Woensdag 30 mei 2018. Van Aias naar Olympic Marina ten zuiden van Lavrion.

We staan om 7 uur op en ontbijten eerst voor we vertrekken. Ik heb het vermoeden, dat we direct buiten de baai gaan zeilen en dan kun je beter al ontbeten hebben, voordat de bordjes met ontbijt vreselijk beginnen te schuiven over de tafel of bank. We hebben nog een beetje twijfel of het anker wel snel los komt, omdat we hier 6 nachten hebben gelegen en het zich behoorlijk heeft ingegraven. Iedere dag heeft Frans met de duikbril de ligging van het anker gecontroleerd, we konden zien op de computer, dat we uiteindelijk door de harde wind en windstoten 9 meter naar achteren waren geschoven. Het anker was bijna niet meer te zien, maar gelukkig kwam het snel los met de ankerlier. We hadden alleen een stuk net met een halve vis aan de ketting van het anker hangen. Als Frans alles heeft opgeruimd zijn we de baai uit en kan het zeil omhoog. Het gaat in een geweldig tempo, af en toe halen we 8 knoop snelheid. Dat maken we hier in Griekenland niet veel mee. We zeilen een paar uur en genieten van de heldere dag. In tegenstelling tot de afgelopen tochten kunnen we vandaag veel zien om ons heen. In de verte zien we de immense stad Athene, vanaf het water lijken de stad en alle voorsteden een groot geheel van gebouwen. In de ochtend neemt de wind enorm toe, dat belooft niet veel goeds voor het laatste stukje van onze trip vandaag. We moeten namelijk om Kaap Sounion en dan naar het noorden recht tegen de wind op. De hele ochtend heeft er een Frans zeiljacht met ons opgevaren ongeveer een kilometer van ons af iets verder naar buiten. Uiteindelijk vaart hij een stukje voor ons op onze koers en kunnen we zien dat als we een smalle doorgang tussen een eiland en het vaste land passeren, de wind en de golven erg toenemen. Frans besluit te reven en inmiddels is de wind toegenomen tot 25 knoop. Hij krijgt het allemaal voor elkaar en een stukje verder halen we het hele zeil naar beneden. Inmiddels zien we 30 knopen wind op de teller, er staan witte schuimkopjes op de golven. We hebben de motor aan en varen recht tegen de wind en de golven in naar de haven Olympic Marina ten zuiden van Lavrion. We melden ons en er komt keurig een rubberboot ons halen en wijst een plaats aan. De marinero’s helpen ons aanleggen, pakken de lijnen aan en geven de moorings aan. Na een half uurtje liggen we hier keurig, we zijn blij dat we er zijn. We melden ons bij het kantoor en de dame zegt, dat deze wind niet normaal is. Nou, dat vonden wij onderweg ook al, het gaat weer heel anders dan de voorspelling. Frans had echt gestudeerd en wat opgeteld bij de voorspelde windsterkte, maar dit ging toch allemaal een beetje anders dan verwacht.

Dinsdag 29 mei 2018. Aias op Ormos Salamis.

We zwemmen en ontbijten eerst en maken dan de buitenkant van de boot schoon. Er zitten op een paar plekken aan beide kanten zwarte vlekken. Dat komt van de stootwillen die tussen de boot en de kade zaten in Korinthe. Er was wat deining daar en een heel ruwe kadewand, waardoor de boot af en toe behoorlijk tegen de kade werd gedrukt. En door die ruwe wand werden de stootwillen steeds smeriger, ze hebben daardoor afgegeven op de witte bovenkant van de boot. We weten uit ervaring, dat als we dat lang laten zitten het er bijna niet meer af te krijgen is. De vlekken zitten o.a. precies bij een zonnepaneel aan de zijkant, zodat we niet over de rand kunnen hangen en van bovenaf kunnen poetsen. En op sommige plaatsen zit het te diep. Frans gaat in de bijboot met alle poetsmiddelen en ik bind het bootje aan de zijkant met 2 lijnen vast. Af en toe moeten we een stukje verder, maar het gaat prima zo, het ziet er beter uit. Nu Frans de buitenkant van de boot van heel dichtbij ziet, valt het hem weer op dat er zoveel zoutkristallen op zitten. Maar het heeft geen enkele zin ook dat er af te halen, want morgen is het na een half uur varen weer zo. Als wij na het zwemmen ons niet goed afspoelen hebben we ook zoutkristallen op onze huid. Het water is hier enorm zout, veel erger dan wij gewend zijn bij de Noordzee.

Ik ga naar de wal om een paar boodschappen te doen en loop langs de tuin van de meneer, die mij de vorige keer op zijn brommer naar de winkel bracht. Ik hoopte hem te zien om hem met een klein presentje te bedanken. Er komt wel net een auto uit de garage zo’n 5 meter voor het tuinhek, maar het is niet mijn brommer-chauffeur. Helaas zie ik niemand bij het huis en in de tuin en het hek is op slot. Ik gooi mijn pakje door het hek en loop verder. De auto stopt naast me en meneer vraagt of ik mee wil naar het dorp. Maar ik hoef alleen maar naar de kleine supermarkt. Ik stap toch in en het wordt een vreemde conversatie, want hij spreekt Grieks en ik probeer het in het Engels, maar ik had net zo goed Nederlands kunnen praten, want we begrijpen elkaar totaal niet. Ik begrijp wel dat hij me vraagt op welk adres ik logeer, maar ik moet mijn visitekaartje met bootfoto laten zien om uit te leggen dat we niet in een huis wonen. Hij zet me keurig voor de supermarkt af.

Als ik aan het afrekenen ben komt er een andere klant binnen, die Engels spreekt en direct zegt, dat we beter in het Nederlands over kunnen schakelen. Hij rekent zijn boodschappen ook af en we staan nog even buiten te praten. Hij woont een paar weken in het huis van een vriend en wil hier graag zelf ook iets kopen, hij vindt het hier fantastisch. Ik sla zijn aanbod om mee te rijden af, want hij woont in een andere dorp aan de volgende baai. Maar als hij langs komt rijden, zegt hij dat ik toch echt in moet stappen en dat hij wel even omrijdt. Geweldig natuurlijk, alleen ging ik om even een wandeling te hebben, en nu heb ik nog geen 500 meter gelopen.

Maandag 28 mei 2018. Aias op Ormos Salamis.

Nadat we gisteravond het weer- en windbericht hebben bestudeerd, besloten we om nog 2 dag hier te blijven. We willen graag naar de zuidpunt van het vaste land, Kaap Sounion, maar we weten niet of we daar wel net zo’n beschermde baai vinden als waar we nu liggen. Als je nu naar de nachten kijkt, vraag je je af, waar we ons zorgen om maken, want dan is het op af en toe een heel klein beetje wind na, windstil. Maar vanochtend begon het gewoon weer: harde wind voornamelijk uit het noorden maar af en toe dwarrelend naar andere richtingen. We draaien een halve cirkel vanaf het anker. In de ochtend nog een paar keer sterke windstoten, in de middag is het iets minder. En tegen de tijd dat het avond is, zal het nog wel minder zijn.

Het is natuurlijk niet alleen de wind, die ons tegenhoudt. We liggen hier heerlijk in een kleine baai en inmiddels al een paar nachten helemaal alleen. Rondom de baai staan grote huizen en een paar hotels. Langs de weg, die langs het strand loopt, zijn tavernas. Een tweetal daarvan hebben ligstoelen en parasols op het strand staan, die mag je gebruiken als je wat te drinken besteld wat ze van de overkant van de weg komen brengen op het strand. Strand is overigens een groot woord, het is een smalle strook met grijzige steentjes met rotsen ertussen. Bij strand denken wij altijd aan een prachtig zandstrand, daar is hier geen sprake van. Maar toch zitten er altijd veel mensen.

Frans is vanochtend gaan hardlopen en was even bij de volgende baai. Daar liggen alleen kiezelstenen waar je erg in wegzakt.

We blijven dus nog even, als het gaat zoals de voorspelling is dan blijven we hier nog een dag.

Zondag 27 mei 2018. Aias op Ormos Salamis.

De wind is vannacht behoorlijk gaan liggen en het blijft daarom rustig om ons heen. De boot draait minder en we horen het anker niet. Als we opstaan gaan we eerst zwemmen. Frans neemt de duikbril mee om naar het anker te kijken, het heeft zich diep ingegraven en er ligt een behoorlijke berg zand voor wat is opgestuwd door de harde wind en de rukken aan de ketting van het anker. Zodra het licht is trekt de wind ook weer aan. Maar we liggen goed en er is verder geen andere boot in deze baai, dus niemand heeft last van ons gezwabber. Het is altijd een probleem als je ankert met rustig weer en weinig wind, anderen willen dan wel eens redelijk dicht bij ons gaan liggen en onze boot beweegt vaak anders, dan de andere boten. Dat hadden we met de buurboot toen we hier aankwamen. We hebben keurig met ruime afstand het anker laten vallen met de punt van de boot in dezelfde richting als de buurboot. Toen er even later wat wind kwam, draaiden we precies naar elkaar toe en was de afstand ineens wel erg klein. Dan weet je ook, dat de ketting zich nog niet helemaal heeft uitgestrekt en dat we dus nog dichter bij elkaar kunnen komen. We hebben opnieuw geankerd, maar moesten ook nog rekening houden met de diepte, het is niet zo’n grote baai. Uiteindelijk zijn we aan de andere kant gaan liggen een heel stuk verder. Gisterochtend zijn de buren vertrokken en nu liggen we hier helemaal alleen. Dat wil zeggen: er liggen op het strand 200 mensen naar ons te kijken, want het is heerlijk zonnig weer en aan de parasols te zien waait het daar veel minder dan hier op het open water. Af en toe komt er een zwemmer langs, we liggen ruim 100 meter van het strand. Wij houden de hele dag die sterke windstoten.

Zaterdag 26 mei 2018. Ormos Aias op Nisos Salamis

We zijn in deze baai gaan liggen gisteren omdat er een paar dagen harde wind is voorspeld. En dat hebben we nu ook. We liggen in een baai met rondom bergen, die niet zo hoog zijn, maar toch wat bescherming bieden. De wind is echter niet constant qua sterkte en ook de richting varieert erg. Het zijn een soort vlagen van wel 30 knoop die een seconde of 20 aanhouden en dan wordt het weer rustig en is er soms een paar minuten helemaal geen wind. Het is in de ochtend af en toe wat bewolkt maar over het algemeen schijnt de zon en het is behoorlijk warm.

We hebben eergisteren in Korinthe behoorlijk veel boodschappen gedaan, maar ik besluit toch even naar de kant te gaan. Meestal gaan we samen als we voor anker liggen, maar door die rare windstoten draait de boot met behoorlijke snelheid half-rond. Frans brengt me met de bijboot naar de kant en blijft vandaag liever op de boot om de boel in de gaten te houden.

Ik vraag bij een restaurant of er een supermarkt in het dorp is en de beheerder begint moeilijk te kijken. Hij legt uit welke richting ik moet lopen, maar het is wel een kilometer! Ik begin aan de (lange) wandeling maar na een paar honderd meter ben ik helemaal het dorp uit en twijfel of ik wel goed gelopen ben. Ik ga een stukje terug, waar een meneer in de tuin aan het werk is. Hij bevestigt, dat dit echt de goede weg is en dat ik op een T-kruising naar rechts moet, dat kan niet missen. Ik loop verder, maar na een paar minuten hoor ik een brommer aankomen achter me en blijkt het die meneer te zijn, die me wel even naar de supermarkt brengt. Nou, het is iets meer dan een kilometer en heuvel op, heuvel af, maar achter op de brommer natuurlijk wel zo comfortabel. Ik bedankt hem hartelijk en ga de winkel in. “Supermarkt” is een beetje overdreven, er is niet heel veel te krijgen en de schappen zijn behoorlijk leeg. De dame aan de kassa vraagt waar ik een huis heb gehuurd en als ik uitleg dat we met de boot in de baai van Aias liggen, zegt ze dat wij gelukkige mensen zijn en dat is ook zo! Ik loop met mijn boodschappen weer terug, kom langs mijn brommer-chauffeur en bedank hem nogmaals. Helemaal beneden bij het strand aan een stuk kade komt Frans me weer oppikken met de bijboot.

Vrijdag 25 mei 2018. Van Korinthe door het Kanaal van Korinthe naar Aias op Nisos Salamis.

We waren eigenlijk van plan om een dag te blijven in de stad Korinthe, maar we hebben alle boodschappen en het is een beetje onrustig aan de kade. Soms worden we tegen de kade aan geduwd en soms trekt de wind ons er van af. Als we vanochtend kijken naar de stootwillen tussen de boot blijkt dat er een lijn van de grootste stootwil helemaal is doorgesleten. Gelukkig drijft de stootwil nog tussen de kade en de boot en kunnen we hem opvissen. Maar het is dusdanig onrustig op het water dat we besluiten om verder te gaan.

We varen naar de ingang van het Kanaal van Korinthe, heel in de verte komt een vrachtschip aan en voor ons passeren de loodsboot en een sleepboot om hem op te halen. We horen over de marifoon, dat we moeten wachten en aansluiten achter de vrachtboot en een groot motorjacht. Een half uur later beginnen we aan de tocht door het kanaal. We hebben het vorig jaar al een keer gedaan, maar het blijft heel indrukwekkend om door het smalle kanaal te varen met op sommige punten een muur van 76 meter naast je. We maken veel foto’s en als we aan het eind van het kanaal aan de kade liggen, met de zeilboot die voor ons was in het kanaal, wisselen we mailadressen uit om foto’s van elkaar te kunnen sturen.

Als we uitvaren gaan de zeilen omhoog en proberen we zoveel mogelijk te zeilen. Af en toe lukt het niet maar het grootste gedeelte hebben we flinke vaart door de wind. Frans moppert een beetje dat de wind van alle kanten komt en als hij de zeilen goed heeft staan, moet het soms na een paar minuten al weer anders. We zijn lekker bezig, dus.

Het is prachtig zonnig weer, door de wind is het niet te warm. We passeren een paar stukken, waar hele grote vrachtschepen liggen te wachten, verder zijn er weinig zeilboten te zien. En nu liggen we in een kleine baai aan de zuidzijde van het eiland Salamis. Er wordt morgen harde wind verwacht, we hopen dat we hier een goede plek hebben om een klein beetje beschut te zijn tegen de harde wind. Als het niet zo is, gaan we morgen de zee op en een stukje verder.

Donderdag 24 mei 2018. Onderweg naar Korinthe.

We hebben een heel rustige nacht, Gisterenavond heeft Frans eerst wat geslapen en is weer opgestaan omdat we beiden wakker wilden zijn als we onder de grote brug door zouden varen tussen de Golf van Patras en de Golf van Korinthe. Er varen veel ferry’s op en neer en je moet toestemming vragen om er onderdoor te mogen, om 23 uur is het zo ver. Daarna gaan we om de beurt wat slapen.

Af en toe kunnen we zeilen en als de wind helemaal weg valt doen we de motor aan. Het is nog steeds niet geweldig weer maar een stuk beter dan gisteren. Er zijn in de nacht wat buien om ons heen, maar wij hebben geen regen. Er zijn bliksemflitsen in de lucht te zien, maar ook daar hebben we verder geen last van. In de loop van de ochtend wordt het weer steeds beter. We hebben de wind pal van achteren, af en toe een beetje meer aan de stuurboordkant en soms ineens aan bakboord. Allemaal niet erg, maar we blijven de zeilen steeds opnieuw stellen en de motor is soms ook weer aan. We varen naar hetzelfde plekje aan de kade in Korinthe, waar we vorig jaar ook hebben gelegen. Er ligt alleen een motorboot, die inmiddels weg is. Er zijn wat kleinere jachten voor in de plaats gekomen.

We komen eerst een beetje bij en gaan dan boodschappen doen. Er is op loopafstand een grote supermarkt en na bijna een week is de voorraad aardig geslonken. We drinken wat op een terrasje, het seizoen is hier nog niet echt begonnen. We zijn ook een maand eerder dan vorig jaar op deze plek, toen we lang bij Corfu hebben gelegen door de bestelling van nieuwe accu’s.

Als Frans de stand van de instrumenten opneemt blijkt dat we bijna 100 mijl hebben gevaren in 22 uur, waarvan de helft gezeild.

Woensdag 23 mei 2018. Van Oxios naar…..

Als we heel vroeg wakker worden is de wind plotseling sterk toegenomen. We liggen hier perfect en het anker houdt goed, maar het is wel erg open en de golven rollen door een gat tussen de 2 eilanden in naar binnen. We draaien ons nog een paar uurtjes om, maar voelen wel, dat de wind toeneemt. Als we opstaan zijn we zo stoer om te gaan zwemmen. Nou ja, het is meer: even in en uit het water. Ik blijf een beetje met 1 arm aan de zwemtrap hangen en Frans probeert om 3 meter tegen de wind en de golven in te zwemmen maar geeft dat al snel op. Als we hebben ontbeten is het slechter geworden en we zien meer dan 30 knopen wind op de meter, geen reden om te vertrekken.

Frans haalt met de zender het weer en windbericht binnen en voorspelt dat het tot 12 uur gaat duren. Inmiddels zijn er aan beide kanten van ons 2 zeilboten komen liggen, die ook schuilen voor de harde wind. In de loop van de ochtend zien we op de windberichten, dat het tot 15 uur gaat duren.

En inderdaad om kwart voor drie is het dusdanig afgenomen, dat we besluiten te vertrekken. Het anker heeft zich door de harde wind goed ingegraven, Frans heeft wat moeite om het los te krijgen. Dan blijkt er ook nog een lijn met een ankerboei in de ketting vast te zitten, maar gelukkig lukt het hem om het los te snijden.

Het eerste stuk tussen de eilanden door motoren we, we moeten recht tegen de wind in. Pas na een uur kunnen we een bocht maken langs een heel ondiep stuk en gaat de genua uit. Als we op het smalste stuk zijn zien we de vinnen van 2 dolfijnen een paar keer boven water langs komen. Opvallend, dat we ze zien terwijl we redelijk dicht bij de kant zijn. Tot nog toe zagen we alleen dolfijnen als we meer op open zee waren. Altijd opletten dus of we ze spotten.

Als we de bocht om zijn kunnen we ook het grootzeil omhoog trekken en gaan we een stuk sneller. Er zijn nog wel wat golven maar het is verder prima zeilen. Als we vanochtend vroeg weg hadden kunnen gaan, waren we naar een eiland gegaan in de Golf van Patras, waar we nu varen. Maar nu zouden we daar in het donker aankomen en dat proberen we altijd te voorkomen, zeker als we er nooit geweest zijn en de situatie niet kennen. We besluiten om de nacht door te varen en in de loop van morgenochtend te kijken waar we gaan aanleggen.

ps.: het bovenstaande blog heb ik geplaatst op woensdagavond, om 23:15 

om 22:45 is DE BOLBLIKSEM  waargenomen ter hoogte van Psathopyrgros.

Hans.

Dinsdag 22 mei 2018. Van Pera Pigadhi naar Ormos Oxias.

We varen om half 9 weg van de kleine kade waar we aan hebben gelegen. Het is en blijft een fantastisch plekje, hier komen we vast nog een keertje terug. We lagen er vannacht met 2 andere boten en in de verte konden we de lichtjes van 3 boten zien. Er is hier werkelijk helemaal niets, geen bebouwing en ook geen plaatselijke vissers die langs komen. We zien op het eilandje midden in een enorme baai geen wegen en ook op de kant niet het is dus echt heel stil hier. De kade is onafgewerkt ruw beton met een paar uitstekende ijzers en ringen om de boot aan vast te maken. Er staan 2 schaaltjes op de kade en om 19 uur meldde zich de eilandkat, die bedelde om wat eten. Melk vond ie heerlijk. Vorig jaar lag er een brief dat je zoet water voor hem achter moest laten, maar tot 2 keer toe kwamen er een paar geiten langs die dat lekker opdronken. De geiten hebben we nu niet gezien, maar we hoorden hun bellen wel.

Er is helemaal geen wind, als we een half uur onderweg zijn komt er een klein briesje. We hebben niet zo’n heel groot stuk te gaan vandaag, dus snel hoeft het niet te gaan. We hijsen het grootzeil en rollen de genua uit en precies 10 minuten later is de wind weer helemaal op. Zelfs als we midden op het water zitten tussen de eilanden in is de zee helemaal vlak. We rollen de genua in en weer uit, proberen elk zuchtje wind te vangen, maar het levert niets op. Om 1 uur zijn we bij de baai aangekomen waar we willen ankeren en de nacht blijven. We hebben twee verschillende kaarten op de computer en de Ipad, maar er klopt niets van. We lezen op een kaart, dat er een zandbank is, die steeds verschuift maar daarvoor ligt een heel eiland, dat we op de computer helemaal niet hebben staan. We komen van de zee met af en toe een diepte van een paar honderd meter en ineens zien we de diepte heel snel teruglopen. We varen een stuk van het eiland af en komen weer in dieper water. Frans staat voor op en ik roep de diepte. Op een gegeven moment is het minder dan 4 meter. Terugkijkend zien we beter de kleurverschillen en is er een hele brede rand om het eiland heen, waar we de zandbodem zien en het waarschijnlijk nog geen meter diep is. Het gaat allemaal prima en als we verder zijn ingevaren wordt het weer wat dieper. En nu liggen we een paar honderd meter van de kant af in 4 meter water. We zien alleen heel in de verte wat viskwekerijen en net als vorige week in Valtou is daardoor het water iets troebel, maar nog steeds prachtig blauw.

Maandag 21 mei 2018. Van Abelike naar Nisis Pera Pigadhi op Ithaca.

Om half 2 vannacht worden we wakker en horen 2 mensen in het Engels heel duidelijk met elkaar praten. Onze bijboot zit achter aan de boot vast en is omhoog gehesen, daardoor kan niemand van achteren op onze boot komen, maar het lijkt alsof er mensen aan boord zijn zo duidelijk klinkt het. Als ik buiten kijk zie ik de buurboot met 2 Engelse heren pal achter onze boot, er zit nog geen 2 meter tussen. We zijn door de wind 180 graden gedraaid en omdat wij veel ketting uit hebben zijn wij dichter bij hen komen liggen. Ze lagen eerder ook al dicht bij ons, maar door het draaien zijn de boten dichter bij elkaar gekomen. Ze zoeken met een zaklantaarn waar hun anker ligt, dat vind je natuurlijk nooit op die manier. Ze halen wat ketting in en varen achteruit en doen weer ketting uit. Inmiddels is Frans ook buiten en samen zitten we in pyjama te kijken wat de heren doen. Uiteindelijk gaan we weer naar bed als zij ook weer rustig naar binnen gaan. Ik hoor ze nog net zeggen, dat ze vinden dat wij te veel ketting uit hebben. Tja, als je tussen 2 boten inparkeert en geen rekening houdt met het draaien van de wind, gaat het niet goed natuurlijk. Als we opstaan liggen we weer anders en heb ik sterk de indruk, dat ze op een andere plek liggen. Hun anker heeft waarschijnlijk niet vast gezeten, gelukkig was er geen harde wind.

We vertrekken precies om 8 uur. Frans heeft het windbericht gedownload, maar het gaat in de loop van de ochtend toch weer heel anders dan voorspeld is. De windrichting wisselt enorm en af en toe is er redelijke wind, maar soms valt de wind helemaal weg. We proberen van alles en doen zelfs de gennaker nog even uit, maar heel veel effect heeft het niet. Wat een geluk dat we ook nog een motor hebben. Om ons heen zien we in de verte precies hetzelfde. Zeilen omhoog, zeilen weer naar beneden, hard varen (op de motor waarschijnlijk) en dan weer een beetje dobberen. Uiteindelijk komen we half 2 in de baai van Pera Pigadhi, waar we vorig jaar 2 keer waren. Er ligt nog niemand aan het hele kleine steigertje, als we hebben aangelegd komt er nog een Griekse zeilboot aanleggen met 3 Duitsers. Aan de andere kant van de baai liggen 2 zeilboten, maar die verdwijnen in de loop van de middag en blijven dus niet overnachten.