Woensdag 20 juni 2018. Ormos Panormou op Nisis Skopelos.

We hebben gisteravond besloten om toch nog maar een dag in deze mooie baai te blijven. De weersverwachting geeft aan dat er vandaag een sterke wind is en we liggen hier redelijk beschermd tegen die wind. Op het volgende eiland weten we nog niet of we daar weer zo’n plek kunnen vinden. Het anker ligt goed en Frans heeft gisteravond nog een derde lijn naar de kant gebracht omdat er aan de kant waar de wind vandaan komt wel erg veel kracht op de lijn komt.

Er komen in de loop van de dag een aantal boten de baai invaren, maar meestal varen ze na een verkenningsrondje de baai weer uit. Het is ook nogal lastig om je anker uit te gooien en dan naar de kant te varen om de lijnen vast te maken. Die lijnen moet je zwemmend daar heen brengen en intussen zorgt de harde wind ervoor dat de boot enorm beweegt. In de loop van de middag zien we dat het verschillende boten niet lukt om aan te leggen en dat iemand zelfs de ankerketting van een andere boot opvist als hij de poging opgeeft en het anker omhoog haalt. Naast ons komt een boot ankeren en door de wind ligt ie op een gegeven moment vlak bij ons en helemaal dwars, één meneer is met een lijn naar de kant gezwommen en probeert de boot weer recht te trekken. Uiteindelijk geven ze deze poging op en proberen het opnieuw. Maar eigenlijk leggen ze nog het anker te dicht bij onze boot en waait de wind hun weer naar ons toe. Frans kan het niet langer aanzien en gaat helpen. Hij roeit met onze bijboot naar de zeilboot om de tweede lijn op te halen en naar de kant te brengen, het lukt allemaal.

Wij zijn intussen blij, dat we niet zijn gaan varen. Als het in het hele gebied zo’n sterke wind is, zijn alle manieren van aanleggen of ankeren moeilijk. Het is nog niet echt druk met andere boten, maar soms zijn de baaien klein en als er dan anderen liggen is het moeilijk om de juiste afstand te houden. Ook omdat we dan juist veel ketting willen steken en onze boot altijd erg heen en weer zwiept als we niet zoals nu met lijnen naar de kant vast liggen.

Morgen ziet het windbericht er beter uit, misschien dat we dan een stukje verder gaan.

Frans gaat op het schiereiland kijken achter de boot. Er is een klein stukje zand en dan gaat er een paadje naar boven. Al heel snel is hij weer terug, hij is niet verder dan 300 meter gekomen, toen werd het ondoordringbaar. We vragen ons af hoe de geiten er kunnen lopen, die horen we ‘s avonds achter de boot door de bellen, die ze om hebben. Maar we hebben ze nog niet gezien.