Maandag 14 mei 2018. Van Nisis Othoni naar Ormos Imerolia bij Kassiopi op Corfu.

We slapen beide slecht, het begint in de loop van de nacht steeds harder te waaien. De golven rollen precies de baai in waar we liggen. Het hotst en klotst om ons heen, het is een onrustige nacht. We zouden vroeg weg gaan en om kwart over 5 heb ik er genoeg van en kleed ik me aan. Frans staat ook op en precies om 6 uur is het anker opgehaald en varen we uit. Het is nog schemerig maar het begint aan de horizon lichter te worden. Chris en Gillian zijn een kwartier eerder vertrokken. Zij melden dat ze niet naar Kalami op Corfu gaan, maar kiezen voor Kassiopi. Er staat nog zeker 48 uur harde wind en dan liggen we beter beschermd bij Kassiopi. We berichten, dat we het nog even aankijken en dan een beslissing nemen. We hijsen vlak buiten de baai de zeilen en het eerste uur gaat het prima. Vrij constante wind uit een redelijke richting.

Als Frans even naar binnen gaat ruikt hij net als eergisteren een sterke lucht, het lijkt net petroleum. Maar dat hebben we helemaal niet aan boord. Er ligt wel een plasje olie onder de motor. We starten de motor en Frans kijkt nog eens in de motorruimte. De diesel spuit hem tegemoet, dus snel de motor weer uit. Na wat speuren blijkt er een slang te lekken. Hij heeft een uur nodig om het te repareren met een slang die niet zo geschikt is, maar het voor nu wel even doet. Ondertussen berichten we Chris, dat we ook naar Kassiopi gaan. Het lijkt op de kaart een wat grotere plaats, Frans kan dan daar nieuwe slangen zoeken en slangklemmen kopen. Bij de baai van Kalami staan maar een paar huizen en is een kleine supermarkt weten we van vorig jaar, daar kan Frans de spullen niet vinden die hij nodig heeft.

De wind draait enorm als we over de helft van de route zijn. Het zeil is wel nog op, maar inmiddels hebben we de motor er bij aan om tegen de harde wind in te komen. Aan het eind krijgen we zelfs nog wat regendruppels. Het is totaal ander weer, dan gisteren, toen we zulk prachtig zomerweer hadden.

We kunnen op de computer zien, dat Chris inmiddels geankerd heeft. En na 3 kwartier varen ook wij de baai in. Er ligt, buiten de catamaran van Chris, alleen nog een Italiaans zeilschip. We ankeren tussen hen beide in, er is ruimte genoeg. Als we hebben opgeruimd gaat Frans buiten liggen lezen en ik zit binnen aan de computer. Ineens roept Frans dat het anker aan het krabben is, we gaan langzaam achteruit door de sterke wind. De Italiaans buurman, die schuin achter ons lag, is al aan het toeteren. Als ik naar buiten spring, zie ik dat ook Chris en Gillian naar buiten hollen, ook hun anker is gaan krabben. We starten snel de motor en varen weg van de Italiaans boot. Frans haalt het anker op en er zit een enorme bos groene planten aan met wortels en heel veel modder. We ankeren opnieuw en Frans zwemt voor alle zekerheid naar het anker om te kijken of het in zand ligt. Tja, dat is wel zo, maar het ligt ook achter een grote steen. Nou, in ieder geval ligt het anker goed voor nu en moeten we even opletten met omhoog halen.