Vrijdag 31 augustus 2018. Rethymno.

Als we wakker worden zijn we stijf en stram van de lange wandeling van gisteren, de voeten doen pijn en moeten verzorgd worden en we komen maar langzaam op gang. Ongeoefend 19 km lopen en ook nog over zeer ruw terrein met grote keien en soms rollende ondergrond, dat is ons niet in de koude kleren gaan zitten. We poetsen een beetje aan de boot, doen de was, drinken koffie, praten met onze Griekse buurman…….verder doen we niet veel.

In de middag krijgen we bezoek van een oud-collega van Frans. Heel bijzonder dat ze tegelijk met ons op Kreta zijn. We praten een paar uur, drinken heerlijke wijn en maken afspraken voor de komende dagen. Frans wil heel graag meer leren over het vissen en de mannen spreken af om samen met de bijboot een stukje de zee op te gaan om wat uit te proberen. Maar eerst moeten ze nog langs een viswinkel om nieuwe spullen aan te schaffen. Leo weet een restaurant waar je je eigen gevangen vis in kan leveren, waar ze dan een lekker gerecht van maken. We zullen zien, moeten ze wel wat vangen natuurlijk.

Donderdag 30 augustus 2018. Rethimnon (excursie naar Samariakloof).

We worden om half 7 opgehaald met de bus net even buiten de haven. De rit naar het startpunt van de wandeling door de kloof duurt twee en een half uur, we zien het langzamerhand licht worden, het is een mooie rit door de bergen. We starten op een hoogte van 1200 meter in Xyloskalo. Het gaat al snel zigzaggend over traptreden naar beneden. Na een paar honderd meter zijn er geen traptreden meer maar worden het grote stenen, rotsblokken en af en toe rollende stenen en het gaat nog steeds behoorlijk steil naar beneden. Het is zwaar lopen, we moeten bij elke stap kijken waar je je voet neerzet. De eerste helft van de tocht is er veel begroeiing en bomen waardoor we veel in de schaduw lopen, de tweede helft is voornamelijk in de zon, het is erg warm. We zien prachtige rotswanden en hoe verder we komen, hoe smaller de kloof, het pad slingert naar beneden. Het is prachtig om de wanden te zien, er zijn verschillende inhammen aan de zijkanten, waar je ook weer hele hoge rotsen ziet. De totale lengte van de kloof is 16 kilometer en is daarmee de langste van Europa, het is heel indrukwekkend door de enorme rotspartijen en hoge bergen er omheen. Op het smalste punt is de kloof 3 meter breed. Er lopen wel veel mensen, maar je hebt het niet echt in de gaten omdat het pad zo kronkelt, af en toe worden we ingehaald door snellere lopers en soms halen wij weer mensen in. We denken dat er een paar honderd mensen lopen en horen dat er in het hoogseizoen 7000 mensen per dag door de kloof lopen. Bij de uitgang ben je nog niet bij de zee, dat is nog 3 kilometer verder.

Het is een redelijk zware tocht, maar voor ons zeker zwaar, we zijn door de harde wind van de afgelopen weken verschillende dagen helemaal niet aan land geweest en hebben daardoor niet echt kunnen trainen voor deze wandeling. We hebben er vijf en een half uur over gedaan en zitten daarna op een heerlijk terras aan het water, waar we 2 uur later nog steeds mensen aan zien komen, die langer onderweg waren.

We varen met de ferry van het kustplaatsje Agia Roumeli in anderhalf uur naar Chora Sfakion, waar de bus staat, die ons in 2 uur naar Rethymno terug brengt. Het was een zware maar prachtige dag waarin we veel van het eiland Kreta hebben gezien.

Woensdag 29 augustus 2018. Rethymno

Het heeft gisteravond nog erg hard geregend nadat we hadden aangelegd in de haven van Rethymno, we konden de boot niet meer af om rond te kijken waar we waren. Het is een heel rustige haven, een verademing na Iraklion, waar de hele dag erg veel lawaai was en hoge golven werden gemaakt door alle ferry’s die daar binnen kwamen en weer vertrokken. We lagen niet in de oude haven, daar was geen plaats meer, maar aan de kade in de commerciële haven en we hadden de pech dat er 2 dagen en nachten een enorme motorboot kwam liggen die dag en nacht het aggregaat liet lopen wat enorm veel herrie en stank gaf.

We zijn altijd moe na een lange dag varen daarom hebben we lekker uitgeslapen. Na de koffie lopen we naar de kant, we liggen helemaal aan de buitenkant aan de eerste steiger, we hebben hier geen last van verkeerslawaai of muziek van de horeca. We gaan richting de oude haven van Rethymno, waar alleen kleine vissersbootjes liggen en heel veel restaurants op de kant.

Het weer is duidelijk wat opgeknapt, vanmorgen was het nog wat bewolkt maar in de loop van de dag wordt het weer prachtig zonnig en warm. Nadat we lang aan de buitenkant van de stad op een terrasje zitten wat uitzicht over zee heeft, lopen we door de oude binnenstad weer terug richting haven. Op de heenweg hebben we met een dame van een boekingskantoor gesproken, waar je excursies kan boeken. We hebben veel zin om de Samariakloof te lopen en nu het weer zoveel beter is geworden besluiten we dat morgen te gaan doen. We moeten om half 7 klaar staan bij dat kantoor en gaan met een bus naar het beginpunt van de kloof, aan het eind hopen we tijd te hebben om aan de kust even te zwemmen voor we terug gaan met de boot en de bus. Morgen meer in het verslag!

Dinsdag 28 augustus 2018. Van Iraklion naar Rethimno op Kreta.

We varen om half 7 van de kade weg in Iraklion. Frans heeft eerst alle lijnen van de kant losgemaakt, door de enorme golven van de ferry’s gingen we soms anderhalve meter op en neer en naar de kant toe, we lagen 5 meter van de kant en gingen met het bijbootje van de boot af. Het was er heel onrustig en de laatste 24 uur met naast ons een grote motorboot met 24 uur een aggregaat aan, dat was erg onrustig. We hebben beide gedroomd, dat ons anker vast zat achter een hele zware ketting van de buurboot, maar gelukkig gaat alles goed. We varen net op tijd uit, op de computer kunnen we zien dat er ferry’s aankomen en die willen we niet in de haven tegenkomen.

De wind ontwikkelt zich weer heel anders dan voorspeld is, we kruisen op richting het westen en zien in de verte dikke regenbuien. De voorspelling is dat er juist bij Rethymno geen regen valt en elders wel, maar het is natuurlijk omgekeerd. Na het opkruisen zien we om ons heen stevige buien en er is ook wat regen, vooral als we ter hoogte van Rethymno zijn en moeten invaren. Maar het geluk is met ons, want als we het anker moeten uitgooien in de haven en naar de steiger varen, is het droog. We hebben ons bijbootje nog achterop hangen en Frans vaart langs een andere boot naar de steiger zodat ik via die boot op de steiger kan komen om de lijnen aan te pakken. Onze Franse buurman in Iraklion waarschuwde ons, dat we een anker moesten uitgooien en niet moesten vertrouwen op de laid-moorings. En inderdaad, als ik een lijntje van een laid-mooring op de steiger op pak kan Frans de boot er aan vast knopen, maar aan de andere kant blijkt ‘ons’ lijntje al door de buurman in gebruik. Het regent inmiddels behoorlijk en we gaan eerst even binnen een beetje bijkomen van deze trip, het was niet relaxed maar alles is goed gegaan. En nu hebben we de eerste regen van deze zomer. Frans heeft vandaag de eerste vis gevangen van dit seizoen. Na de goede tips van een medezeiler onderweg en de aanschaf van een nieuw kunstaas is het dan vandaag eindelijk gelukt: een mooie bonito van 30 centimeter. Niet zo groot maar meer dan genoeg voor ons tweeën, die gaat vanavond in de pan of op de barbecue.

Het is een beetje oude haven in Rethymno, we liggen met twee andere boten aan één kant van de eerste steiger, aan de andere kant liggen allemaal motorbootjes. We spreken een Grieks stel, wat uitvaart en zij zeggen ook dat het een beetje vreemd weer is met veel wind en nu pas de eerste regen van dit zomerseizoen.

Onderweg kijken we steeds uit naar dolfijnen, we hebben geen geluk vandaag er is helemaal niets te zien. We zien we in de verte boven de hoge bergen van Kreta op een gegeven moment zes lammergieren vliegen. We hopen met de auto naar een plateau te rijden om ze van wat dichterbij te zien. Dan moet het wel eerst beter weer worden, wat met deze regen en mist is er niets aan om in de bergen te rijden.

Maandag 27 augustus 2018. Iraklion.

Als we wakker worden belooft het weer een mooie dag te worden. Naast ons is om 6.00 uur een enorm motorjacht komen liggen. We hebben aan die kant geen uitzicht meer zo lang en hoog is dat schip. Wij hebben onze energievoorziening prima in orde, er liggen zoveel zonnepanelen op de bimini, dat we zolang de zon maar schijnt, nooit te kort hebben. De motorboot dag en nacht een aggregaat lopen dat veel lawaai maakt. Er zijn mooie stroompalen op de kant, waar ze al een paar keer hebben gekeken, maar volgens ons hebben ze nog geen passende stekker gevonden. Daarom blijven wij de hele dag met dat geronk zitten, we verlangen naar een mooie rustige baai, waar de buurboot 100 meter verder ligt en geen overlast geeft.

Frans heeft een klusje te doen, er lekt een beetje water sinds hij een paar weken geleden het overdrukventiel heeft vervangen en het wordt steeds een beetje erger. Als hij speurt blijkt dat de druk van het nieuwe ventiel iets hoger is dan het vorige exemplaar en nu is een slang een beetje gaan lekken. Het euvel is snel verholpen, we moeten alleen opletten als we op de motor varen en de boiler warmt op, dat alles nu mooi dicht is en blijft.

Ondertussen ga ik naar de supermarkt, het is even geleden dat we boodschappen hebben gedaan en dan raakt langzamerhand de voorraad op. De verpakte dingen zijn er nog wel genoeg, maar verse spullen moeten nodig aangevuld worden. Het is niet zo ver lopen, maar het is weer behoorlijk warm. In de supermarkt is het heerlijk koel, het valt een beetje tegen als je er uit komt en dan met een volle tas weer terug moet lopen.

Morgen gaan we weer een stukje verder. Als de wind zich zo ontwikkelt als de voorspelling is, gaan we vroeg weg. Net als vandaag zal er midden op de dag meer wind komen, maar dan hopen we al een eind in de richting van Rethymno te zijn. Frans belt op om een plaats te reserveren, we kregen van onze Franse buurman een telefoonnummer. Het blijkt dat je overal hier op Kreta moet reserveren als je in een haven wil liggen, dat zijn we helemaal niet gewend. Toen we hier in Iraklion aan kwamen werd ons ook al gevraagd of we gereserveerd hadden, het is op Kreta kennelijk toch weer een beetje anders dan op andere eilanden in Griekenland. Het is alleen moeilijk om achter die telefoonnummers te komen, ze staan meestal niet in de Griekse pilot, we zijn blij met de informatie van onze buurman.

Zondag 26 augustus 2018. Buiten de haven aan de kade in Iraklion.

We gaan vanochtend na de koffie naar het Paleis van Knossos. Eerst trekt Frans de boot drie meter verder van de kade af, we hebben de loopplank binnen gehaald. We lagen er al 2 meter van af, maar toen er gisteravond vlak achter elkaar 2 cruiseschepen weg gingen, kwamen er golven en kwam er een enorme kracht op de lijnen en de boot waardoor we behoorlijk voor en achteruit gingen, ondanks onze ankerketting, die heel strak stond. Nu we van de boot gaan willen we echt veilig liggen. We varen met de bijboot de haven in en leggen aan bij het restaurant.

Het is heel erg warm, als we van de boot gaan is het al 35 graden in de schaduw. We gaan met de bus er naar toe, gelukkig is er een beetje airco in de bus en het is maar 5 kilometer. Er staat een behoorlijke rij bij de kassa, veel toeristen en het is ook zondag, veel Griekse gezinnen zijn onderweg. We kopen een gecombineerde kaart voor de Knossos en het archeologisch museum in de stad.

Als we op het terrein zijn ziet het er nog grootser uit, dan we al in onze informatie lazen. Het eerste Paleis dateert van 1900 voor Christus maar is 200 jaar later door een aardbeving vernield en snel daarna weer herbouwd. Later is het nog een keer door brand verwoest en ook weer opgebouwd. Er zijn nog veel van de contouren van het enorme complex te zien en zelfs een trappenhuis met meerdere etages is bewaard gebleven, het is indrukwekkend om te zien. Af en toe zitten we even in de schaduw van de grote dennenbomen die op het terrein staan, het is op de open vlakte erg warm. We gaan terug met de bus, maar stappen eerder uit dan het busstation, vlak bij het archeologisch museum. Daar is heerlijk airco, we blijven zeker 2 uur daar binnen want wat een prachtig museum en wat een enorme collectie! We hebben nog nooit zo’n uitgebreide tentoonstelling gezien op dit gebied. We lopen door allemaal kleine straatjes terug naar de haven. Als we in de bijboot uit de haven komen en naar de boot willen varen, zien we midden op het water in de ferryhaven waar we liggen, de buurboot liggen, die vannacht naast ons lag. Ze roepen en zwaaien en als we dichterbij komen roepen ze dat ze onze ankerketting hebben opgevist met hun anker. We racen naar de boot en Frans gaat bij onze ankerlier staan. De anderen halen verder hun anker op en we zien de mooringlijn bij een grote boot bewegen, die 25 meter van ons af ligt. Gelukkig hebben ze onze ankerketting dus niet. Frans springt weer in de bijboot om hun te gaan helpen. Het lukt ze niet om een lijn onder hun anker door te krijgen om die mooringlijn er af te gooien. Uiteindelijk is hij 2 uur bezig, staand in ons bijbootje en later op hun dek. Ze hebben de kabel van de bediening in de ankerlier getrokken, de lier moet open om alles los te maken. Dan lijkt alles het nog te doen, maar is er toch een breuk in de kabel en als alles is opgespoord blijken de accu’s leeg te zijn. Kortom: veel misère en Frans is lekker bezig en gelukkig zijn de problemen niet op onze boot en met onze lier. De kustwacht is aan het roepen, dat ze weg moeten, want er komen grote boten aan, iedereen is zenuwachtig en Frans repareert het weer zo ver, dat de mensen weg kunnen varen en hopelijk op de volgende aanlegplek een werkende lier hebben.

Na anderhalve week lekker onderweg te zijn geweest is de voorraad langzamerhand wat geslonken. We nemen de kans waar om lekker uit eten te gaan, terwijl de boot veilig aan de kade ligt.

Zaterdag 25 augustus 2018. Van Spinalonga lagoon naar Iraklion op Kreta.

We varen om 10 minuten voor half 7 uit vanaf onze ankerplek in de Spinalonga baai. Het is nog een beetje donker want de zon kom nog net niet boven de bergen uit. Het duurt een uur voor we helemaal de baai uit zijn, we varen op de motor maar Frans heeft wel al het zeil op staan. Als we buiten zijn moeten we rondom een kaap om verder aan de noodkant van Kreta te kunnen varen. We draaien langs de noordkust van Kreta en zoals we al verwachtten is de wind ons niet zo gunstig gezind. We zeilen meer dan 2 uur een stuk naar buiten en als we de slag weer naar binnen maken zijn we niet zo ver opgeschoten, de stroming is ons ook al niet gunstig gezind. Frans zet de motor aan, we moeten toch minstens 40 zeemijlen varen tot Iraklion. De rest van de dag varen we met een beetje de motor aan en de genua en het grootzeil er bij. De verwachte windverandering komt ook en levert ons wel een beetje voordeel op maar we moeten toch de motor aan houden om redelijk in de richting van Iraklion te komen. Als we daar om half 5 binnenvaren melden we ons netjes, maar de havenautoriteit antwoordt dat we zelf maar een plaatsje moeten zoeken en anders een beetje buiten de marina aan de kade moeten gaan liggen. We varen in en zien verschillende open plekken in de haven maar er staan steeds bordjes bij, waarschijnlijk zijn het gereserveerde of vaste plaatsen. We varen weer uit de haven want iets er buiten zagen we een zeiljacht liggen. We leggen aan en gelukkig helpt de buurman onze lijnen aan te pakken. De kade is heel hoog en we hebben de bijboot achter de boot hangen, zodat we niet zelf op de kade kunnen springen. En nu liggen we hier met het geluid van opstijgende vliegtuigen, het vliegveld is niet ver en de startbaan ligt precies in het verlengde van de haven. En zojuist zijn er 2 grote ferry’s binnen gekomen van respectievelijk 134- en 214 meter. De buurman waarschuwde al dat de boot enorm heen en weer gaat als die ferry’s in en uit varen. Kortom: het is een beetje onrustiger dan wij wekenlang hebben ervaren.

Morgen gaan we de omgeving verkennen en een bezoek brengen aan de belangrijkste punten in deze stad en dan varen we maandag weer verder in de hoop dat de volgende haven wat rustiger is.

Vrijdag 24 augustus 2018. Spinalonga lagoon op Kreta.

Frans gaat al vroeg een rondje hardlopen, het is nog niet zo heel erg warm, het belooft weer een prachtige dag te worden, het is bijna windstil. Om nog een beetje meer te sporten roeit hij terug naar de boot, dat is nog een fiks eind. Als hij terug is poetst hij zwemmend de waterlijn van de boot, die na een paar dagen liggen een beetje aanslag heeft.

In de loop van de ochtend komt er wat meer wind. Het vreemde is dat het uit precies de andere kant komt, dan we de afgelopen dagen hadden en dan er voorspeld is. Door de 2 ankers blijven wij op de plaats liggen en draaien niet met de wind mee. Als het wat harder gaat vinden we het toch niet een prettig gevoel, de wind waait nu precies de kuip in. We besluiten om het achteranker er af te halen, ook omdat we morgen vertrekken en het zeker een uur kost om het binnen te halen en alles schoon te maken. We laten de ankerketting aan de voorkant een heel eind vieren en Frans trekt met de lier de lijn van het achteranker binnen. We halen het precies, als de ketting strak staat, hangt de achterkant van de boot boven het achteranker en kan Frans hem lostrekken. We maken alles schoon op de achterkant van de boot, het is niet zo erg als gisteren maar de lijn zit wel vol vieze modder. En nu liggen we weer gewoon aan 1 anker en zwaait de boot weer lekker heen en weer. In de loop van de middag wordt de wind weer wat sterker, zoals ook de verwachting was, maar het is lang niet zo sterk als de afgelopen dagen. De temperatuur stijgt daardoor wel weer tot 35 graden in de schaduw. Maar nu er minder wind is kunnen we weer heerlijk zwemmen en dat doen we dan ook een paar keer vandaag.

Morgen gaan we deze mooie baai verlaten. We varen vroeg weg en gaan eerst de baai uit, een stukje naar het noorden en dan rondom de kaap richting het westen. De planning is om in de haven van Iraklion te gaan liggen, misschien komen we ergens anders terecht.

Donderdag 23 augustus 2018. Spinalonga lagoon op Kreta.

Frans gaat om half 8 met de bijboot naar de kant om een stuk hard te lopen, het is nog niet zo heel warm. Het is altijd een mooie gelegenheid om ook even rond te kijken en hij loopt een mooi rondje in het dorp, dat we vanaf de boot kunnen zien. Er zijn vooral ontzettend veel hotels en natuurlijk restaurants, gisteravond konden we Griekse muziek horen vanaf één van de terrassen.

Het is qua wind weer precies hetzelfde als gisteren: in avond en nacht wordt het langzaam wat rustiger en in de ochtend is er weinig wind. Halverwege de dag trekt het dan weer aan, in de loop van de middag wordt het af en toe een stevige wind met van die rukken aan de ankerketting. Frans heeft gisteren een tweede anker uitgegooid aan de voorkant van de boot, maar hij is niet helemaal tevreden over het effect. Vandaag gaat hij proberen om het achter de boot uit te gooien en hij hoopt dat we de boot dan beter in de windrichting kunnen houden. Het is nog een hele toer om het anker weer binnen de boot te krijgen. We varen op de motor er naar toe, het andere anker trekt natuurlijk enorm. Het anker is al behoorlijk in de bodem ingegraven en als Frans het net boven water houdt blijkt het vol te hangen met dikke kluiten grijze modder dat heerlijk plakt. Met een bezem haal ik het grootste gedeelte er af, we staan eigenlijk te hoog op de punt om er goed wij te kunnen. Frans sleept het anker naar achteren zodat we er beter bij kunnen om schoon te maken. Je zou zeggen dat we het er toch aan kunnen laten zitten, maar Frans wil het anker in de bijboot een eind achter de boot brengen. Het is heel lastig als de bijboot onder die kleverige grijze modder zit. Het is nog best moeilijk om roeiend de juiste plaats te bepalen, maar we redden het. We kijken op de windmeter, ik loop naar voren om te zien waar het grote anker is en uiteindelijk bepalen we de plaats waar het anker uitgegooid wordt. En nu liggen we een paar uur aan 2 ankers, we zijn nog niet direct heel enthousiast maar moeten misschien wennen aan de verandering van bewegingen die de boot maakt. Het probleem is dat de wind en de golven niet uit dezelfde richting komen. We liggen keurig op de windrichting, maar de golven botsen schuin tegen de zijkant aan waardoor de boot schokkerige bewegingen maakt. Door de 2 ankers kan de boot niet meer heen en weer zeilen, wat soms wel 40 meter was. We laten het eerst maar even en hebben het in ieder geval geprobeerd.

Woensdag 22 augustus 2018. Spinalonga lagoon op Kreta.

We hebben een rustige nacht, de wind is in de loop van gisteravond wat minder geworden. We slapen bijna het klokje rond. Doordat we een nacht hebben gevaren en toen niet veel geslapen hebben, moeten we een paar uur inhalen. Vanochtend neemt langzaam de wind weer toe, het zijn steeds korte periodes van soms 20 minuten dat het rustig is en dan blaast de wind weer met een sterkere kracht ook weer een korte periode. Als het afneemt denk je steeds: nu hebben we het wel gehad, maar dan is het plotseling toch weer 25 knoop.

Frans wil uitproberen of we wat rustiger liggen met 2 ankers aan de voorkant van de boot (vertuid geankerd), hij maakt het achteranker los en bindt de lijn aan de voorkant. We starten de motor en varen langzaam naar een punt, dat hij op het computerscherm heeft aangegeven, waar hij het 2e anker wil hebben. Als hij het anker heeft laten zakken vaar ik achteruit. We bekijken het resultaat, Frans is niet helemaal tevreden, het achteranker ligt te dicht bij het grote anker. We proberen het opnieuw, motor starten, achteranker omhoog, naar het andere punt varen en het anker weer laten zakken. Hij blijft nog een hele tijd bezig met het laten vieren van de lijn en ankerketting of juist weer aantrekken. Eigenlijk hebben we dit nooit uit geprobeerd en zien we nu pas welk effect het heeft. Frans denkt dat met twee ankers de boot wat minder heen en weer zwaait en dat doel is nu niet helemaal bereikt. Het wordt ons ook niet gemakkelijk gemaakt door de wind, want we starten de eerste keer als we juist even wat rustige wind hebben, maar op een gegeven moment is het 30 knoop en dan doe je niet veel met de motor om op een specifiek punt te komen waar je het anker wil hebben. We laten het zo en proberen het misschien morgen nog een keer.

In de middag hebben we zin om even aan land te gaan. We liggen aan het eind van de Spinalonga-baai en zien strand en een weg rond het einde van de baai, er lopen wandelaars. We gaan in de bijboot naar de kant, en zijn alleen een beetje nat van opspattende golven. Als we een eindje hebben gewandeld neemt natuurlijk de wind weer enorm toe en in plaats van even kijken aan de andere kant van de landtong besluiten we om terug te gaan. Als we bij de bijboot staan is het echt weer heel hard aan het waaien, dikke golven met schuimkopjes en een heel eind van de kant ligt onze boot. Met wat moeite krijgen we de bijboot in het water, Frans probeert hem nog wat af te duwen tegen de wind in, het lukt maar amper. Als het motortje niet meer de stenen raakt trekt Frans snel aan het koord en dan horen we natuurlijk alleen prut…prut…, hij doet het niet. Ik heb inmiddels de peddels al los en Frans besluit om maar een stukje te roeien. Dat is gemakkelijker gezegd, dan gedaan! Hij komt wel vooruit maar de wind waait ons niet naar de boot, we gaan op deze manier een heel eind van de boot af. Als ik even roei, probeert hij nog een keer te starten en gelukkig lukt het na een paar pogingen. Nu moeten we inmiddels recht tegen de golven in om bij de boot te komen. We zijn beide doornat als we aankomen.