Vrijdag 20 juli 2018. Quarry Bay op Fournoi.

We vertrekken om half 8 uit de baai op Samos waar we de afgelopen nachten hebben gelegen. Omdat we niet zo’n groot stuk hoeven, zijn we niet super vroeg opgestaan. Als we de baai uit zijn is het windstil, maar na 3 kwartier kan het zeil omhoog en de motor uit. Eerst is de wind nog niet zo gunstig maar als we wat verder doordraaien onder de punt van een eiland door, wordt de wind steeds gunstiger We halen de genua naar beneden en zetten de gennaker op. Het gaat perfect en we halen op verschillende momenten meer dan 7 knoop snelheid. De eilanden waar we langs komen zijn wat kaler zonder bomen en weinig struiken. We zien ook weinig huizen en maar een paar kleine dorpjes. Bij de ingang van de baai waar we willen liggen, is een heel klein eiland waar we langs moeten. We weten al dat we precies door het midden moeten, want er zit een soort drempel bij de ingang. De diepte is daar 9 meter maar aan beide kanten zien we dat de bodem snel oploopt. Frans staat voor op en kan door het prachtig heldere water de bodem en de rotsblokken zien liggen. In de baai kunnen we verder doorvaren dan wat er op de kaart staat. Het uiteinde bij het strand zou over een brede rand maar een halve meter diep zijn. Het valt heel erg mee en we varen ver door richting een strand. Er is redelijk wat begroeiing op de bodem, Frans zoekt een grote zandplaat uit om het anker te laten vallen. Hij zwemt ter controle naar het anker dat prima ligt, alleen we zijn uiteindelijk wel een beetje dicht bij de kant gekomen. Op 10 meter afstand ligt voor een inham aan de kant een groot rotsblok. Daar zou de boot nog wel overheen kunnen draaien, maar we voelen ons er toch niet prettig bij. Het anker gaat weer omhoog en we doen een nieuwe poging, die beter lukt en we liggen nu iets verder van de kant af.

Het is een verlaten baai, heel in de verte liggen 2 kleine vissersbootjes aan de kant, er zijn geen huizen. Op het strand zijn een paar mensen en bij beide stranden komt een weg heel schuin naar beneden van over de omliggende bergen, er staan een paar auto’s van de strandgangers. Bij 1 van de stranden is een steengroeve en we lezen in de pilot dat men hier vroeger van die hoge pilaren voor tempels maakte. Er liggen nog verschillende stukken onder bij het strand, straks gaan we dichterbij kijken, even met het bootje naar de kant.

We hebben de afgelopen dagen en nachten in de vorige baai harde wind gehad voornamelijk in de middag en avond, soms ook ‘s nachts even. Het zijn stevige rukwinden en ook hier hebben we hetzelfde. De wind valt als het ware van de berg af, er waaien spullen van de tafel en de handdoeken kunnen niet opgehangen worden. Morgen ook nog stevige wind, daarom blijven we hier waarschijnlijk.

Donderdag 19 juli 2018. Ormos Limnionas op Samos.

We zwemmen lekker en gaan na het ontbijt naar de boot van Leonor en Gaby. Zij vertrekken vanochtend en gaan terug naar de haven op Samos. Onder de koffie worden nog snel allerlei technische zaken uitgewisseld en na een uur nemen we afscheid. We hopen Gaby en Leonor volgend jaar weer te treffen, zij weten nog niet waar ze aan het eind van het seizoen de boot gaan achterlaten, en in de tussentijd gaan ze nog een paar keer naar huis terug. Altijd jammer als goede vrienden verder gaan, we zijn er een beetje stil van als we weer terug op de Bolbliksem zijn. Ze varen direct uit en we sturen nog snel de laatste foto’s van dat uitvaren.

Om ons heen varen de twee andere zeilschepen ook weg. Er komt een klein Grieks bootje bij ons liggen en aan de andere kant van de baai ligt een paar uur een zeilboot met mensen, die kennelijk alleen komen zwemmen, zij vertrekken in de loop van de middag om ergens anders te overnachten.

We hebben gistermiddag en -avond weer harde wind gehad, we zagen af en toe 30 knopen op de teller. Om 8 uur wordt het minder, maar om elf uur begint het weer. We hebben eigenlijk vannacht niet gemerkt hoe lang die harde wind nog door is gegaan. Als we het vertrouwen hebben dat het anker goed vast zit slaap je rustig. Ik word om 3 uur wakker en ga altijd even buiten kijken, de wind is dan wat minder. Als we opstaan is het windstil en kunnen we normaal zwemmen. Met de harde wind kunnen we niet een paar meter van de boot af zwemmen omdat we anders niet meer terugkomen. We zagen gistermiddag dat ze Leonor een lijn toewierpen omdat ze de laatste 5 meter niet meer terug kwam op hun boot.

Als we in de loop van de dag nog een paar keer gaan zwemmen valt het steeds weer op dat het water hier zo enorm koud is. Het ligt niet aan ons, de snorkelaars van de andere boot merkten gisteren ook al op dat ze niet lang in het water konden blijven door de kou. Misschien zitten we dicht bij een koude stroom in de zee of een stuk met grote diepten waar het water niet zo opwarmt door de zon.

Ook deze middag steekt de harde wind weer op, Frans denkt dat het weer tot in de avond gaat duren. Morgen gaan we verder, waarschijnlijk niet zo’n lange trip, we gaan richting het eiland Fournoi, dat ten zuidwesten van Samos ligt. Kijken of we daar weer een mooie baai kunnen vinden.

Woensdag 18 juli 2018. Ormos Limnionas op Samos.

We zijn gisteravond samen met Gabriel, Leonor en hun gasten naar de kant geweest om op het strand te dineren. We zaten met 8 mensen aan tafel en het was ontzettend gezellig. De eigenaar van het restaurant spreekt Nederlands en adviseerde ons wat we moesten bestellen. Doe maar voor 4 personen uitgebreid voorgerecht, beetje brood en tzatziki er bij, dan heb je ruim voldoende. En als het niet genoeg is, dan bestel je bij. Hij kwam met zo’n grote schaal met 2 grote Griekse salades e bij, dat we nooit meer hebben gedacht aan bijbestellen. Hetzelfde gebeurde met de toetjes, weer een hele schaal met allemaal Grieks gebak, het was ruim voldoende. Lekkere wijn en water er bij en je bent echt in Griekenland. We hebben nog even buiten gezeten, het was een prachtige avond. We besluiten om morgen nog een dag te blijven.

Vanochtend zijn we niet erg vroeg op en gaan na het zwemmen en ontbijt naar de andere boot om koffie te drinken. We horen dat ook zij nog een dag in deze baai blijven liggen. Het is zo vroeg in de ochtend windstil met een spiegelgladde zee om ons heen. Er moet met 5 mannen aan boord altijd iets technisch gedaan worden en ze hijsen Frans in de mast om bovenin te kijken naar de aansluiting van de antenne, die af en toe uitvalt. Frans kan niets vreemds vinden maar omwikkelt alles met isolatieband en komt weer naar beneden. Ondertussen drinken we koffie, eten koekjes, maakt Leonor omelet en wisselen we heel veel foto’s uit die we de afgelopen 24 uur gemaakt hebben.

We gaan weer terug naar de boot en er komen ineens weer fikse rukwinden. We liggen perfect en ook het anker van de andere boot beweegt niet. Er is in de loop van de ochtend een hele grote Spaanse zeilboot binnen komen lopen en na een paar rukwinden ligt die 100 meter verder de zee op. Ze doen een nieuwe ankerpoging in de hoop dat het nu beter is.

Ineens zien we vlak langs de boot een luchtbed vliegen. Frans springt in het bijbootje om het bed op te pikken, maar voor hij de lijn los heeft en de motor gestart vliegt het bed al een heel stuk verder. Het gaat alsmaar over de kop en wordt soms door de wind helemaal boven water uit getild. Halverwege denk ik dat Frans het opgeeft, hij is inmiddels al een paar honderd meter van de boot verwijderd en het bed vliegt nog veel verder. Gelukkig krijgt hij hem te pakken en vaart terug naar het strand, waar al een meneer staat te zwaaien, dat het zijn luchtbed is, de eigenaar is blij. En Frans heeft al weer 2 goede daden gedaan vandaag, de mast in bij Gabriel en een luchtbed gered.

Dinsdag 17 juli 2018. Ormos Limnionas op Samos.

We eindigden gisteren onze blogtekst met de vermelding dat we onderweg zouden gaan en ‘s nachts doorvaren van Oinoussa naar Samos. We vertrokken om 16 uur, er was weinig wind en we lagen er nog maar alleen, zodat we aan de kade alles konden opruimen en de boot klaar maken voor vertrek. Op sommige andere plekken waar we in een haven of aan de kade liggen moeten we na het wegvaren nog alle lijnen opruimen, de stootwillen opbergen en het bijbootje omhoog hijsen. Als we buiten de havenmond zijn kunnen we direct het zeil omhoog doen en heel snel gaat de motor uit. De wind komt van achteren en we gaan weg met de genua op. Als het ietsje minder harde wind wordt gaat de gennaker omhoog en zo zeilen we de nacht in. We moeten eerst door een wat smalle doorgang tussen Oinoussa en een klein eilandje en helemaal aan het eind is er nog zo’n situatie. Die ‘smallere’ doorgang is nog altijd een paar mijl breed, maar daar gaan ook de vrachtschepen doorheen. Over precies de route die wij varen komen dus ook grote schepen en vooral als het donker is zijn er van die groepjes van een paar boten die ons tegemoet komen of ons inhalen. En zeker als het donker is, is het zo fijn dat we het allemaal op ons computerscherm kunnen zien. Wanneer gaan ze langs ons, op hoeveel meter, passeren ze, veranderen ze hun route een beetje om verder van ons af te komen? De hele reis blijft de wind van achteren komen, maar af en toe valt hij helemaal weg en liggen we bijna stil, op de totale trip hebben we dan ook 3 uren de motor aan gehad. Maar we zien ook 7 knoop snelheid op de teller en dat is in Griekenland uitzonderlijk. We zijn diverse malen aan het rekenen, want de nacht doorvaren was om te voorkomen dat we in het donker zouden moeten ankeren als we overdag zouden varen. Nu zijn we om 16 uur weg gegaan en gaan we soms zo hard, dat als we die snelheid zouden houden we in de nacht aan zouden komen. Het windbericht zei, dat er een aantal uren van weinig wind zou zijn, maar die hebben we maar heel weinig gehad. Uiteindelijk varen we om half 7 de baai in waar we hebben afgesproken met Gabriel en Leonor. In de verte ligt nog een zeilboot, verder zijn er geen andere boten. We melden aan Leonor dat we er zijn en gaan beiden nog een paar uur slapen.

De SY- Esther komt om 12 uur binnenvaren, ze hebben nog 4 anderen aan boord, het is een vrolijk weerzien na een jaar. We zitten een paar uur bij Leonor aan boord en wisselen de verhalen en ervaringen uit.

Om 2 uur ‘wordt de wind aangezet’ zoals we dat noemen, echt van het ene op het andere moment verandert de windstille baai in een vrolijk kabbelende zee waarin we wiebelen en achter ons anker draaien. We besluiten om de twee boten te verplaatsen naar de volgende baai, waar we wat beter achter de berg liggen en de zee minder kans heeft om golfjes op te bouwen, we denken daar voor de nacht wat rustiger te liggen. We gaan lekker even zwemmen, hoewel het water hier heel erg koud is. Misschien liggen we in de koude golfstroom of zo, het is wel kraakhelder. Voor de vorm gaat Frans nog even zwemmend kijken naar het anker, maar we kunnen vanaf de boot het anker in 8 meter diep water zien liggen in het zand. Vanavond met zijn achten eten in een taverne op het strand!

Maandag 16 juli 2018. Van Mandraki op Oinoussa naar ?

We zijn heel erg vroeg op vanochtend. De muziek ging vanaf gisteravond door tot 4 uur, daarvoor hadden we weinig geslapen. Om half zes doet de buurman zijn generator aan, dat heeft hij elke dag twee keer gedaan, en dan liefst op tijden dat andere mensen nog slapen of ‘s avonds al naar bed zijn. Er is hier geen water en stroom op de kade en de buurman heeft geen zonnepanelen. Maar als je dicht bij elkaar ligt zoals hier aan de kade vinden wij dat je rekening moet houden met elkaar. We moesten afgezien van de generator wel een beetje lachen om de buurman en zijn vrouw. Ze hebben net als wij het bijbootje achter op de boot hangen. Wij halen dat er af voor we achteruit naar de kade varen. Buurman had het laten hangen en daardoor moesten ze op de knieën kruipend over de loopplank van boord af en weer terug. De eerste keer zagen we de buurvrouw met een handtas en twee zakjes afval onder de bijboot door kruipen naar de kant. Gisteravond hadden ze onze bijboot aan 1 kant losgemaakt, toen wij even niet aan boord waren. Vanmorgen begrijp ik waarom, ze gaan uitvaren, maar zouden absoluut geen last hebben gehad van onze bijboot, we liggen 4 meter van hun af. Ze varen om half 7 uit met de nodige discussies, ik zit intussen al buiten en kan echt niet meer slapen.

Komt misschien ook omdat wij vertrekken vandaag, we gaan naar Samos en dat zijn net teveel mijlen om in één dag te doen. Daarom vertrekken wij vanmiddag om 4 uur en gaan de nacht door. We hebben vandaag bericht ontvangen van Gaby en Leonoor, de Israëliërs die we vorig jaar op Rhodos hebben ontmoet, en waar we toen een paar dagen mee opgetrokken zijn. We zijn toen vanuit de haven naar een ankerbaai gevaren en hebben daar een paar nachten gelegen voor we weer terug gingen naar de haven. Zij liggen nu nog in de haven van Samos en gaan morgen naar een mooie baai aan de zuidkant van Samos, leuk om ze daar weer te treffen. Het is voor ons een heel stuk korter dan naar de haven, we zullen dus zo dadelijk niet te vroeg vertrekken, anders komen we nog in het donker aan. De haven van Samos in, terwijl je buiten opgehaald wordt door een bootje, dat lukt nog wel in het donker. Maar ankeren in het donker vinden we minder plezierig.

Beetje vroeg opgesteld blog vandaag, morgen het verslag van onze overtocht naar Samos.

Zondag 15 juli 2018. Mandraki op Oinoussa.

We slapen een beetje uit vandaag, in de haven is een horecazaak met een heel groot terras, daar was gisteravond een feestje. Om 10 uur is de muziek begonnen en het leek alsof de geluidboxen op onze boot stonden. Het was mooie Griekse muziek, maar we konden moeilijk in slaap komen. Het heeft zeker tot 4 of 5 uur geduurd en het was waarschijnlijk heel gezellig, we hoorden de mensen meezingen en klappen. De wekker stond vanochtend op een fatsoenlijke tijd, maar die hebben we uit gedaan en hebben ons nog even omgedraaid.

Voor het ontbijt gaan we lekker zwemmen. Er is een opening tussen de eilandjes voor Oinoussa en aan de andere kant is de haveningang. Er stroomt dus zeewater door die opening en de havenmond via de haven. Het water is daardoor wat kouder maar wel super helder en schoon. We zwemmen naar één van die kleine eilandjes waar we alleen op het stand kunnen komen. Er staat een klooster op, kunnen we door de bomen zien, met een hoge muur er omheen. We hadden het plan om met de bijboot naar het andere eilandje te gaan, maar de wind is zo krachtig dat we er van afzien. We hebben gisteren tijdens de wandeling op Oinoussa van bovenaf kunnen zien dat er niet veel te beleven valt en door de wind en de golven worden we alleen maar kletsnat.

Als we aan het ontbijt zitten zien we veel kinderen de haven in komen lopen. Sommige hebben grote opblaasbeesten bij zich en er wordt fanatiek gezwommen en van de kade af gedoken, aan het roepen te horen hebben ze allemaal veel plezier. Er is nog steeds behoorlijk harde wind, af en toe laat iemand zo’n opblaasbeest los en moeten anderen dat weer gaan terughalen, zwemmend of met een rubberbootje. Ze hebben heel veel plezier.

Zaterdag 14 juli 2018. Mandraki op Oinoussa.

We blijven vandaag in deze haven. Als we voor anker liggen hebben we nog wel eens zorgen om de boot en laten hem liever niet alleen achter. Maar nu we aan de kade liggen kunnen we met een gerust hart de boot achter laten. We lopen eerst naar boven in het dorpje waar de haven is, bijna boven gaan we naar links richting het grote klooster dat we gisteren bij het invaren al zagen liggen. Het is een zware wandeling maar we hebben prachtig uitzicht naar alle kanten toe. Het is redelijk helder, we kunnen de eilanden rondom ons zien en een groot stuk van de kust van Turkije. We lopen buiten het dorp, maar toch apart dat we de hele weg niemand tegen komen en ook geen auto’s passeren ons. We hebben de telefoon mee en kunnen zo de weg naar het hele grote klooster aan het eind van eiland vinden. Het is in 1962 gebouwd en ziet er heel mooi uit met een paar torentjes met ronde rode daken. We lopen er helemaal omheen en hopen, dat we ook binnen mogen kijken. Maar alle bordjes zij alleen in het Grieks, we kunnen geen openingstijden ontdekken. Bij de deur waarvan we denken dat het de toegangsdeur is, kleden we ons om. In wandeltenue met korte broek en blote armen denken we niet naar binnen te mogen. We bellen een paar keer op verschillende plekken en horen wel deuren openen en dichtslaan en op slot doen, maar niemand doet open. Misschien zijn we niet op de goede tijd om een kijkje te mogen nemen binnen. We lopen weer terug naar het dorp, we hebben een grote fles water mee, het is heel erg warm maar wel met een lekkere wind, zodat het redelijk aangenaam is. Vlak bij de haven zijn een paar terrasjes onder de bomen in de schaduw. Na 12 kilometer lopen vinden we dat we wel een drankje verdiend hebben. En zo sluiten we een heerlijke dag af met een mooie wandeling, prachtige uitzichten en heel veel geiten.

Vrijdag 13 juli 2018. Van Skala Loutra op Lesbos naar Mandraki op Oinoussa.

We gaan vandaag weg van onze mooie ankerplaats op Lesbos waar we zo heerlijk rustig lagen met 100 meter naast ons een zeilboot en de laatste nacht 100 meter achter ons ook een. We hebben genoten van het heerlijke zwemmen en de prachtige rondrit met de auto, het is tijd om weer verder te gaan.

We gaan richting het zuiden en zijn van plan om bij het eiland Oinoussa te ankeren. Het is een tocht van 40 mijl, we starten om 6 uur de motor. In een half uur zijn we buiten de baai, het zeil is dan al omhoog en de motor kan nu uit. We hebben weer een heerlijke dag met veel zon, het is op zee door de wind niet zo warm en we zijn op dit soort dagen extra blij met onze bimini, die fijn schaduw geeft. Ondanks dat we nu toch behoorlijk gewend zijn aan de zon en lekker bruin zijn, denk ik dat we erg zouden verbranden als we niet in de schaduw konden zitten.

Het is qua zeilen geen rustige dag, we hebben fikse wind en hij komt vooral van achteren maar soms ook uit een heel andere richting. We proberen op een gegeven moment nog de gennaker die na korte tijd weer naar beneden moet en ingepakt. Gelukkig heeft Frans hem nog aan dek liggen, want een uur later kunnen we het toch nog een keer proberen en blijft hij ook een uurtje staan. Daarna verder met de genua en als we richting het eiland draaien moet die nog even naar de andere kant. Druk, druk dus, maar wel heerlijk en we hebben een mooie snelheid door de harde wind.

Rond 3 uur varen we de havenkom in, helemaal aan het eind liggen 7 zeilboten aan de kade, maar wij willen graag ankeren. Het is alleen diep genoeg als we in een brede rand van de kant af ankeren en natuurlijk waait het dan nog even meer dan we op zee hadden. Frans gooit het anker uit en door de harde wind hoeven we de boot niet in de achteruit te zetten, we denken dat het goed is, de motor gaat uit. We staan samen voor op de boot en Frans vertelt, dat de eerste 10 meter het anker niet pakte en hij wil net zeggen, dat we nu wel mooi vast liggen als we zien dat de boot langzaam achteruit zakt, het anker zit dus niet vast. We willen een tweede poging doen op dat plekje, maar als we een rondje varen om opnieuw bij de plaats uit te komen, hoor ik iemand op de kade roepen. Het is waarschijnlijk iemand van de havenpolitie, hij is in uniform. Frans probeert nog met hem te communiceren via de marifoon, maar ze horen elkaar niet. We begrijpen wel, dat we niet mogen ankeren maar aan de kade moeten gaan liggen. Nu is één van de voordelen van ankeren, dat je niets hoeft klaar te maken en alleen het anker hoeft uit te gooien. Als we aan de kade gaan liggen moet eerst het bijbootje er af, dat achter de boot opgehesen hangt, de lijnen moeten klaar liggen en de stootwillen moeten aan 2 kanten opgehangen worden. We draaien daarom twee rondjes in de havenkom en dan is alles klaar. Frans doet het anker, ik vaar achteruit naar de kade en de wind is nog steeds behoorlijk stevig, hij blaast ons ietsje schuin weg van de kade. We willen tussen 2 boten in waar nog ruimte is maar gelukkig zien we op het laatste moment dat 1 van de boten een lange lijn schuin over dat stuk naar de kade heeft gespannen. De havenpolitie zegt dat we helemaal aan het eind moeten liggen, oké, dat doen we dan. Inmiddels staan er 3 mannen te wachten op de kade en één op de buurboot. Achteruitvaren…anker uit…verder…rekening houden met ietsje zijwind…het sturen in de achteruit is moeilijker dan vooruit….en dan is de ankerketting niet lang genoeg. Frans heeft hem te ver van de kade neergegooid. Anker weer in…..opnieuw achteruit…..en gelukkig kom ik goed uit op de juiste plek mooi recht achter het anker, mooi recht tegen de kade. Pffhh, altijd weer een heel gedoe. Kan je toch beter gewoon ankeren en als het niet goed zit, doe je het een keertje over. Het is inmiddels half 4, we zijn altijd blij dat we vroeg weg gegaan zijn en nu tijd hebben om wat rond te kijken.

Donderdag 12 juli 2018. Skala Loutra op Lesbos.

We varen met de bijboot naar de kant na het ontbijt. We gaan naar Mitilini met de huurauto, die we vanochtend moeten inleveren. Het kantoor van de verhuurfirma is midden in de stad aan de kade van een grote baai in Mitilini. We hebben de routeplanner aan, maar die houdt geen rekening met smalle wegen, achteraf-steegjes, drukke kruispunten met meerdere banen en dikke bussen voor en naast ons. Maar het gaat goed, als we een straatje door moeten dat door werkzaamheden afgezet is vinden we snel een alternatief. Op de kade waar we de auto moeten inleveren is een stukje ventweg dat we snel vinden maar we rijden aan de verkeerde kant van de weg en als Frans snel wil oversteken blijkt dat het eenrichtingsverkeer is en dat we van de andere kant moeten inrijden. Gelukkig staat een stukje verder alle verkeer stil en komt er niemand van de andere kant en kan Frans snel oversteken en inrijden. We melden ons en als de auto gecontroleerd wordt ontdekken we dat we zijn vergeten om te tanken. Geen probleem blijkt, we kunnen de firma betalen. Pffhh….gelukkig niet meer het drukke verkeer in om op een buitenweg een tankstation te zoeken en dan weer terug de stad in. Maar het was echt super om eens even op een andere manier rond te reizen en het eiland te kunnen bekijken met de auto.

We drinken koffie op hetzelfde terras als gisteren want daar hadden we fijn internet. Frans zoekt uit of er ook een winkel in de haven is, waar we een nieuwe lamp kunnen kopen voor het deklicht. Hij heeft er weinig hoop op, want het is een bijzondere lamp. De winkel met zeilartikelen kunnen we niet vinden maar we zien wel een winkel waar ze ledlampen verkopen. Frans heeft vanmorgen een foto gemaakt, zodat hij kan laten zien wat hij bedoelt. De dame in de winkel zegt direct: Ja hoor, dat hebben wij. We kijken elkaar aan en geloven het nog niet. Maar inderdaad heeft ze zo’n lamp als we nodig hebben. De rand is alleen wat groter, Frans denkt dat hij dat wel aan kan passen. We doen nog een paar boodschappen en lopen wat rond, maar een geweldige stad is het niet. We besluiten terug naar de boot te gaan, maar de bus rijdt maar om de anderhalf uur en is net weg. Dan maar iets drinken in de schaduw van een overdekt terras in een smal straatje, in de brandende zon blijven lopen is geen optie, het is weer behoorlijk warm vandaag. In de stad hebben we nog niet zo in de gaten dat het waait, als we later met de bus langs het water rijden zien we weer golven met schuimkoppen. Later als we op de boot terug zijn gaan we eerst zwemmen om een beetje af te koelen. Zwemmen is een groot woord, want als we ons niet vasthouden aan de zwemtrap drijven we weg en moeten door de stevige wind hard zwemmen om weer bij de boot te komen. De wind houdt de hele middag aan met af en toe flinke windstoten. Het is te hard aan het waaien om de mast in te gaan en te kijken of het lampje past.

Woensdag 11 juli 2018. Skala Loutra op Lesbos.

We gaan met de bus naar Mitilini. We zoeken naar de autoverhuurfirma die Bill en Janet ons hebben aanbevolen en waar we de folder met plattegrond van hebben. Het is niet ver van het busstation, maar we lopen drie keer rond de straat waar het moet zijn en kunnen het niet vinden. Frans denkt dat hij opgeheven is, maar voor alle zekerheid bellen we. Blijkt dat we er 50 meter van af staan, maar dat ze nog niet open zijn. We drinken koffie op een terras tot de autoverhuur open gaat. Mooie auto, alles prima, binnen een paar minuten zijn we op weg naar de Manikatsa waterval. We hebben mooie foto’s in een folder gezien en Frans houdt erg van rivieren en watervallen. Het is ongeveer 35 kilometer rijden waarvan het grootste gedeelte langs de oostkust van het eiland. Het is voor ons altijd bijzonder om nu het eiland van de andere kant te zien en niet vanaf de boot. Het laatste stuk staat op ons kaartje aangegeven dat het een smal geel weggetje is, nou dat is het inderdaad. Over grote stenen,  losse steentjes, diepe kuilen hotsen we naar het beginpunt van de wandeling. Het is 2 km lopen en erg warm. Het laatste stukje gaat door een stukje bos en dan ineens zien we een diepe kloof waar we naar beneden kunnen lopen. Beetje teleurstelling, want er drupt alleen wat water van de wand af in een klein meertje, we vinden geen waterval. Misschien is die er alleen in het voorjaar. Maar met prachtige begroeiing om het meertje, dat vol zit met kikkers, visjes  en een schildpad, en grote steile rotsen er omheen is het toch wel de moeite van de wandeling waard.

We rijden verder wat meer over het eiland in noord-westelijke richting naar de kust naar de plaats Petra. Er zijn voornamelijk strand en hotels, we drinken wat bij een gelegenheid op het strand, dat hier maar heel smal is. Er zijn flinke golven en er staat een stevige wind. We zijn benieuwd of het aan de oostelijke kant waar wij liggen ook waait, we zullen het straks zien.

We rijden over een andere bergweg richting Mitilini terug door een weer heel ander landschap. Heel groen hier allemaal, veel olijfbomen, prachtige rotspartijen. We komen langs een enorme vlakte met zoutpannen, aan het eind van de andere baai, waar we vorige week aan het begin in Apothikes hebben gelegen. We zien in de verte een enorm aantal flamingo’s en kunnen nog net een kleine weg inslaan om dat van wat dichterbij te kunnen bekijken. Als we verder rijden en aan het eind van de baai komen, waar wij liggen, is het echt stevig aan het waaien, er zijn behoorlijke golven zelfs met schuimkoppen er op. Altijd weer goed om de boot te zien als we even later bij de kade aankomen in Skala Loutra. We moeten morgen om 12 uur de auto pas inleveren en hebben onderweg boodschappen gedaan. Gelukkig past alles in de bijboot, maar ook hier zijn golven. We zijn van de 500 meter vanaf de kade tot de boot beiden drijfnat van het opspattende water. We hebben een heerlijke dag gehad en heel veel gezien van dit prachtige eiland.