer naar huis moet rijden. Sommigen werken ‘s avonds tot 9 of 10 uur en dan zijn de werkdagen wel erg lang.

Vrijdag 16 februari 2018. Riposto, Sicilië.

We staan vroeg op want Frans wil vandaag de stuurstand-kolom weer monteren en misschien nog een paar onderdelen. Het is toch altijd weer een hele klus om alles gemonteerd te krijgen. Tussendoor komt Chris nog vragen of Frans naar zijn kabels van de zonnepanelen komt kijken. Er zit iets niet helemaal goed en nu functioneert 1 paneel niet goed, ze lossen samen het probleem op. Iedereen slaat weer aan het klussen na een paar dagen regen en harde wind. Het is al vroeg heerlijk zonnig. Frans gaat terug naar de boot als we op weg zijn naar de douche. Het is vanochtend heel erg helder en we hebben prachtig zicht op de Etna. Ik maak een paar foto’s en breng het toestel weer terug. Als we teruglopen na het douchen zie we vanuit de top van de Etna een grote zwarte rookpluim komen, het rommelt er dus nog steeds. Vorig jaar om deze tijd hadden we een uitbarsting die ettelijke weken duurde. We konden de lava naar beneden zien stromen. Sommige Sicilianen voorspellen ook voor dit jaar een uitbarsting, we zullen zien.

Aan het eind van de dag is Frans een heel stuk verder maar nog niet helemaal klaar. Het zit ook niet altijd allemaal mee. Door het spuiten zijn er af en toe onderdelen, die geschuurd moeten worden, omdat ze niet meer helemaal passen. Daar komt hij achter, als de boel al muurvast halverwege zit. Het past ook allemaal precies en dan is er geen tiende millimeter over. Gelukkig is hij vroeg begonnen. Om 17 uur wordt het echt te koud om nog buiten te werken. Hij ruimt op en dan gaan we ons klaarmaken voor de vrijdagavondborrel met de andere overwinteraars. We zitten tegenwoordig in een zaal van de zeilvereniging op de kade. De vergaderruimte van de haven, waar we eerst zaten, is inmiddels echt kantoor geworden, daar kunnen we niet meer zitten.

Donderdag 15 februari 2018. Riposto, Sicilië.

Als we gedoucht hebben beginnen we de dag met het feliciteren van Hans, mijn broer. Hij is degene die alle dagen zorgt voor het plaatsen van dit blog. We proberen het met de zender de versturen en Hans plaatst het op internet in onze site. Soms lukt het zenden niet doordat we hier in de haven liggen en er, door de masten van de boten rondom ons, geen verbinding gemaakt kan worden. Dan sturen we het per mail naar hem en hij plaatst het met een betere internetverbinding dan wij hier hebben. Super dat dat allemaal zo kan! Dankjewel Hans voor al je moeite en tijd. Maak er vandaag een mooie verjaardag van.

Frans is direct vanochtend verder gegaan met het monteren van de stuurstand. Het is een hele klus en ondanks het harde werken is hij aan het eind van de middag niet zo ver gekomen als hij had gewild. Maar om 18 uur is het echt donker en kan hij niet verder. Morgen weer een dag!

We hebben vandaag redelijk weer met soms een paar spetters regen in de ochtend. Het is de hele dag zonnig maar behoorlijk koud, het is maar 10 graden. De wind trekt behoorlijk aan af en toe, dan hangen we helemaal scheef, verder hebben we er weinig last van. Frans komt wel een half uurtje binnen als het weer zo te keer gaat. Met zo’n harde wind is het helemaal koud.

Woensdag 14 februari 2018. Riposto, Sicilië.

We staan vroeg op vanochtend. Frans wil snel beginnen met het monteren van de stuurstand. De voorspelling is, dat het om 12 uur gaat regenen.

Het is een koude dag. Er is weer meer sneeuw gevallen op de Etna. We kunnen aan de sneeuwgrens zien, dat het koud is geweest vannacht. Omdat het helder is zien we zelfs sneeuw liggen op de bergen bij Taormina die beduidend lager zijn dan de Etna, en dichter bij zee. Wij denken op een warme en zonnige dag dat het voorjaar begint, maar we hebben nog echt winter.

Ik ga op de fiets boodschappen doen en drink vlak bij de supermarkt een kopje koffie voor ik de terugtocht begin. De serveerster, die echt alleen Italiaans spreekt, komt me een heel verhaal vertellen waar ik niet veel van begrijp. Ze wijst op mijn fiets en naar het afdak naast het gebouw. Ik begrijp, dat ze me vraagt of ik de fiets daar wil zetten. Als ik haar vraag of het regent knikt ze. Snel afrekenen en naar buiten. Inderdaad is het aan het sputteren, ongelofelijk dat het inderdaad om kwart over 12 regent. Vaak komen alle voorspellingen die we bestuderen niet uit, vandaag klopt het dus precies. Op de terugweg gaat het steeds harder regenen en dan lijkt het ineens een veel langere weg naar beneden. Ik moet goed opletten, de wegen zijn afgrijselijk slecht met enorme gaten er in. En op de gladde stenen die nat zijn beginnen de fietsbanden snel te glibberen.

Als ik bij de boot kom is Frans al gestopt met zijn klus. Ondanks de bimini komt er toch wat regen in de kuip, waar hij aan het werk is. Het gereedschap begint al wat nat te worden en hij besluit om maar wat op te ruimen. Er zal vanmiddag wel niet meer buiten geklust kunnen worden. Hij mengt epoxy en brengt dat buiten nog aan. Hij poetst binnen nog een los onderdeel. En dan zit het er op voor vandaag. Het is zelfs donker in de boot door de grijze lucht.

We zoeken op de televisie alle zenders af naar beelden van de Olympische Spelen. Helaas vinden we niets, je moet waarschijnlijk een uitgebreider pakket op de televisie hebben om daar iets van te kunnen zien. We missen alle gouden medailles van Nederland en kunnen het alleen op internet volgen.