Zondag 17 juni 2018. Ormos Panourmou op Nisis Skopelos.

Heel vroeg in de ochtend is het gaan regenen, en niet een klein beetje, maar behoorlijk hard. Als we opstaan is het grauw en grijs en nog steeds aan het regenen. Frans gaat toch zwemmen, er is zoveel regen gevallen, dat er een laag koud zoet water op het warme water ligt. Het is bladstil.

In Nederland denken we dan dat dit weer de hele dag gaat duren, maar hier is het om 11 uur droog en binnen een half uur schijnt de zon weer net als altijd. De boot is weer brandschoon geregend, ik poets de ramen droog en het ziet er uit alsof we door de wasstraat zijn gegaan. Misschien regent het hier meer dan in het zuidelijke deel waar we vorig jaar waren en zijn het daarom zulke groene eilanden hier met grote bomen.

Onze Engelse buren besluiten toch nog weg te gaan. Zij gaan in tegengestelde richting en zijn van plan om naar het vaste land te gaan. We roepen nog in welke baai wij hebben gelegen en zij geven ons tips over het volgende eiland waar we langs komen.

Het lampje in de kleine hut doet het al een paar dagen niet. Frans heeft er de afgelopen dagen een paar keer naar gekeken, maar kan niet vinden waar het aan ligt. Hij haalt het plafond op 3 punten in de boot open en op verschillende plekken de zijwanden waar draden lopen. Hij test overal kabels die misschien naar de kleine hut lopen, na lang zoeken besluit hij een nieuwe draad aan te sluiten en een schakelaar te monteren. Deze dag was bedoeld om na 2 dagen klussen aan de buitenboordmotor nu te genieten van deze prachtige ankerplek. Maar uiteindelijk is hij 5 uur bezig voor het nieuwe lampje het doet, alle plafonds er weer in zitten en de ontruimde vakken ingepakt zijn. Misschien blijven we morgen nog wel een dag om het plan uit te voeren, dat voor vandaag bedoeld was: beetje zwemmen, snorkelen en genieten van dit fantastische eiland en mooie ankerbaai.

Zaterdag 16 juni 2018. Ormos Panormou op Nisis Skopelos.

Frans schrijft af en toe ook zijn eigen verslag over een gebeurtenis:

Een grote overwinning vandaag,
de buitenboordmotor van de dinghy doet het weer.
gisteren had ik henm al aan de gang ,maar na 5 minuten motoren op volle kracht gaf ie er de brui aan,
vandaag weer helemaal geopereerd, en wat blijkt één van de contactpunten van de onderbreker is eraf gevallen ( toeval ?of zou het met het schoonmaken van gisteren te maken hebben gehad ?)
Nou een nieuwe onderbreker heb ik natuurlijk niet, dus maar eens in het motorhuis gekeken, en ja hoou daar lag het contactpuntje . Dat zat vroeger gepuntlast op de arm van de onderbreker,maar een puntlasmachine heb ik (nog) niet aan boord, dus alles uit elkaar halen, alle kunststof delen eraf, alles schoonmaken, aceton, schuren, weer aceton, fijn schuren, en dan eens kijken of het wil solderen. Ja hoor, op het RVS een beetje moeizaam maar met vloeimiddel erbij gaat het acceptabel. het contactpuntje heeft een messing onderkant en is, na eenzelfde schoonheidbehandeling, prima te solderen. Beide delen vertind, op elkaar geplaatst, met een mestpunt aandrukken en verhitten met de soldeerbout. Het zit vast en maakt goed contact, daarna alles weer in elkaar zetten, en als het vliegwiel erop zit testen ( aandrijven met de schroefboormachine) Eerst geen vonken, de contactafstand is veranderd door het soldeer, een tikje met de schroevendraaier, en een kwartier vijlen met een nagelvijl brengt de contactafstand weer op een aanvaardbaar niveau,weer testen en jahoor, vonken bij de bougie. de rest monteren, lekkende carburateur nog even dichtmaken en reinigen, kappen erop en op de bijboot monteren ( het is dan al ver in de middag ) 
Bij de eerste ruk aan het startkoord loopt het motortje meteen, maar nog wel met horten een stoten, vooral meer gas geven levert protest op, Ik neem aan dat er nog lucht in de leiding en de carburateur zit en ga ( ondanks bevelen van hoger hand) lekker door met varen , even later loopt ie gelijkmatig en kan ik ook meer gas geven, en meteen aansluitend gaat het volgas kriskras door de ankerplaats.
Normaal zou mij dit op reprimande van dezelfde hogerhand komen te staan, maar ditmaal wordt ik beloond met bewonderende blikken en bewegingen die op een hoera-stemming zouden kunnen duiden.

En daarna heb ik een glaasje wijn gedronken.


Hier volgt Jannekes versie van zaterdag: 
Het is gisteravond laat gaan onweren en dat gaat de hele nacht door. Er valt ook wat regen, het is gelukkig niet zo’n stortbui als een paar dagen geleden, alhoewel het wel ons dek mooi schoon heeft gespoeld toen. We hebben steeds na een dag zeilen enorme zoutkorsten op het dek en overal aan. Omdat we een beetje zuinig zijn met zoet water kunnen niet iedere dag de boot helemaal afspoelen. Meestal poets ik de ramen schoon en dan moet het goed zijn. Sinds we de watermaker hebben en veel zonnepanelen, hoeven we voor water en stroom niet meer naar een haven of kade. Vorig jaar spoelden we het dek nog wel eens als we bij een kraan lagen, soms was dat trouwens verboden omdat water op de eilanden schaars is. Op Meganisi moest het water met een tankboot gebracht worden, dan ga je niet je dek staan spoelen.

Als we wakker worden is het nog een beetje grijs en bewolkt. We gaan toch eerst lekker zwemmen, het voelt alleen wat koeler aan doordat het waait en er geen zon is. Als we uitgezwommen zijn komt onze Engelse buurman vragen of ik met hun mee wil naar de kant om wat boodschappen te doen. Hij heeft Frans al een paar dagen zien klussen aan de motor en zag hem terug roeien na de test gisteren. Het strand en de winkel zijn in de grote baai en nog een heel eind van de boot af. Als het zou moeten zouden we kunnen roeien, maar met deze wind is dat niet gemakkelijk. Fijn om wat verse spullen te kunnen kopen. Het is wel een heel klein winkeltje, maar ze hebben er precies wat we nodig hebben.

Frans klust de hele dag aan de motor van de bijboot. We hebben afgesproken, dat als het vandaag niet lukt, we een nieuwe motor kopen op Lesbos. Maar het is zijn eer te na en hij wil perse dat het motortje het nog even doet. We gaan na deze baai een stukje verder in oostelijke richting en komen langs steeds kleinere eilanden. Dan is het heel lastig als we niet met de bijboot met de motor naar de kant kunnen komen. Na vandaag nog een keer 5 uur klussen gaat het motortje weer op de bijboot en wil Frans testen. Spanning alom. Hij slaat direct aan, maar loopt nog niet lekker. Frans durft een klein stukje van de boot af te varen met het gevaar terug te moeten roeien, maar geluid wordt steeds beter. Hij doet het weer!

Om 19 uur krijgen we ineens nog een hoosbui na een dag met veel zon en af en toe bewolking. Heel apart dat de zon gewoon blijft schijnen, alles wordt weer even afgespoeld. Misschien is dit weertype hier vaker want op de eilanden van de Noordelijke Sporaden, waar we nu zijn, staan uitzonderlijk veel bomen. Op de Cycladen, een stuk zuidelijker is alles kaal of hooguit wat prik-struikjes. Hier ruikt het ook heerlijk naar dennenbomen als er, zoals nu, een bui valt.