Dinsdag 22 mei 2018. Van Pera Pigadhi naar Ormos Oxias.

We varen om half 9 weg van de kleine kade waar we aan hebben gelegen. Het is en blijft een fantastisch plekje, hier komen we vast nog een keertje terug. We lagen er vannacht met 2 andere boten en in de verte konden we de lichtjes van 3 boten zien. Er is hier werkelijk helemaal niets, geen bebouwing en ook geen plaatselijke vissers die langs komen. We zien op het eilandje midden in een enorme baai geen wegen en ook op de kant niet het is dus echt heel stil hier. De kade is onafgewerkt ruw beton met een paar uitstekende ijzers en ringen om de boot aan vast te maken. Er staan 2 schaaltjes op de kade en om 19 uur meldde zich de eilandkat, die bedelde om wat eten. Melk vond ie heerlijk. Vorig jaar lag er een brief dat je zoet water voor hem achter moest laten, maar tot 2 keer toe kwamen er een paar geiten langs die dat lekker opdronken. De geiten hebben we nu niet gezien, maar we hoorden hun bellen wel.

Er is helemaal geen wind, als we een half uur onderweg zijn komt er een klein briesje. We hebben niet zo’n heel groot stuk te gaan vandaag, dus snel hoeft het niet te gaan. We hijsen het grootzeil en rollen de genua uit en precies 10 minuten later is de wind weer helemaal op. Zelfs als we midden op het water zitten tussen de eilanden in is de zee helemaal vlak. We rollen de genua in en weer uit, proberen elk zuchtje wind te vangen, maar het levert niets op. Om 1 uur zijn we bij de baai aangekomen waar we willen ankeren en de nacht blijven. We hebben twee verschillende kaarten op de computer en de Ipad, maar er klopt niets van. We lezen op een kaart, dat er een zandbank is, die steeds verschuift maar daarvoor ligt een heel eiland, dat we op de computer helemaal niet hebben staan. We komen van de zee met af en toe een diepte van een paar honderd meter en ineens zien we de diepte heel snel teruglopen. We varen een stuk van het eiland af en komen weer in dieper water. Frans staat voor op en ik roep de diepte. Op een gegeven moment is het minder dan 4 meter. Terugkijkend zien we beter de kleurverschillen en is er een hele brede rand om het eiland heen, waar we de zandbodem zien en het waarschijnlijk nog geen meter diep is. Het gaat allemaal prima en als we verder zijn ingevaren wordt het weer wat dieper. En nu liggen we een paar honderd meter van de kant af in 4 meter water. We zien alleen heel in de verte wat viskwekerijen en net als vorige week in Valtou is daardoor het water iets troebel, maar nog steeds prachtig blauw.