Woensdag 20 juni 2018. Ormos Panormou op Nisis Skopelos.

We hebben gisteravond besloten om toch nog maar een dag in deze mooie baai te blijven. De weersverwachting geeft aan dat er vandaag een sterke wind is en we liggen hier redelijk beschermd tegen die wind. Op het volgende eiland weten we nog niet of we daar weer zo’n plek kunnen vinden. Het anker ligt goed en Frans heeft gisteravond nog een derde lijn naar de kant gebracht omdat er aan de kant waar de wind vandaan komt wel erg veel kracht op de lijn komt.

Er komen in de loop van de dag een aantal boten de baai invaren, maar meestal varen ze na een verkenningsrondje de baai weer uit. Het is ook nogal lastig om je anker uit te gooien en dan naar de kant te varen om de lijnen vast te maken. Die lijnen moet je zwemmend daar heen brengen en intussen zorgt de harde wind ervoor dat de boot enorm beweegt. In de loop van de middag zien we dat het verschillende boten niet lukt om aan te leggen en dat iemand zelfs de ankerketting van een andere boot opvist als hij de poging opgeeft en het anker omhoog haalt. Naast ons komt een boot ankeren en door de wind ligt ie op een gegeven moment vlak bij ons en helemaal dwars, één meneer is met een lijn naar de kant gezwommen en probeert de boot weer recht te trekken. Uiteindelijk geven ze deze poging op en proberen het opnieuw. Maar eigenlijk leggen ze nog het anker te dicht bij onze boot en waait de wind hun weer naar ons toe. Frans kan het niet langer aanzien en gaat helpen. Hij roeit met onze bijboot naar de zeilboot om de tweede lijn op te halen en naar de kant te brengen, het lukt allemaal.

Wij zijn intussen blij, dat we niet zijn gaan varen. Als het in het hele gebied zo’n sterke wind is, zijn alle manieren van aanleggen of ankeren moeilijk. Het is nog niet echt druk met andere boten, maar soms zijn de baaien klein en als er dan anderen liggen is het moeilijk om de juiste afstand te houden. Ook omdat we dan juist veel ketting willen steken en onze boot altijd erg heen en weer zwiept als we niet zoals nu met lijnen naar de kant vast liggen.

Morgen ziet het windbericht er beter uit, misschien dat we dan een stukje verder gaan.

Frans gaat op het schiereiland kijken achter de boot. Er is een klein stukje zand en dan gaat er een paadje naar boven. Al heel snel is hij weer terug, hij is niet verder dan 300 meter gekomen, toen werd het ondoordringbaar. We vragen ons af hoe de geiten er kunnen lopen, die horen we ‘s avonds achter de boot door de bellen, die ze om hebben. Maar we hebben ze nog niet gezien.

Dinsdag 19 juni 2018. Panormous op Skopoulos.




Frans schreef mij een berichtje samen met het dagverslag van Janneke.

Ik wil het toch met de andere lezers delen:

 

Om je een geheim te verklappen: het motortje van de bijboot ( mercury 2.2) loopt weer,

Gisteren heb ik er niets aan gehad, eergisteren had ik hem lopend, maar gisteren deed hij het niet meer.

Toen ik vanmiddag even probeerde liep hij bijna, een paar slagen draaien , terugslaan bij de startpogingen, allemaal tekenen van een verkeersde timing van de ontsteking.

Na enig denkwerk kom ik tot de conclusie dat ik eergisteren de contactunten te ver uit elkaar heb gezet en dat daardoor het ontstekingstijdstip te vroeg staat, dat verklaart ook waarom hij in het begin onregelmatig liep, en op hoge toeren de sterren van de hemel presteerde.

Ik had van Janneke een tijdslimiet van een uur gekregen om het op te lossen, dus eerst werkkleren aan en de werkplaats inrichten (dat telt niet als werktijd)

Het motortje van de bijboot takelen en op mijn werkbankje monteren… en de tijd loopt:  kappen eraf, startmechanisme eraf, tankje losnemen, ik kan nu bij de contactpunten, even voelen met een mesje,  ja wel een erg grote afstand, schroevendraaier tegen het vaste deel van de onderbreker, en een zacht tikje, weer voelen, nog steeds teveel, nog een tikje, iets harder, weer voelen, OK maar nu aan de krappe kant, nagelvijltje erdoor, checken op bovenste dode punt, nog steeds een beetje voorontsteking maar dat hoort ook zo, ik zit inmiddels op 35 minuten, het zweet breekt mij uit en Janneke is al bezig geld voor een nieuwe motor te reserveren.

Eerst testen of er wel vonken komen, schroefboormachine op het vliegwiel en draaien met die handel  de bougie is met een draadje aan aarde gelegd, zodat ik hem goed kan zien.

alles weer monteren, bougie erin, startmechanisme erop, tankje weer vast, kappen erop en  STOP de tijd : 50 minuten  phiiiieuuuw.

 

Eerst het motortje testen, op de bijboot hijsen, vastzetten, tankontluchting open, kraantje open, motortje recht, choke weg, gas op rustig toerental een ruk aan het koord…… en lopen die handel.

Bootje meteen losgegooid, beetje gas erbij en een tochtje gemaakt, alle toeren bereiken doen het weer, de topprestatie blijft ietsje achter bij eergisteren maar we zijn zeer tevreden.

Daarna kan ik Janneke naar de wal brengen voor boodschappen.

Het is de hele dag hard aan het waaien. We zwemmen als we wakker worden maar door de hoge golven is het niet echt aangenaam, het water is lekker warm maar door de wind voelt het koud aan als we er uit komen. Ik heb niet op de thermometer gekeken, maar ik denk dat het best nog een hoge temperatuur is, maar we voelen het als koud omdat er geen zon is en we al wat gewend zijn aan heel warm weer.

Frans is niet helemaal tevreden over zijn klusactiviteiten aan de buitenboordmotor van ons bijbootje. Hij wil zich er nog niet bij neer leggen, dat dit echt het einde is van zijn motortje. En het is ook super onhandig dat we, nu naar een paar kleinere eilanden gaan, vanaf de ankerplaats niet met de bijboot met motor aan de kant kunnen komen. Hij besluit dat hij het nog een keer gaat proberen, hij heeft een idee waar het aan kan liggen dat de motor nu alle diensten weigert. We spreken af dat hij een uur klust en geen 5 uur. Als het motortje niet binnen een uur weer loopt, geeft Frans het echt op. En het lukt! In 50 minuten heeft hij alles weer open, kap er af, probleempje verholpen en snel de motor op de bijboot. De motor slaat direct aan en juichend met de armen in de lucht vaart Frans een rondje in de baai. Gelukkig, hij doet het weer. We hebben wel afgesproken, dat we toch snel gaan kijken voor een nieuwe motor voor de bijboot, want deze motor kan het elk moment weer begeven.

Frans brengt me naar de steiger aan de overkant van de baai, van waar ik naar het dorp kan lopen om een paar boodschappen te doen. We kunnen dan direct onze vuilniszak meenemen, op de weg staan een paar grote containers. Hij haalt me weer op als ik op de steiger sta met mijn boodschappen. Heerlijk dat hij niet hoeft te roeien. Met de harde wind van vandaag zou dat ook een hele opgaaf zijn.

Waarschijnlijk waait het morgen nog steeds zo hard en misschien nog wel harder. We hebben geen haast en liggen op een prachtige plek waar inmiddels nog maar 2 andere boten liggen. Misschien blijven we hier morgen nog een dag om beter weer af te wachten voor we naar het volgende eiland gaan.

Maandag 18 juni 2018. Ormos Panormou op Nisis Skopelos.

Het is weer grauw en grijs vanochtend. Frans gaat hardlopen, als hij terug is gaan we zwemmen. Omdat er geen zon is en wel wind voelt het koud aan, zeker als we uit het water komen. Nu moeten we ineens weer iets aantrekken met lange mouwen om een beetje warm te worden. In de loop van de ochtend komen er wat donkere wolken voorbij en horen we af en toe, wat verder weg, donder van onweer. Er valt een kleine bui en af en toe wat spetters, maar de boot wordt er amper nat van. In de loop van de middag komt er weer heerlijk zon en is het ook direct weer warm. Sluiten we toch de middag weer af met heel mooi Grieks weer.

Vannacht waren er behoorlijk wat boten om ons heen, vanmorgen is het grootste gedeelte weer weg gegaan. En nu zijn er weer 4 nieuwe boten aangekomen. We liggen allemaal achter het anker en met 2 lijnen naar de kant. Het is een vermaak om te zien hoe iedereen dat doet. Sommigen zwemmen naar de kant en anderen gaan in het bijbootje zitten om de lijnen naar de kant te brengen. De buurman had zojuist de lijnen keurig naar de kant en kwam tot de ontdekking dat het anker niet goed vast zat. Moest alles weer opnieuw. Een stukje verder kwamen 6 man met een huurboot en door de wind zaten die al tegen onze buurman aan voordat de lijnen aan de kant vast zaten. In plaats van eerst de lijn vast te maken en de boot dan weg te trekken, probeerden ze met 2 man vanaf de rotskant de boot terug te trekken, maar als de stuurman dan voor- en achteruit gaat varen om te sturen, met als doel van de andere boot weg te komen, krijg je het wel erg zwaar met trekken en dat mislukte dan ook. Gelukkig is het bij ons allemaal goed gegaan en we zijn maar met zijn tweeën. Als je met meer mensen bent kun je het werk veel beter verdelen.

Gisteravond zijn we naar de kant geweest om bij een restaurant op het strand te eten. Frans startte de gerepareerde motor van de bijboot en die deed het niet, hij was na al die uren werk teleurgesteld en het bevreemdde hem dat de motor het ‘s middags wel had gedaan. Hij heeft nog geduld om hem nog een keer uit elkaar te halen, maar eigenlijk vinden we dat het nu genoeg is geweest. We komen binnen een paar weken op Lesbos waar zeker een nieuwe motor voor onze bijboot te koop is. Tot die tijd moeten we roeien naar de kant. Zo ook gisteravond en het strand is nog een behoorlijk eind weg. We zijn naar de overkant geroeid om aan te leggen bij een kleine steiger bij een huis. Via een paadje konden we op de weg komen naar het dorp, zo hadden we nog een mooie wandeling naar een leuk restaurant op het strand, waar we heerlijk hebben gegeten.

Zondag 17 juni 2018. Ormos Panourmou op Nisis Skopelos.

Heel vroeg in de ochtend is het gaan regenen, en niet een klein beetje, maar behoorlijk hard. Als we opstaan is het grauw en grijs en nog steeds aan het regenen. Frans gaat toch zwemmen, er is zoveel regen gevallen, dat er een laag koud zoet water op het warme water ligt. Het is bladstil.

In Nederland denken we dan dat dit weer de hele dag gaat duren, maar hier is het om 11 uur droog en binnen een half uur schijnt de zon weer net als altijd. De boot is weer brandschoon geregend, ik poets de ramen droog en het ziet er uit alsof we door de wasstraat zijn gegaan. Misschien regent het hier meer dan in het zuidelijke deel waar we vorig jaar waren en zijn het daarom zulke groene eilanden hier met grote bomen.

Onze Engelse buren besluiten toch nog weg te gaan. Zij gaan in tegengestelde richting en zijn van plan om naar het vaste land te gaan. We roepen nog in welke baai wij hebben gelegen en zij geven ons tips over het volgende eiland waar we langs komen.

Het lampje in de kleine hut doet het al een paar dagen niet. Frans heeft er de afgelopen dagen een paar keer naar gekeken, maar kan niet vinden waar het aan ligt. Hij haalt het plafond op 3 punten in de boot open en op verschillende plekken de zijwanden waar draden lopen. Hij test overal kabels die misschien naar de kleine hut lopen, na lang zoeken besluit hij een nieuwe draad aan te sluiten en een schakelaar te monteren. Deze dag was bedoeld om na 2 dagen klussen aan de buitenboordmotor nu te genieten van deze prachtige ankerplek. Maar uiteindelijk is hij 5 uur bezig voor het nieuwe lampje het doet, alle plafonds er weer in zitten en de ontruimde vakken ingepakt zijn. Misschien blijven we morgen nog wel een dag om het plan uit te voeren, dat voor vandaag bedoeld was: beetje zwemmen, snorkelen en genieten van dit fantastische eiland en mooie ankerbaai.

Zaterdag 16 juni 2018. Ormos Panormou op Nisis Skopelos.

Frans schrijft af en toe ook zijn eigen verslag over een gebeurtenis:

Een grote overwinning vandaag,
de buitenboordmotor van de dinghy doet het weer.
gisteren had ik henm al aan de gang ,maar na 5 minuten motoren op volle kracht gaf ie er de brui aan,
vandaag weer helemaal geopereerd, en wat blijkt één van de contactpunten van de onderbreker is eraf gevallen ( toeval ?of zou het met het schoonmaken van gisteren te maken hebben gehad ?)
Nou een nieuwe onderbreker heb ik natuurlijk niet, dus maar eens in het motorhuis gekeken, en ja hoou daar lag het contactpuntje . Dat zat vroeger gepuntlast op de arm van de onderbreker,maar een puntlasmachine heb ik (nog) niet aan boord, dus alles uit elkaar halen, alle kunststof delen eraf, alles schoonmaken, aceton, schuren, weer aceton, fijn schuren, en dan eens kijken of het wil solderen. Ja hoor, op het RVS een beetje moeizaam maar met vloeimiddel erbij gaat het acceptabel. het contactpuntje heeft een messing onderkant en is, na eenzelfde schoonheidbehandeling, prima te solderen. Beide delen vertind, op elkaar geplaatst, met een mestpunt aandrukken en verhitten met de soldeerbout. Het zit vast en maakt goed contact, daarna alles weer in elkaar zetten, en als het vliegwiel erop zit testen ( aandrijven met de schroefboormachine) Eerst geen vonken, de contactafstand is veranderd door het soldeer, een tikje met de schroevendraaier, en een kwartier vijlen met een nagelvijl brengt de contactafstand weer op een aanvaardbaar niveau,weer testen en jahoor, vonken bij de bougie. de rest monteren, lekkende carburateur nog even dichtmaken en reinigen, kappen erop en op de bijboot monteren ( het is dan al ver in de middag ) 
Bij de eerste ruk aan het startkoord loopt het motortje meteen, maar nog wel met horten een stoten, vooral meer gas geven levert protest op, Ik neem aan dat er nog lucht in de leiding en de carburateur zit en ga ( ondanks bevelen van hoger hand) lekker door met varen , even later loopt ie gelijkmatig en kan ik ook meer gas geven, en meteen aansluitend gaat het volgas kriskras door de ankerplaats.
Normaal zou mij dit op reprimande van dezelfde hogerhand komen te staan, maar ditmaal wordt ik beloond met bewonderende blikken en bewegingen die op een hoera-stemming zouden kunnen duiden.

En daarna heb ik een glaasje wijn gedronken.


Hier volgt Jannekes versie van zaterdag: 
Het is gisteravond laat gaan onweren en dat gaat de hele nacht door. Er valt ook wat regen, het is gelukkig niet zo’n stortbui als een paar dagen geleden, alhoewel het wel ons dek mooi schoon heeft gespoeld toen. We hebben steeds na een dag zeilen enorme zoutkorsten op het dek en overal aan. Omdat we een beetje zuinig zijn met zoet water kunnen niet iedere dag de boot helemaal afspoelen. Meestal poets ik de ramen schoon en dan moet het goed zijn. Sinds we de watermaker hebben en veel zonnepanelen, hoeven we voor water en stroom niet meer naar een haven of kade. Vorig jaar spoelden we het dek nog wel eens als we bij een kraan lagen, soms was dat trouwens verboden omdat water op de eilanden schaars is. Op Meganisi moest het water met een tankboot gebracht worden, dan ga je niet je dek staan spoelen.

Als we wakker worden is het nog een beetje grijs en bewolkt. We gaan toch eerst lekker zwemmen, het voelt alleen wat koeler aan doordat het waait en er geen zon is. Als we uitgezwommen zijn komt onze Engelse buurman vragen of ik met hun mee wil naar de kant om wat boodschappen te doen. Hij heeft Frans al een paar dagen zien klussen aan de motor en zag hem terug roeien na de test gisteren. Het strand en de winkel zijn in de grote baai en nog een heel eind van de boot af. Als het zou moeten zouden we kunnen roeien, maar met deze wind is dat niet gemakkelijk. Fijn om wat verse spullen te kunnen kopen. Het is wel een heel klein winkeltje, maar ze hebben er precies wat we nodig hebben.

Frans klust de hele dag aan de motor van de bijboot. We hebben afgesproken, dat als het vandaag niet lukt, we een nieuwe motor kopen op Lesbos. Maar het is zijn eer te na en hij wil perse dat het motortje het nog even doet. We gaan na deze baai een stukje verder in oostelijke richting en komen langs steeds kleinere eilanden. Dan is het heel lastig als we niet met de bijboot met de motor naar de kant kunnen komen. Na vandaag nog een keer 5 uur klussen gaat het motortje weer op de bijboot en wil Frans testen. Spanning alom. Hij slaat direct aan, maar loopt nog niet lekker. Frans durft een klein stukje van de boot af te varen met het gevaar terug te moeten roeien, maar geluid wordt steeds beter. Hij doet het weer!

Om 19 uur krijgen we ineens nog een hoosbui na een dag met veel zon en af en toe bewolking. Heel apart dat de zon gewoon blijft schijnen, alles wordt weer even afgespoeld. Misschien is dit weertype hier vaker want op de eilanden van de Noordelijke Sporaden, waar we nu zijn, staan uitzonderlijk veel bomen. Op de Cycladen, een stuk zuidelijker is alles kaal of hooguit wat prik-struikjes. Hier ruikt het ook heerlijk naar dennenbomen als er, zoals nu, een bui valt.

Vrijdag 15 juni 2018. Ormos Panormou op Skopelos.

Als we wakker worden waait het behoorlijk veel harder dan gisteren. Gelukkig liggen we goed vast met aan de achterkant van de boot 2 lijnen naar de kant. Het anker ligt mooi ingegraven, Frans heeft het met de duikbril op gecheckt. Dus er kan niets gebeuren, alleen gaan we toch een beetje heen en weer en de boten naast ons ook. Maar er is voldoende afstand tot elkaar, zodat de boten niet te dicht bij elkaar komen. Het is zonnig en we zwemmen, ondanks de wind, lekker rondom de boot. Verder naar het midden kan niet want er zijn een aantal boten die vertrekken en langs ons komen varen. Als die allemaal voorbij zijn komen de eerste zeilboten met dagjesmensen aan. Die gaan midden in de baai liggen en maken geen lijnen aan de kant vast. Wij blijven dus maar een beetje aan de kant tijdens het zwemmen.

Frans is gistermiddag een paar uur bezig geweest met de motor van de bijboot. Hij doet het niet meer. Eergisteravond in de vorige baai begon het anker te krabben toen de wind wat aantrok, we kwamen steeds dichter bij de buurboot en zijn overhaast weg gevaren en hebben een stukje verder opnieuw geankerd. De bijboot zat achter de boot vastgebonden, de motor zat er op want Frans had me naar het strand gebracht. De wind is onder de bijboot gekomen en die klapte om, motortje in het water en dat deed het natuurlijk niet meer.

Hij gaat vandaag verder en haalt echt alles uit elkaar wat maar kan. En dan alles weer in elkaar, om 16 uur zit ie weer op de bijboot en bij de eerste keer starten doet ie het direct. Wij blij natuurlijk en ik zeg tegen Frans dat hij met al dat lawaai niet in de kleine baai moet blijven, maar een stuk het grote water op moet gaan. Ik blijf hem nog lang horen en ineens stopt het geluid. Kan niets anders betekenen dan dat de motor is gestopt. En ja, heel in de verte kan ik zien dat hij probeert te starten, maar ik hoor niets. Hij komt terug roeien en baalt. Motorkap er weer af, er is niets te zien op het eerste oog. Hij tilt de motor weer van de bijboot af aan boord en begint te zoeken waar het nu nog aan kan liggen. Na enig speurwerk vreest hij, dat er toch een groot stuk van de motor weer open gemaakt met worden. Misschien toch morgen maar verder met de zoektocht…..

Donderdag 14 juni 2018. Van Ormos Skiferi op Skiatos naar Ormos Panourmou op Nisis Skopelos.

Gisteravond hebben we een enorme regenbui gehad. Het zag er eerst een paar uur wat dreigend uit en om 18 uur begon het ineens te onweren en enorm hard te regenen. Er waren 2 enorme knallen in de lucht, de hoosbui duurde 15 minuten. Daarna was het even droog en kregen we nog een bui van 10 minuten. Vanochtend was het daarom enorm vochtig in de lucht en wat hoge bewolking, maar weer net zo zonnig en warm als altijd.

We vertrekken vanuit onze ankerplaats en gaan naar het volgende eiland van de Sporaden. De tocht is maar 9 mijl, we hebben redelijke wind, we zeilen in een rustig tempo naar de baai, die we hebben uitgekozen. Er zijn hier zoveel ankerplaatsen, dat het echt een kwestie is van kiezen. Het is een grote baai met aan de zuidkant een hele smalle inham, waar je kan ankeren en dan breng je een lijn aan de kant. Dat hebben we deze vakantie nog niet gedaan en eerst denk ik nog dat we gaan kijken en terugvaren om alles in orde te brengen, maar als we er invaren is alles gereed dus we doen direct de manoeuvre. Er is een mooi plekje tussen 2 boten, er liggen er al redelijk wat. Ik vaar achteruit en Frans gooit het anker uit. Er is een klein beetje wind, we moeten goed mikken om een beetje in het midden tussen de buren uit te komen. Maar het lukt! Frans zwemt snel met een lijn naar de kant en knoopt die vast. Later brengen we nog een tweede lijn naar de kant zodat we minder heen en weer gaan. Er is nog steeds wat wind, maar het komt van alle kanten. Ondanks het anker en de 2 lijnen bewegen we behoorlijk.

We zijn op tijd hier aangekomen, het blijkt een populaire plek en naarmate de middag vordert komen er steeds meer boten. Sommigen gaan ook weer weg, die liggen hier een paar uur zodat iedereen lekker kan zwemmen.

Het is een prachtige plek en heel rustig. Omdat dit een zijstuk is van de grote baai met alle stranden, zijn er geen huizen en taverna’s. En de rotsige kant geeft al aan dat je hier geen fijn strandje hebt, er zijn buiten de zeilers geen anderen. We blijven morgen nog een dag!

Woensdag 13 juni 2018. Van Koukounaries naar Ormos Siferi (ook op Skiatos).

We hoeven vandaag maar een klein stuk, we zwemmen en ontbijten daarom voor we vertrekken. Tijdens het zwemmen haalt Frans de lijn er alvast af, die hij gisteren aan het gezonken zwemplateau en de boot heeft gebonden. Die heeft ons prima op de plaats gehouden, door het draaien van de wind waren we dichter bij het ondiepe gedeelte gekomen.

Er is niet veel wind vandaag, maar we hebben geen haast. Het komt ook niet uit de goede hoek, daarom zeilen we eerst een heel eind naar buiten om daarna overstag te gaan en precies tussen het eiland Skiatos en een heel klein eiland door de baai in te varen, waar we vannacht willen liggen. Het is een grote baai met weer prachtige stranden en heel veel parasols. We gaan een beetje aan de oostkant liggen, waar de stranden eindigen en de rotsen beginnen. We liggen hier nu met 4 zeilboten. De baai is vlak bij de stad Skiatos, die 1 baai verder ligt. Eigenlijk zijn daar aan die kant 2 baaien: 1 kleine baai is voor de ferry’s en toeristenboten en de 2e is een vrij lange baai. Daar mag je alleen aan de linkerkant liggen, rechts is een brede en lange strook afgezet voor vliegtuigen die de start en landingsbaan gebruiken, die aan het eind van de baai ligt. Eerst dachten we dat er niet zoveel vliegtuigen zouden zijn, maar wij kunnen ze hier in de verte ook zien en een beetje horen en er zijn er in korte tijd al een aantal overgekomen.

Omdat we nu dicht bij gewone huizen liggen ga ik even boodschappen doen. In de vorige baaien was geen winkel. Ik loop in de richting van de grote stad een flinke heuvel op en kom daarom aan de andere kant van de berg. Daar is het geluid van de vliegtuigen veel erger. Frans had nog wel het idee om er een nacht te gaan liggen om wat dichter bij de stad te zijn en daar wat rond te kijken. Maar in vliegtuiglawaai hebben we niet veel zin, we gaan morgen verder naar het volgende eiland: Skopelos.

Dinsdag 12 juni 2018. Koukounaris

We zijn heerlijk nog een dag gebleven op deze fantastische plek. We zwemmen en snorkelen en zitten heerlijk in de schaduw van onze bimini. Het is warm en er is een redelijke wind. We hebben het plan om wat aan de kant te gaan wandelen, maar op het moment dat we van de boot af willen gaan draait de wind en komen we een stuk dichter bij de kant te liggen. De dieptemeter, die eerst 8 meter aangaf staat ineens op 4,5 meter. We liggen een stuk dichter bij de betonnen steiger waar de watertaxi’s aanleggen. We besluiten om niet van boord te gaan maar even te kijken hoe de boot draait en of we nog dichter bij de kant komen. Frans gaat meten hoe diep het is richting de kant en we denken dat het nog 20 meter is tot het ondiepe gedeelte. Maar als hij de ketting bekijkt ligt die nog in een bocht en niet helemaal uitgestrekt. Dus als de wind toeneemt zal de ketting zich strekken en komen we een stuk verder. De hele middag blijven we op die plaats liggen en Frans ontwikkelt een plan om een lijn te leggen tussen de boot en een gezonken zwemplatform dat naast de boot ligt op 10 meter afstand. We kunnen die lijn gedurende de middag niet vastmaken, want dan ligt hij precies in het vaargebied van de watertaxi’s. Dan hebben die de lijn straks in de schroef. Maar om half 7 is alles rustig, er lopen bijna geen mensen meer op het strand en we hebben het idee dat de laatste watertaxi wel langs geweest is, er staat niemand meer op de steiger te wachten. Frans knoopt een lijn, waar een stootwil aan zit, vast aan het gezonken platform en ik haal de andere kant binnen aan de voorkant van de boot. Nu liggen we helemaal vast en kunnen nergens meer heen. Kunnen we lekker slapen vannacht.

Morgen gaan we een klein stukje verder. In de volgende baai is het vast ook mooi en dan kunnen we aan de kant komen om een paar boodschappen te doen.

Maandag 11 juni 2018. Ormos Koukounaris

We hebben vannacht nog een keer gecontroleerd of we vast lagen, het computerbeeld geeft aan dat het anker niet is verplaatst en we er alleen een halve cirkel achter maken. We blijven daarom vandaag nog liggen. Het strand is heel lang rondom de baai en er staan enorm veel parasols en ligbedjes. We gaan in de bijboot naar de kant om het van dichtbij te bekijken. Het ziet er allemaal heel gezellig uit en op verschillende plaatsen kan je op een terras zitten. Het is een heel stuk warmer zo aan de kant. Doordat het op de boot altijd een beetje waait hebben wij daar geen erg in, op het strand is het echt heet als je in de zon loopt.

We hebben de bijboot aan een steiger vast gemaakt waar de watertaxi aanlegt. Van daar uit lopen we naar de andere kant van de baai waar een heel groot hotel staat. Je kan er met een trap op de weg komen en een stukje verder is een trap om bij het hotel te komen. We gaan kijken of we van zo hoog mooie foto’s kunnen maken. Dat lukt wel, maar het is wel heel erg ver naar de boot. We hebben inmiddels lopend op de kant een behoorlijke afstand afgelegd. We kijken nog even bij het strand van het hotel en Frans denkt dat we van die kant af wel naar het grote strand terug kunnen lopen. Maar dat gaat niet lukken. Je zou een flink eind langs de rotsen moeten klauteren, we nemen de trappen maar weer.

Als we teruglopen zijn er inmiddels nog meer mensen op het strand en we constateren, dat we toch wel veel privacy hebben op de boot. Net als gisteren komen er in de loop van de middag wel een paar andere boten, maar die blijven meestal maar een paar uur. Vannacht lagen we hier alleen met een Duitse boot, die gisteren op de vorige ankerplaats ook naast ons lag. Dat “naast” ons is dan wel 100 meter verder. We hebben niemand gesproken en ze zijn vertrokken, toen wij op het strand liepen. Misschien komen we ze de komende dagen nog tegen.

Als we terug zijn op de boot zwemmen we lekker en Frans kijkt nog naar het anker. Door de enorme hoeveelheid planten op de bodem is het moeilijk ankeren. De stukjes zand zijn maar klein en het is moeilijk om daar precies het anker te laten vallen. Frans heeft ook het idee, dat het heel hard zand is waar het anker zich moeilijk in graaft. Als we aan boord zitten zien we dat verschillende boten meerdere keren het anker uitgooien en weer ophalen omdat het niet goed ligt en zich niet ingraaft. We zijn dus beslist niet de enigen, die er moeite mee hadden.