Dinsdag 31 juli 2018. Van Naxos Marina terug naar Ormos Ay Ioannou op Paros.

We hebben gisteren besloten om terug te gaan naar Paros, Er wordt harde wind verwacht, dat zal zich naar het weekend toe opbouwen en krachtig zijn op zaterdag en zondag. Er waren buiten de haven en buiten de grote baai waar de ferry’s aanleggen al behoorlijk golven te zien met schuimkoppen. De windvoorspelling voor vandaag was niet erg gunstig om naar de baai bij Naoussa op Paros terug te gaan. We zouden er pal tegenin moeten, harde wind en behoorlijk golven uit de verkeerde hoek levert niet een comfortabele trip op. We gaan het dan ook proberen en als het echt niet goed gaat, kunnen we altijd nog wat verder naar het zuiden gaan en daar een mooie- en beschermde baai zoeken.

We zijn beiden om 5 uur wakker, maar dat is echt nog te vroeg, het is nog donker maar het lokt wel, want we voelen weinig wind. Toch nog maar een uurtje gaan slapen, om 6 uur gaat de wekker en maak ik snel ontbijt voor als we varen. Frans heeft gisteravond al een aantal dingen opgeruimd en nu hoeven we alleen de lijnen los te gooien, en daar zit nu juist het probleem vanochtend. We hebben alle lijnen los op 2 na. We liggen 2 meter van de steiger om er niet tegenaan te botsen als de ferry’s in- en uitvaren en enorme deining maken. Frans ruimde gisteravond al de loopplank op, want de lijnen kunnen we vanaf de boot zo door de beugel op de kade terug trekken. Eerst moet mijn kant los, de motor is aan, en de boot is al een heel klein beetje vooruit aan het varen. We liggen strak tussen de buurboten, er kan niets gebeuren. Maar doordat de boot al zachtjes vaart wordt er een beetje aan die lijn getrokken en als ik hem loslaat vliegt ie in het water en komt er een dikke lus in met een soort knoop, die achter de lijn van de buurboot blijft zitten, die ook door die beugel zit. Heel lastig, want we hebben geen loopplank meer en om half 7 is er niemand op de steiger, die die knoop er uit kan trekken. Frans vaart heel zachtjes achteruit, zodat ik op de hoge kade kan springen, snel de lijn door de beugel gehaald en weer aan boord springen. Het ging allemaal in een halve minuut, niet nadenken, gewoon doen.

We varen uit en net buiten de haven hijsen we het bijbootje aan de achterkant van de boot omhoog. We moeten ook alle lijnen opruimen en de stootwillen, het is veel meer werk als we in de haven hebben gelegen, dan dat we ankeren. Dan hebben we alleen het anker omhoog te hijsen en klaar is het. Maar goed, het is ook wel leuk om een keer in een plaats te liggen en zo de kade op te kunnen lopen.

Als we echt een stuk buiten de baaien zijn kunnen we pas goed beoordelen hoe de wind is. Natuurlijk komt hij uit een iets andere richting dan voorspeld en dat pakt gunstig voor ons uit. We kunnen zeilend precies de koerslijn aanhouden om naar Paros te gaan. Frans heeft eerst nog een reef in het grootzeil gedaan, omdat hij denkt dat er harde wind is, maar het valt mee en al snel haalt hij de reef er weer uit en gaat het hele zeil omhoog. Er zijn wel behoorlijke golven maar over het algemeen rollen ze onder de boot door,dus het valt gelukkig allemaal mee. We draaien om kwart voor 9 de baai van Paros in en om 9 uur liggen we bijna op dezelfde plaats als een paar dagen geleden. Vorig jaar zijn we hier ook een week gebleven, toen er harde wind was. Dit is een prima plek om dat ook nu rustig af te wachten. Als we geankerd hebben gaan we eerst lekker zwemmen, dat hebben we gemist in de haven van Naxos. Het is heerlijk om zo van de boot af te kunnen springen om een beetje af te koelen, ondanks de wind is het toch weer warm.

Maandag 30 juli 2018. Naxos Marina.

We gaan vanochtend eerst naar de winkel voor scheepsbenodigdheden, de val van de gennaker, de lijn waar je hem mee omhoog hijst en naar beneden haalt, is versleten. Er zit een heel slecht stuk in. Frans heeft er tape omheen gedraaid om de rafels bij elkaar te houden. Het slechte stuk moet echter door de stopper en terug, de eerste keer dat we dat deden was de tape al beschadigd. Daarom een nieuwe aangeschaft. In deze winkel waren we vorig jaar ook, ze hebben echt enorm veel spullen dus Frans slaat zijn slag, hij heeft altijd nog wel iets nodig en heel belangrijk is de aanschaf van nieuwe lures om te vissen. Hij heeft de afgelopen maanden heel trouw ieder dag dat we onderweg waren de lijnen uit gegooid, maar tot nu toe is de vangst NUL.

Een paar weken geleden hebben we foto’s gemaakt van een Belgische boot en werden later uitgenodigd om vis te komen eten. Zij vingen regelmatig vis en hebben Frans laten zien met welke lures ze dat deden. Zij vingen zo regelmatig vis dat ze al de afspraak hadden om na 1 vis te stoppen met vissen, want meer konden ze die dag toch niet opeten. Frans was helemaal een beetje jaloers. In de winkel vandaag kiest hij een paar lures, die er ongeveer zo uit zagen als zij ons lieten zien. Morgen gaat hij het proberen.

Als we terug aan boord gaan maakt Frans een nieuwe snubber voor de ankerketting, die we gebruiken om niet te veel kracht op de lier te hebben. De vorige was helemaal doorgesleten en we waren de haak waarmee we de lijn aan de ketting maken, al verloren.

Er wordt harde wind verwacht de komende dagen en zeker in het komende weekend zal de wind erg sterk zijn. We moeten daarom een goede plaats zoeken om veilig en rustig te liggen. Onze plannen waren om wat zuidelijker te gaan, maar we kiezen er waarschijnlijk voor om terug te gaan naar Paros naar de prachtige baai waar we vorige week lagen. In 2017 hebben we daar ook een periode met hele sterke wind gelegen. We zagen toen sterke golven met schuimkoppen de ingang in komen, wij lagen redelijk rustig en in ieder geval heel vast met het anker. We moeten morgen dan wel naar het noordnoordwesten terwijl er al sterke wind uit het noorden waait. De beroemde Meltimi uit het noorden zal de komende dagen nog toenemen. We gaan het proberen en als het niet lukt, laten we ons verder naar het zuiden zakken. Hier blijven in de haven van Naxos is geen optie. We hebben hier heel veel last van de ferry’s, die net buiten de haven met enorme snelheid naar de kade draaien. Dit veroorzaakt zuiging en sterke golven in de haven. Als er dan nog sterke wind bij komt is het niet prettig hier aan de steiger te liggen.

Zondag 29 juli 2018. Naxos Marina.

Buiten de haven is het een komen een gaan van ferry’s, soms liggen er drie van die hele grote boten tegelijk aan de kade, hier ongeveer 200 meter vandaan. Er is eerst een grote baai waar wij ook binnen zijn gekomen waarna wij zijn doorgevaren naar de ingang van de jachthaven. We wisten het nog van vorig jaar, er komen enorme golven door de haven als er een ferry gaat aanleggen of afvaart. En als het er dan 2 tegelijk zijn, die ook nog eens tegengesteld aan elkaar gaan draaien in die baai, dan ontstaan er golven en perst het water zich door de kleine ingang van de haven. De havenmeester zegt dat je 2 meter van de kant moet liggen en je ziet, dat sommige mensen dat eerst niet zo nauw nemen. Maar als je ziet wat er met je boot gebeurt als ze buiten zo’n manoeuvre doen met een paar boten tegelijk, dan staan wij na 2 dagen nog steeds angstig te kijken of het aan de achterkant van onze boot bij de kade wel goed gaat. We liggen met 4 lijnen naar de kant en het anker voor uit natuurlijk. Frans heeft elastieken gezet op een paar lijnen en een rekbare lijn vastgemaakt. We schieten ondanks het goed vastzittende anker soms anderhalve meter naar de kade toe en dan ook nog 75 cm in de hoogte en weer omlaag. Naxos is een belangrijke haven voor de transfers van en naar de andere eilanden van de Cycladen, dus afgezien van de enorme hoeveelheid toeristen in deze maand, gaat ook het vrachtvervoer mee. Het zijn daarom enorme schepen en die golven komen ettelijke keren per dag, soms een paar keer in een uur.

Toch is het een fijne haven, we lopen zo Naxos in dat een gezellig centrum heeft en van die kruip-door-sluip-door-straatjes. Soms moet je door een soort boog midden in een winkelstraat waar je moet bukken om er door te kunnen. Vaak is de straat zo smal dat je elkaar bijna niet kan passeren, als er boven de straat een dakje van bloemen en struiken is voelt het door alle airconditionings van de winkeltjes koel aan als je er door heen loopt.

Koelte hebben we wel nodig deze dagen, het is hier nog steeds enorm warm. We lezen over stortbuien en onweer in Athene, wij hebben hier geen druppel regen en alleen maar onweer en bliksem in de verte.

We poetsen vandaag binnen en buiten de boot, ook dat moet af en toe gebeuren. We gebruiken ons eigen water van de watermaker, het water is hier zo schaars, dat we in de haven geen water mogen gebruiken van de steiger om de boot te wassen.

Zaterdag 28 juli 2018. Naxos Marina.

Toch nog een stukje tekst over gisteravond:

We lopen eerst buiten het dorp naar de punt van het eiland, waar een paar honderd mensen klaar staan om te kijken naar de zonsondergang boven de zee. We lopen wat rond en zien heel langzaam de zon dalen, maar al snel is een dikke rand wolken te zien boven het water. Er staan heel veel mensen foto’s te maken als de zon al een grote oranje bal is. In inderdaad zakt de zon in de wolkenrand en is er geen sprake van een mooie zonsondergang. Zelfs het rood dat we eerst zagen is helemaal weg. We kijken om ons heen of dit een goede plek is om de maansverduistering te zien. De maan moet vanachter de bergen van het eiland tevoorschijn komen. We besluiten door het dorp naar een hoger gelegen punt te lopen. Kriskras lopen we door het centrum en proberen steeds hoger te komen. Door de smalle straatjes kun je niet meer zien in welke richting je loopt of waar dat hoge punt is. We komen bij het kasteel en lopen er doorheen naar de andere kant en komen langs een verlichte ruimte met wat vitrines wat meer op een museum lijkt, maar waar aangegeven staat dat er een restaurant met terras is. Het blijkt een fantastisch uitkijkpunt te zijn, hoog boven alle bebouwing en we vinden gelukkig nog een tafeltje waar we prima uitzicht hebben op de maan. We zitten er een paar uur, het wordt langzaam donker en we zien vanaf het begin een steeds groter stuk van de maan verdwijnen. Het blijkt een goede beslissing om wat hoger te gaan kijken, maar dit mooie plekje hadden we hier niet verwacht.

Om 11 uur vanmorgen krijgen we bericht van Chris en Gillian, dat ze toch een plekje in de haven kunnen krijgen en dat ze onderweg zijn. Frans ziet ze al snel op het computerscherm verschijnen en we lopen naar het eind van de hoofdsteiger om foto’s van hen te maken. Ze komen heel rustig invaren, we staan bij de ingang en ze komen zo dicht langs ons, dat we met elkaar kunnen praten. Ze weten niet waar ze precies moeten liggen, Frans kijkt of de havenmeester te vinden is maar die heeft hen al gezien en loopt naar het eind van de steiger waar wij liggen. Daar kunnen zij een paar nachten blijven. Het is een mooi weerzien nadat we in de tweede week van mei in Crotone afscheid van elkaar namen. We waren daar met 4 boten uit Riposto, onze winterligplaats. Drie boten zijn daar op de kant geweest. We hebben wel heel regelmatig contact gehad en wisten steeds waar iedereen was, maar we hadden toch niet gedacht elkaar deze zomer te ontmoeten.

Donderdag 26 juli 2018. Ormos Ay Ioannou op Paros.

Als we opstaan is het nog heerlijk windstil, Frans moet een klusje onder water doen en dat is het gemakkelijkst als het rustig weer is en de boot niet beweegt. Hij moet een nieuwe anode plaatsen bij de schroef. Dit is een opofferingsanode, die voorkomt dat de bronzen schroef het aluminium en het roestvrijstaal van de roerkoning en de schroefas opvreet. (zoiets als een geitje naar de grote boze wolf brengen om te voorkomen dat ie Roodkapje opeet). In Crotone heeft hij er een nieuwe opgezet, toen de boot uit het water was, we dachten daar een seizoen mee te kunnen doen, maar een paar dagen geleden zag Frans dat de anode helemaal weg was. Het is altijd een vervelend klusje zo onder water. Hij haalt eerst de bout er af, waar de anode mee vastgezeten heeft, het gereedschap zit aan een touwtje om zijn pols. Alles lukt en binnen 10 minuten is de klus geklaard. We zwemmen rond de boot en constateren, dat het water warmer is dan een paar dagen geleden. Het is niet meer te vergelijken met de baai waar we vorige week lagen met het hele koude water. Daar konden we eigenlijk niet lang in het water blijven, zo koud was het, terwijl dat toch ook een ingesloten baai was met een smalle ingang. Misschien ging daar een koude golfstroom langs.

Frans heeft nog wat dingen aan boord te doen en ik ga met de watertaxi naar de kant. Onderweg zijn dikke grijze wolken te zien boven de bergen van het eiland. En als ik aan de kant ben begint het in de verte te onweren. We hebben afgesproken, dat Frans ook nog even met de watertaxi naar de kant komt, maar na 2 uur besluiten we dat plan maar niet uit te voeren. Het is inmiddels ook boven de kust wat grijzer geworden en als ik terug ben op de boot zien we in de verte bliksem en regenwolken boven het eiland. Het komt redelijk snel onze kant op, we halen zelfs de handdoeken al naar binnen. Maar ineens wordt het weer lichter en blijkt, dat we geen onweersbui over ons heen krijgen. We hopen, dat er op het eiland wel wat regen is gevallen, want er zijn hier geen branden, maar het is allemaal kurkdroog.

Woensdag 25 juli 2018. Ormos Ay Ioannou op Paros.

Frans gaat heel stoer hardlopen. Hij roeit naar de kant, de motor starten om te gaan sporten is zijn eer te na. Hij is na 3 kwartier weer terug. Het hardlopen was maar gedeeltelijk gelukt omdat het erg ruw terrein is op het schiereiland waar we achter liggen. Er is maar een smal paadje dat vol met stukken rots ligt. Buiten het pad lopen gaat niet omdat er van die prikstruiken staan waar je je benen aan open haalt als je er langs loopt. We gaan eerst maar lekker zwemmen, Frans koelt een beetje af, het is al weer behoorlijk warm ondanks het vroege tijdstip.

Aan het eind van de ochtend gaan we samen met de watertaxi naar het dorp. We lopen door de smalle straatjes en genieten van de typische Griekse kleuren en bouwstijl. Het ziet er allemaal prachtig uit, smalle straten, mooi geschilderd en overal kleine winkeltjes en terrasjes, soms maar 2 tafeltjes met een paar blauwe stoelen.

We lopen eerst langs de supermarkt voor een paar boodschappen en de kapitein van de watertaxi heeft ons uitgelegd waar een benzinepomp is. We moeten de jerrycan van de bijboot vullen. Nu we veel meer ankeren dan vorig jaar gebruiken we ook meer de bijboot om aan de kant te komen en op maar weinig plekken waar we ankeren is een benzinepomp. Paros is een wat groter eiland en we liggen bij een redelijk groot dorp. Natuurlijk is de benzinepomp nooit bij de haven maar altijd aan de buitenkant bij de uitgaande wegen. We moeten dus een behoorlijk eind lopen en zo midden op de dag is het erg warm. Als we, na iets koels gedronken te hebben, en met de watertaxi weer terug zijn aan boord, nemen we direct een duik in prachtig heldere aqua-blauwe water.

Dinsdag 24 juli 2018. Ormos Ay Ioannou op Paros

Als we op staan en gaan zwemmen is de wind nog heel zwak, maar als we ontbijten begint het al iets meer te waaien, dat is ook de voorspelling. Om kwart over tien zien we de watertaxi aankomen, we springen in ons bijbootje om snel naar de kade te varen waar de taxi aanlegt. Er zitten al redelijk wat mensen aan boord, die komen voor het strand een klein stukje verder. De taxi vaart nog behoorlijk hard en wij gaan iets minder snel met ons bijbootje. Hij heeft al aangelegd en iedereen is al van boord als wij aan komen varen. Gelukkig heeft de kapitein ons gezien en wacht hij even.

Ik spring aan boord en hij gooit los. Niet zo erg als we hem gemist hadden, want er komt ieder half uur een boot. Als we naar het dorp varen komen we langs 2 andere inhammen, die wat meer aan de andere kant van de baai liggen. Als we dichterbij komen kan ik zien dat op beide plaatsen meer dan 15 zeilboten liggen, die behoorlijk op de golven dansen.

In het dorp loop ik naar de supermarkt, 20 minuten in de brandende zon, maar daarna een heerlijk gekoelde winkel waar ik alles kan krijgen wat ik nodig heb. Er zijn alleen zoveel toeristen binnen, dat er geen winkelwagentje of mandje meer te vinden is. Gelukkig heb ik mijn onvolprezen kratje met wieltjes bij me, wat vooral heel handig is als ik in de hitte die 20 minuten weer terug moet lopen met de boodschappen.

Ik schreef gisteren al over de ankerbaai waar we liggen, dat heel veel mensen met een boot dit mooie plekje hebben ontdekt. Het geldt waarschijnlijk ook voor het eiland zelf, ik heb tot nu toe in een plaats op de eilanden nog nooit zoveel mensen gezien. De terrassen zijn vol en als ik een koffie ga drinken kan ik alleen nog bij anderen aan tafel een zitplaats vinden.

Als ik weer terug ga met de watertaxi is er direct buiten de haven harde wind en behoorlijk hoge golven. We komen eerst weer langs de 2 inhammen, waar nu niemand meer ligt. Je kan vanuit de inham van de baai de golven zien binnenrollen. De watertaxi is een omgebouwde vissersboot en die rolt heerlijk heen en weer op de golven, sommige medereizigers vinden het niet prettig. Hij vaart dwars naar de andere kant van de baai en dan langs de kust om zo min mogelijk last te hebben van de golven, maar helemaal probleemloos is het niet. Ik heb Frans gezegd hoe laat we ongeveer bij de steiger zijn en in de verte zie ik hem met het bootje onze richting op komen.

Als ik Frans verslag uit breng van de situatie in de andere baaien, zegt hij dat hij nog wel het idee had om daar nog een paar dagen te gaan ankeren, we wachten daar nog maar even mee, we liggen hier prima.

Maandag 23 juli 2018. Ormos Ay Ioannou op Paros.

We ontvangen uit Nederland berichten, dat het warm is. Hier in Griekenland wordt het ook ieder dag warmer. We liggen hier redelijk beschut in de grote baai en waarschijnlijk is het daarom ook wat warmer dan de afgelopen week op andere plaatsen waar we waren, ook het water is hier veel warmer.

We hebben gisternacht niet goed en genoeg geslapen omdat we aan het varen waren. We gaan daarom vroeg naar bed (zondagavond). Ik wordt om 3 uur wakker en ga buiten kijken. Het is altijd even oriënteren op een nieuwe ankerplek, heel in de verte zijn de lichten van Naoussa te zien. We hebben gisteravond de kussens buiten laten liggen en ik besluit om lekker buiten verder te slapen wat veel minder warm is dan in de boot. Het gevolg is wel dat ik om 6 uur wakker wordt van het licht en de geluiden om ons heen. De eerste boten vertrekken al, mensen roepen naar elkaar als het anker opgehaald moet worden en de motoren van sommige motorboten maken veel lawaai.

We hebben vorig jaar 10 dagen vanaf 14 juli in deze baai gelegen, wachtend op beter weer. We konden toen enorme golven en schuimkoppen de ingang in zien komen, wij lagen hier heel rustig en hadden nergens last van. Nu liggen we bijna dezelfde tijd als vorig jaar hier en we constateren, dat het heel veel drukker is. Vooral veel- en heel grote motorjachten liggen hier, sommigen alleen voor een paar uur, enkele boten blijven hier voor de nacht. We hadden gisteren het uitzicht op een heel modern motorjacht van zeker 45 meter, dat ook de nacht is gebleven. Maar ze vertrekken om half 7 en dan gaat met iets meer lawaai gepaard dan wij van onze boot gewend zijn.

Niet alleen hier liggen er meer boten, ook richting Naoussa kunnen we verschillende baaien zien, waar vorig jaar niemand lag en nu een heleboel masten van zeilschepen te zien zijn. Waarschijnlijk ontdekken steeds meer mensen deze mooie plek en misschien komen we nu meer in een drukker stuk van Griekenland en in de vakantietijd. We hebben tot nu toe heel weinig andere boten gezien, ook onderweg en op menige plek lagen we alleen of met 1 of 2 andere zeilboten.

Zondag 22 juli 2018. Ormos Ay Ioannous op Paros.

We zijn gisteravond om 22 uur vertrokken van onze fijne ankerplaats op Fournoi. Het was er prachtig, er waren alleen hevige rukwinden in de middag en de avond. Dat liep soms op tot boven de 30 knoop. De snubberlijn was gistermiddag al gebroken en we hebben de klauw, waarmee die vast zit aan de ketting, niet kunnen zoeken. Het was zo hard aan het waaien, dat je de bodem niet zag en al snel werd het donker en leek het water pikzwart. We lagen er samen met een ander jacht, dat ver van ons aan de andere kant van de baai geankerd was. Op een gegeven moment zien we die boot achteruit langskomen, het anker was los geslagen. Ze hebben zeker 8 pogingen gedaan om weer te ankeren, door de harde wind pakte het anker niet, uiteindelijk lukte het. In de loop van de avond werd de wind ietsje zwakker. Frans heeft verschillende windprogramma’s gedownload en de wind zou wat minder sterk worden in de loop van de avond zo was de voorspelling. We besluiten om 22 uur te vertrekken, het lijkt alsof er buiten de baai minder golven zijn en minder schuimkoppen en er zijn daar niet van die rare valwinden zoals in de baai. We zijn snel buiten de baai en alles lijkt goed. We varen op de motor een stukje pal tegen de wind in en kunnen na een eiland wat bijdraaien om gunstiger voor de wind te komen. In dat korte stukje neemt de wind behoorlijk toe en we zetten de kleine fok op. Er zijn wat golven en het is niet echt aangenaam de eerste uren. Het kleine zeiltje wordt uiteindelijk nog een beetje ingerold omdat het allemaal wel erg heftig wordt. Inmiddels is het na twaalf uur en natuurlijk pikkedonker, later zeggen we tegen elkaar dat we beide dachten, dat dit echt wel veel hardere wind was dan ze voorspelden. We zaten buiten de eerste uren en pas later is Frans 2 uur binnen gaan liggen om te slapen, wat niet erg lukte. De wind was toen dusdanig afgenomen, dat hij alle zeil op had gezet en ik zelfs de motor heb gestart omdat we bijna stil lagen. Wat een tegenstellingen binnen een paar uur. Ik slaap een paar uur en als het licht is, komt er weer een klein beetje wind.

We varen richting Paros en hoe dichter we daar bij komen, hoe meer andere boten we zien. Een paar grote ferry’s passeren ons en in de verte zien we wat zeilboten. Vannacht zijn we niemand tegen gekomen. Als we bijna bij Paros zijn is de zee inmiddels helemaal vlak, er is geen zuchtje wind. We zien heel in de verte een groep dolfijnen boven het water uit springen en kijken om ons heen of er wat dichterbij misschien ook dolfijnen zwemmen. Helaas hebben we geen geluk vandaag. We draaien de baai in en om 1 uur vanmiddag gooien we het anker neer in Ormos Ay Ionnou. We waren hier vorig jaar ook en we liggen bijna op dezelfde plaats in deze grote baai. Er liggen een paar hele grote motorboten, een aantal zullen voor de avond hier wegvaren. Vorig jaar lagen we hier 10 dagen om een storm af te wachten en ook nu wordt er over een paar dagen hardere wind voorspeld. Dit is een prima plek om dat af te wachten. Frans checkt met de duikbril het anker, dat zich al mooi heeft ingegraven in het zand. Hij meldt dat het water een paar graden warmer is dan in de vorige baai, we nemen lekker een duik na deze lange tocht van 15 uur.

Zaterdag 21 juli 2018. Quarry Bay op Fournoi.

Het heeft vannacht hard gewaaid en tegen de ochtend wordt het iets minder. Na het ontbijt en de koffie gaan we met de bijboot naar een strandje waar ook een kleine kade is voor vissersbootjes.

We gaan daar aan land en klauteren naar boven om op een pad te komen waar we verder naar boven kunnen lopen. Het pad loopt naar de bovenkant van de bergen, die om de baai heen liggen. We hebben niet een hoog wandeltempo want je kunt hier iedere 10 meter stil staan om te genieten van een fantastisch uitzicht, zeker als we hoger komen. We lopen bovenlangs om de baai heen als het ware en kunnen de zee aan de andere kant van het eiland zien. Ook alle baaien waar we gisteren langs kwamen op weg hierheen zijn van bovenaf prachtig te zien. Het water is kristalhelder en op de plekken waar geen begroeiing op de bodem is zien we allerlei kleuren blauw. We vinden een weg naar beneden, die naar het andere strandje in de Quarry Bay gaat. Volgens ons liggen er rotsen tussen de 2 stranden, maar we zien wel hoe we weer bij ons bijbootje komen. Op het strand zien we dat het een prachtig wit kiezelstrand is, we dachten vanaf de boot gezien, dat het zand was. Er staan een paar bomen, die een beetje schaduw geven voor de paar mensen op het strand. We kijken bij de oude steengroeve en verbazen ons over de enorme blokken steen, die ze hier uitgehaald hebben. We begrijpen niet hoe dit kan en hoe de stukken vervoerd werden. Er is nergens ruimte voor een kraan of materieel en alle wanden rondom zijn schuin en met rotsen. Vlak bij op het strand liggen een paar blokken die bewerkt zijn, o.a. een rond stuk met een diameter van zeker 1,5 meter en een meter hoog. We klauteren over een smal geitenpaadje over de rotsen naar het andere strandje waar de bijboot ligt. We hebben een heerlijke wandeling gemaakt met geweldige uitzichten, het was wel erg warm. Zeker toen we bovenlangs liepen, hadden we nog een klein beetje koelte van de wind.

Als we terug zijn op de boot begint de voorspelde harde wind, die vanmiddag en vanavond blijft. Als we een paar minuten aan boord zijn, horen we een enorm knal bij het anker. We schrikken en Frans rent naar voren. Blijkt dat de snubber gebroken is door een harde windvlaag. De snubber is een extra lijn tussen de boot en de ankerketting, die Frans er op zet als we voor anker liggen. Die zorgt er voor, dat er niet teveel kracht op de ankerlier wordt uitgeoefend bij dit soort rukwinden als we nu hebben. Gelukkig heeft Frans nog een reservelijn, maar alles moet eerst in orde gebracht worden en hij doet er altijd een stuk slang omheen op de plaats waar die lijn over het ankerbeslag heen en weer gaat, zodat de lijn niet zo snel doorslijt. Hij maakt de lijn altijd aan de ketting vast met een klauw, en die is natuurlijk nu in het water gevallen. We zwaaien zo rond door de wind, dat het nog een hele zoektocht wordt; als het wat minder waait gaan we hem toch proberen te vinden.

We gaan hierna iets naar het zuid-westen, de planning is om naar Paros te gaan, waar we vorig jaar ook zijn geweest. Het is 70 mijl varen, we vertrekken vanavond om 12 uur en komen in de loop van de zondag aan, de weer en windvoorspelling is goed.