Zaterdag 12 mei 2018. Naar Nisis Othoni, Ormos Ammou.

We hebben een prima nacht terwijl we varen van Crotone richting Griekenland. In de loop van de avond komt er een klein beetje wind en om middernacht is dat zo veel, dat Frans de motor uit kan zetten en de zeilen kan stellen. Het is tijdens zijn eerste wacht, ik ben dan heerlijk aan het slapen. Ik signaleer heel in de verte wel, dat de motor uit gaat, maar meer ook niet. Als ik om 2 uur de wacht over neem is het aarde donker en we varen 7,5 knoop. Dat blijft zo tot Frans om 5 uur de wacht over neemt. In mijn wacht kom ik echt niemand tegen, twee keer zie ik heel in de verte een lichtje, maar dat is meer omdat ik het op het computerscherm kan zien en daarom precies weet waar ik moet zoeken. Als we beide weer op zijn is er nog heel even wind, om 10 uur vanochtend is het echt afgelopen. We gaan verder op de motor. Het is prachtig als we heel lang van tevoren het eiland Othoni zien. We varen naar de zuidelijk baai, Ormos Ammou, waar we met Chris en Gillian hebben afgesproken. Zij zijn vanochtend uit Crotone vertrokken en we verwachten hun morgenochtend. We berichten hen via de groeps-app en dan blijkt ook Geoffrey plannen te hebben om hier heen te komen. Dus hopelijk zijn we morgenochtend weer compleet als Riposto-overwinteraarsgroep. Behalve Maik dan, die samen met Frans terug ging naar Riposto en nu aan het werk is.

Iets over twaalf uur varen we de baai binnen, er liggen 3 andere zeilboten, maar er is plaats genoeg. En dan genieten we de eerste middag in Griekenland van fantastisch zonnig weer, een heerlijk uitzicht op de bergen en een piepklein dorpje en het kristalheldere water. Na het eten pakt Frans de bijboot uit en blaast alles op zodat we morgen naar de kant kunnen.

Na al het klussen van deze winter kan voor ons de zomer beginnen!

Vrijdag 11 mei 2018, in de golf van Taranto / Ionische zee

We ontbijten nog in de haven en vertrekken om half 10, uitgezwaaid door Chris en Gillian, die morgen in dezelfde richting vertrekken. We hopen elkaar te zien bij het eerste Griekse eiland wat we aandoen, Nisis Othoni. Maar met een zeilboot weet je het nooit. De eerste uren zijn rustig met een klein beetje wind. We doen direct het grootzeil omhoog, maar heel veel doet het nog niet. Later gaat de genua er bij, na een paar uur trekken we hem weer in want hij werkt alleen maar tegen op het laatst. Vroeg in de middag komen er wat kleine golven en rollen we wat, het blijft nog steeds heel rustig weer. En natuurlijk alleen maar zon! We zijn enorm blij met onze nieuwe bimini en zitten de hele dag heerlijk buiten. Ik had altijd meer ‘last’ van de zon dan Frans, voor ons beide is het niet goed om de hele dag in de knallende zon te zitten.

Om een uur of drie horen we wat gerommel in de verte. We zien niets, ik denk dat het onweer is maar Frans betwijfelt het. Het lijkt wel schieten, zegt hij. Het blijft een uur stil en dan begint het weer. Om ons heen zien we geen schepen, maar op het computerscherm kunnen we een Nederlands vrachtschip zien. Dat wordt opgeroepen door een oorlogsschip met de vraag om de koers te verleggen. Als we zien dat het schip zeker 40 graden draait, kunnen we ook zien wat de koers zou zijn geweest en dat is recht op ons af. Dat zou betekenen dat de oorlogsschepen niet ver van ons af zijn. Een uur later zien we er 1 aan de horizon. Frans roept hem op maar krijgt geen antwoord. Kort daarop zien we meerdere schepen aan de horizon en een tweetal komt onze richting opvaren. Achter ons vaart een Engels zeilschip dezelfde koers als wij, maar dat is nog 10 mijl van ons verwijderd. Dan komen er ineens enorme knallen en zien we dat de boot die het dichtste bij is, aan het schieten is. De kogels komen een eind van de het oorlogsschip in het water dat we zien opspatten. Ik vind het maar niets. Frans probeert ze nogmaals op te roepen en vraagt of we veilig kunnen passeren, ze antwoorden niet. Het Britse zeilschip roept ons op en zegt dat de oorlogsschepen ons hebben opgeroepen. Nou, toch niet met de naam ‘Bolbliksem’, want dat herkennen we zelfs als een oproep niet te verstaan is. Gelukkig draait een oorlogsschip van ons weg en een ander passeert ons. Ik stiekem een foto maken natuurlijk. We horen en zien geen schoten meer, een prettige ervaring was het niet.

Het is nu half 8 en als ik naar buiten loop om Frans te zeggen, dat hij dit blog kan versturen, zien we eindelijk dolfijnen. Eentje is er dicht bij de boot kort te zien en een aantal een meter of 50 van ons af. Die in de verte springen ze recht omhoog, we hopen dat ze dichterbij komen mar ze zwemmen verder weg. Morgen opnieuw speuren.