Dinsdag 14 augustus 2018. Ay Ioannou op Paros.

Het is de hele nacht rustig geweest, weinig lawaai van wind en golven. Maar om 7 uur vanochtend begint het weer hard te waaien. Het was niet de voorspelling, maar daar zijn we zo langzamerhand aan gewend, het gaat vaak toch anders dan we verwachten. Er gaan een paar zeilboten onderweg en hebben het zwaar in de uitgang van de baai, niemand komt terug omdat het niet lukt. Zodra je buiten bent is het een kwestie van een goede richting kiezen om te zeilen en er niet met de motor tegenop boksen. Dat klinkt gemakkelijk, maar als je met een huurboot bent moet je op een bepaalde tijd weer terug zijn in de haven waar je gestart bent. Dan heb je geen dagen de tijd om te wachten op wat betere weer en te genieten van deze mooie baai.

Ondanks de harde wind gaan we lekker zwemmen en daarna douchen met zoet water. Het is een luxe, dat we nu onze eigen watervoorziening hebben en niet meer afhankelijk zijn van het kostbare water op een klein eiland, waar het vaak nog moeilijk te krijgen is ook. Afdouchen met zoet water is hier wel een vereiste met het bijzonder zoute water, als je het niet doet heb je na het opdrogen zoutkristallen op je huid.

Als we koffie gaan zetten blijkt de gasfles leeg. We hebben een Griekse gasfles want onze andere grote fles willen ze hier nergens vullen. Als we op internet zoeken blijken er hier op de Cycladen maar een paar adressen te zijn waar je de fles kan omruilen, één daarvan is aan de andere kant van het eiland. Frans vertrekt met de watertaxi naar Naoussa en gaat met de bus naar Paroikia aan de andere kant van het eiland waar de gasflessenfirma is. We hebben nog overwogen om er morgen met de boot langs te gaan, maar de mogelijkheden om daar veilig te ankeren zijn beperkt en het is allemaal erg open. Na de wind van deze ochtend willen we morgen niet op een plek liggen waar we last krijgen van golven en wind. De heenreis gaat prima, de buschauffeur zet de twee lege gasflessen in het ruim, maar terug wil de chauffeur geen gasflessen (één vol, één leeg) meenemen, we vreesden het al. Dus maar een taxi genomen en in Naoussa gezocht naar een adres waar hij de andere soort gasfles kan ruilen. Hij belt op omdat die winkel pas om 5 uur open gaat en dan blijkt dat de verantwoordelijke meneer er helemaal niet is. Hij heeft voor niets een uur zitten wachten en zo is hij bijna 7 uur onderweg om gas te halen.

We maken plannen om wat verder naar het zuiden te zakken. We zijn hier nu 14 dagen en hebben het heerlijk, maar langzamerhand willen we wel weer ergens anders kijken en de wind is duidelijk wat aan het afnemen. Als we een goede route kiezen zullen we niet veel last hebben van de golven en de wind, die uit het noorden komt. En als het buiten de baai niet lukt, moeten we terug, dat hebben we vorig jaar ook gedaan toen we drie uur probeerden richting Malta te varen wat niet lukte. Toen zijn we terug gegaan naar de baai en zijn een dag later ergens anders naar toe gegaan. Frans komt van de watertaxi af en heeft gezien hoe hoog de golven nog zijn in de monding van de baai en op zee. We besluiten om onze plannen om hier weg te gaan nog een dag op te schorten en morgen rustig te kijken wat we hier na gaan doen.

Eén gedachte over “Dinsdag 14 augustus 2018. Ay Ioannou op Paros.”

  1. Gasflessen omruilen, ’t is om te huilen.
    Wat er in Nederland staat te gebeuren, zullen we ook nog om treuren.
    De koeien op stal, de panelen in de wei.
    Een zee vol molens, en nog niet blij.
    Voor de koffie nog een gasvles ruilen !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *