Zondag 27 mei 2018. Aias op Ormos Salamis.

De wind is vannacht behoorlijk gaan liggen en het blijft daarom rustig om ons heen. De boot draait minder en we horen het anker niet. Als we opstaan gaan we eerst zwemmen. Frans neemt de duikbril mee om naar het anker te kijken, het heeft zich diep ingegraven en er ligt een behoorlijke berg zand voor wat is opgestuwd door de harde wind en de rukken aan de ketting van het anker. Zodra het licht is trekt de wind ook weer aan. Maar we liggen goed en er is verder geen andere boot in deze baai, dus niemand heeft last van ons gezwabber. Het is altijd een probleem als je ankert met rustig weer en weinig wind, anderen willen dan wel eens redelijk dicht bij ons gaan liggen en onze boot beweegt vaak anders, dan de andere boten. Dat hadden we met de buurboot toen we hier aankwamen. We hebben keurig met ruime afstand het anker laten vallen met de punt van de boot in dezelfde richting als de buurboot. Toen er even later wat wind kwam, draaiden we precies naar elkaar toe en was de afstand ineens wel erg klein. Dan weet je ook, dat de ketting zich nog niet helemaal heeft uitgestrekt en dat we dus nog dichter bij elkaar kunnen komen. We hebben opnieuw geankerd, maar moesten ook nog rekening houden met de diepte, het is niet zo’n grote baai. Uiteindelijk zijn we aan de andere kant gaan liggen een heel stuk verder. Gisterochtend zijn de buren vertrokken en nu liggen we hier helemaal alleen. Dat wil zeggen: er liggen op het strand 200 mensen naar ons te kijken, want het is heerlijk zonnig weer en aan de parasols te zien waait het daar veel minder dan hier op het open water. Af en toe komt er een zwemmer langs, we liggen ruim 100 meter van het strand. Wij houden de hele dag die sterke windstoten.