Zondag 30 september 2018. Van Marina di Ragusa naar de winterhaven in Riposto (Sicilië).

We gaan vandaag onze laatste etappe varen, naar de winterhaven op Sicilië waar we al 2 winters hebben gelegen. Frans heeft de laatste dagen goed gekeken naar de windvoorspelling en naar de zeer harde wind aan de zuidkant van Griekenland. Wij hebben van die wind met orkaankracht niet veel gemerkt, het waaide in Ragusa wel flink maar we hebben er geen last van gehad. We weten niet hoe lang we er over gaan doen maar denken rond de 24 uur nodig te hebben om in de haven aan te komen. We maken de boot klaar en ruimen alles op en om 12 uur vertrekken we. Zo kunnen we nog 4 uur eerder aankomen terwijl het al licht is, maar als het langzamer gaat kan het gemakkelijk 6 uur langer duren. Misschien dat we het plannen van de vertrektijd en de wens (vooral van mij) om met licht aan te komen, nu dan eindelijk een keer goed gaat. Meestal berekenen we verschillende varianten en komen dan nog in het donker aan. En dan rekenen we de laatste tocht van Gozo bij Malta naar Sicilië niet mee omdat we toen gedwongen werden om ‘s middags om half 4 nog aan de overtocht te beginnen. En eerst wilden we naar Syracuse aan de oostkant van Sicilië, wat een stuk verder is. George adviseerde ons naar Ragusa te gaan omdat dat een beschermde haven is, waar je niet snel last hebt van de harde wind. Tja, en toen kwamen we ‘s nachts om 4 uur aan, maar gelukkig waren daar 2 aardige bewakers die ons veilig naar de kade loodsten.

Als we vertrekken en ons afmelden worden we gewaarschuwd dat we dicht langs de rechterkant van de havenmond moeten varen. Door de harde wind van de afgelopen dagen heeft het zand al weer heuveltjes gemaakt onder water. Als er hier ‘s winters heel harde wind is komt het voor dat je de haven niet meer in of uit kunt omdat de diepte niet meer toereikend is. Nu meten we nog steeds ruim 3 meter, alles gaat goed.

Buiten gekomen zouden we op de geplande koers de wind pal tegen hebben, en we besluiten daarom eerst, met de motor erbij een slag naar buiten te doen. Als we ver genoeg van het land weg zijn en meer op koers kunnen richting de uiterste Zuidpunt van Sicilië, kan de motor even uit. De wind draait enorm en neemt een uur later zo af, dat we niet veel meer vooruit komen en de motor weer aanzetten. Er is een verandering in windrichting voor deze middag voorspeld, maar het gaat toch weer anders. Het maakt allemaal niets uit, we varen lekker en het is zonnig en warm. Morgen zijn we in Riposto, als alles goed gaat, we verheugen ons er op.

Zaterdag 29 september 2018. Marina di Ragusa op Sicilië.

We zijn nu een paar keer richting het centrum van de plaats gelopen en soms een stukje verder langs de kust. Vandaag lopen we de andere richting op. Het eerste stuk van onze wandeling lopen we op een soort promenade met een fiets- en een wandelpad langs de autoweg precies boven de rotsen en de zee. Door de harde wind zijn er nog steeds fantastische golven en we staan een aantal keren stil om het kapotslaan van de golven op de rotsen te zien, het water spat hoog op. Na ongeveer 2 kilometer stopt de boulevard en kunnen we een heel stuk over het strand lopen. Het water is nog steeds erg hoog en het is vloed, af en toe moeten we over rotsen klauteren omdat het water zo hoog is dat er geen strand meer is. Het is behoorlijk warm, de wind geeft een beetje afkoeling. Het laatste stuk moeten we over de weg en langs de huizen, pas daar hebben we af en toe een beetje schaduw.

Frans zegt helemaal in het begin, dat we naar de vuurtoren gaan lopen. Het lijkt allemaal enorm ver weg, maar uiteindelijk blijkt het 6 kilometer te zijn. We hebben geen kaart bij ons, het is de vuurtoren van Scaramia o Scalambri, prachtige namen allemaal. Het seizoen is duidelijk over, er zijn nog wel wat terrasjes open, maar we zien weinig toeristen. Omdat het zaterdag is zijn er ook veel Italianen onderweg. Op de terugweg proberen we weer zo veel mogelijk op het strand te lopen. Als we terug zijn op de boot blijkt dat we 12 kilometer hebben gelopen. Het laatste stuk viel ons beiden zwaar, we zijn door het leven aan boord weinig in beweging en dan is er te weinig training. In Riposto moeten we daar snel verandering in brengen.

Vrijdag 28 september 2018. Marina di Ragusa op Sicilië.

We staan niet super-vroeg op vandaag. Het is weer een beetje donkere en bewolkte dag. We krijgen duidelijk een staartje van de zeer harde wind in Griekenland mee. Steeds als we berichten lezen over de wind met bijna orkaankracht in het deel van Griekenland, waar wij nog geen anderhalve week geleden ook waren, zijn we blij dat wij daar niet meer zijn. Het was 5 dagen zeilen naar Malta en daarna nog een dag tot hier op Sicilië, maar achteraf gezien zijn we op het juiste moment gestart. We denken aan de wiebelige steiger in Rethymno, waar de moorings niet goed vast liggen en waar we na een week afwezigheid de boot helemaal scheef vanaf de steiger weer terug vonden. De havenmeesters hadden er ook nog een boot tussen gepropt waar we heel dicht tegenaan lagen. Het is allemaal niet erg als het rustig weer is, maar als er een orkaan overheen komt, dan kunnen het ook de andere boten zijn, die je schade berokkenen, vooral als daar niemand is.

Vanochtend waait het hier ook stevig, in de middag neemt het iets af, de wind draait naar een heel andere richting. We lopen met handdoeken naar het strand. Gisteren waren er prachtige golven en het lijkt ons heerlijk om daar in te zwemmen. Maar als we op de boulevard lopen en het strand zien, is het een ander beeld dan de voorgaande dagen, de zee is een heel eind het strand op gekomen. Bij de eerste strandtent staan alle ligbedjes en parasols in het water. Een stukje verder, waar we voorgaande dagen nog mensen zagen zonnen, is nu de zee bijna tot de kademuur. Er is niemand aan het zwemmen, Frans gaat het toch proberen. Het water is niet koud maar de golven hebben een enorme kracht. Ik blijf bij de strandafgang staan, ik vrees dat ik in zo’n enorme golf niet meer overeind kom. Als Frans zich heeft gedoucht en aangekleed, staan we nog een tijd te kijken naar die woeste zee, het is heel fascinerend. We zijn blij, dat wij niet hoeven te varen onder deze extreme omstandigheden.

Donderdag 27 september 2018. Marina di Ragusa op Sicilië.

Het is vanochtend mooi zonnig weer met een stralend blauwe lucht, wel waait het behoorlijk hard uit het noorden, het voelt daarom fris aan. Pas als we naar het havenkantoor lopen en wat in de luwte komen, kan de trui uit. Gelukkig hebben we een paar dagen geleden de beslissing genomen om niet vandaag hier te vertrekken, met deze noorden wind zou het geen fijne tocht geworden zijn en hadden we de hele dag moeten motoren. Daarbij komt nog, dat we onderweg naar Riposto aan de oostkant van Sicilië geen mooie diepe ankerbaaien weten, zoals we dat in Griekenland gewend zijn. We blijven dus maar hier tot de wind hopelijk wat beter is om naar onze winterhaven te gaan. Waarschijnlijk vertrekken we zondag in de loop van de dag om de nacht door te varen, het is ongeveer 100 mijl varen naar Riposto.

We gaan halverwege de dag boodschappen doen, onderweg bedenken we dat de supermarkt in het dorp misschien helemaal niet open is, we zijn nog niet echt gewend aan de Italiaanse openingstijden. In Griekenland gingen de winkels ook de hele middag dicht, alleen de supermarkt bleef altijd open. Hier is zijn de winkel allemaal 3 uur gesloten, we lopen onverrichter zaken weer terug over de boulevard. Er zijn niet veel mensen op het strand, als het morgen een beetje zonnig is gaan we ook naar het strand want er zijn prachtige golven en het lijkt ons fijn om daar in te zwemmen.

Als we terugkomen van de tweede tocht naar de supermarkt is het plotseling zwaar bewolkt en donker, misschien krijgen we nog wel regen vanavond. Het is ineens heel ander weer geworden en nu krijgen wij ook een beetje herfst-gevoel. In deze haven zijn altijd veel overwinteraars en die beginnen langzamerhand binnen te komen. De dame van het havenkantoor zei vanochtend, dat we wel mochten blijven liggen tot zondag, maar dat deze steiger helemaal vol komt met overwinteraars terwijl er nu maar een paar boten liggen. Veel mensen zijn onderweg aan het wachten op goede wind net als wij.

Woensdag 26 september 2018. Marina di Ragusa op Sicilië.

Als we opstaan is het precies het weer zoals we verwachten: het is bewolkt en het waait stevig. We gaan nog een keer naar Ragusa en nemen voor het eerst deze zomer een trui mee. Het kan ook gaan regenen, maar om nou regenjacks mee te nemen gaat ons te ver. Als het toch gaat regenen moeten we ons behelpen met een paraplu.

We stappen om 11 uur in de bus, die propvol zit, waarschijnlijk gaat hij voor onze halte langs een paar hotels, het zijn bijna allemaal toeristen. We stappen in Ragusa een halte later uit, gisteren ging de bus niet verder dan de halte in het nieuwe gedeelte van de stad. Nu rijdt hij een eind verder en stopt bij het begin van de oude stad. We hebben de kaart bij ons van de toeristeninformatie met een mooie route door het oude centrum met precies aangegeven, waar je een prachtig uitzicht hebt. In het begin van de wandeling zien we het oude gedeelte van de stad tegen de bergwand liggen. Jammer dat het niet echt zonnig is, want dan is het nog mooier. Frans moet af en toe de trui aan omdat er ineens wind is en het wat kouder is. Maar als er even wat minder wind is, wordt het direct warmer en gaat zijn trui weer uit. Helemaal aan het eind van de wandeling is een soort park met aan de rand een mooi uitzicht het dal in. We lopen terug een andere weg en komen weer op heel andere plekken. We lopen in dit gedeelte van de stad beslist niet alleen, er zijn veel toeristen. Een groot gedeelte van de route gaat over trappen, we klimmen en dalen langs oude huizen en mooie pleintjes.

We lopen vanaf het oude gedeelte en de halte waar we vanochtend uitgestapt zijn nog een stuk het nieuwere gedeelte in naar de halte waar we gisteren aankwamen en weer vertrokken. Omdat we de stad een beetje kennen en een goede kaart hebben proberen we een nieuwe route te vinden. We komen langs een mooi park, helaas totaal verwaarloosd. Er is zelfs een stuk afgesloten omdat alles overwoekerd is en de paden bijna niet meer te zien zijn. Jammer dat er aan dit soort dingen weinig aandacht wordt besteed, we zien het vaker in Italië, niet alleen hier op Sicilië. Terug op de boot is de wind bijna helemaal gaan liggen, maar het blijft wat donker door de wolken.

Dinsdag 25 september 2018. Marina di Ragusa op Sicilië.

Frans is super stoer vandaag: hij gaat hardlopen. Het valt hem niet tegen, maar echt gemakkelijk gaat het nog niet na een zomer waarin hij weinig heeft kunnen lopen. Het wordt tijd dat we weer vast in een haven liggen en het hardlopen weer op kunnen pakken zoals we vorige winter deden.

We hebben eerst een paar huishoudelijke klussen te doen en we weten niet goed wat het weer vandaag gaat doen. Het is bewolkt in de vroege ochtend en naarmate de het wat later wordt trekt de bewolking weg en komt er een steeds hardere wind. Zo is ook de voorspelling, maar de wind komt wel uit een heel andere richting dan gisteren.

Vroeg in de middag gaan we met de bus naar Ragusa, het is verder dan we dachten, we genieten van de busrit omdat we zo wat zien van de omgeving. Het is veel kaler dan in Riposto en er is meer veeteelt, we zien op veel plaatsen koeien maar die lopen niet in de wei zoals in Nederland. De koeien zien er niet wel doorvoed uit en lopen op stukken land, afgescheiden door muurtjes, die droog en kaal zijn.

In Ragusa komen we tot de ontdekking dat het een veel grotere stad is dan we dachten, we lopen richting het centrum en gaan langs de toerist-informatiebalie, waar we een plattegrond krijgen met een mooie wandeling naar het oude gedeelte van de stad. Er zit een enorm hoogteverschil in en we zijn laat op pad gegaan, daarom besluiten we na een kilometer afdalen om terug te gaan naar het centrum. Het lijkt ons beter om meer tijd te nemen voor dit mooie stuk van de stad en we zijn gebonden aan de tijden dat de bus terug gaat en dat is niet elk uur. We zitten heerlijk in de zon op een terrasje als we nog een uur op de bus moeten wachten. De zon is hard nodig om het aangenaam te hebben, in de schaduw is het al behoorlijk fris en ook hier in de stad waait het. Als we terug zijn in Marina di Ragusa vlak bij het grote plein met de restaurants kiezen we een restaurant waar we weer heerlijk Italiaanse pizza kunnen bestellen, dat hebben ze in Griekenland toch niet zo als hier. We zitten voor het eerst binnen te eten, zeker zo vlak aan zee is de wind al behoorlijk fris.

Maandag 24 september 2018. Marina di Ragusa.

We zijn gisteravond vroeg naar bed gegaan en slapen vandaag een beetje uit. Na het overvaren vanaf Malta en de gebroken nacht met weinig slaap, zijn we echt moe. We hebben geen plannen voor vandaag en blijven hier zeker nog een paar dagen, dus we mogen de dag rustig beginnen. Tijdens de koffie bestuderen we alle documentatie en besluiten naar Noto te gaan. We hebben een heel summiere plattegrond van de dames van het havenkantoor gekregen en daar staat ergens een bus op. We lopen die richting op, maar kunnen het niet echt vinden. Er worden weinig straatnamen vermeld op de tekening en we zien op deze maandagochtend ook niet veel mensen aan wie we de weg kunnen vragen. We komen een bus-bordje tegen, maar het grootste gedeelte van het bord met de tekst is afgebroken, we kunnen niet zien of hier de bus naar Ragusa stopt. Er tegenover is het gemeentehuis en daar is ook de toeristeninformatie. We lopen het gebouw binnen, in de hal zijn alle deuren gesloten en ook geen bordje meer dat er ergens informatie verstrekt wordt en er loopt helemaal niemand aan wie we iets kunnen vragen. We slaan een straat in, die wat breder is, meer een hoofdweg, in de hoop dat het de goede richting is. We lopen in de brandende zon en proberen wisselend aan de ene en aan de andere kant van de weg wat in de schaduw te lopen. Helemaal bovenaan is een cafetaria, waar een meneer ons uitlegt, dat we terug moeten lopen en aan het eind rechtsaf moeten. Tja, dat is nu net de plaats waar we vandaan komen blijkt. Maar als we de hoek om gaan en weer richting het gemeentehuis lopen zien we in de verte een bus staan. Als we dichterbij komen zien we er geen chauffeur in zitten. We wachten in de schaduw van de bomen en na een half uur komt de chauffeur aanlopen. Hij legt uit, dat hij niet naar Ragusa gaat en ook niet weet hoe we naar Noto komen. Na lang nadenken denkt hij dat we in Ragusa over moeten stappen, maar de bus daar naar toe komt pas over 25 minuten. Inmiddels is het al bijna 1 uur en we geven het op voor vandaag. We doen morgen een nieuwe poging, maar gaan eerder van de boot weg zodat we de hele dag voor ons hebben. We lopen terug naar de boot en zitten de hele middag heerlijk in de kuip in de schaduw van de bimini. Het is inmiddels redelijk hard gaan waaien maar nog steeds behoorlijk warm: echt nog zomer en helemaal nog geen herfst.

Zondag 23september 2018. aangekomen in Ragusa op Sicilië.

We hebben gistermiddag besloten om over te steken naar Sicilie en niet verder te zoeken naar een haven of baai, toen we hoorden dat we niet in de haven van Gozo konden overnachten. We zouden pas vandaag een plaats krijgen en ook maar voor 1 nacht, terwijl we zeker 5 of 6 dagen moeten overbruggen omdat er slechter weer aan komt in de Middellandse Zee.

We varen de avond in en er is een fijne wind om te zeilen, dat wil zeggen: als we starten om half 4. Naarmate de avond vordert wordt de wind steeds zwakker en als het donker is, is er nog maar weinig van over. Tegen middernacht varen we met de zeilen op en de motor aan over een bijna vlakke zee, er is wel een sterke deining. Maar het gaat prima en we hebben alle tijd. De oversteek naar Malta was 5 dagen en nu duurt het niet meer dan 12 uur. Frans reserveert een plaats in de haven van Ragusa en we hebben goede kaarten op de computers, zodat het niet een probleem is om in het donker aan te komen. We proberen beiden nog wel een paar uur te slapen, maar dat lukt niet zo, we weten dat we omstreeks 4 uur in de ochtend aan zullen komen en het lijkt wel of we ons er niet zo op in hebben gesteld en daarom niet kunnen slapen.

Als we bij de haven zijn roepen we over de marifoon of we naar binnen geloodst kunnen worden. We moeten een slinger maken met 3 bochten en het schijnt hier erg te verzanden. Mensen vertelden ons, dat ze er ‘s winters soms niet uit kunnen omdat de bult zand bij de ingang dan zo groot is dat het water niet diep genoeg meer is en de boten niet uit kunnen varen. Maar we zien bij de ingang niemand en ook geen kleine rubberboot, we slingeren de haven in en dan horen we iemand roepen door de marifoon. We turen in de verte, zien niets, vragen drie keer waar we naar toe moeten en dan blijkt dat we langs 2 mensen van de bewaking zijn gevaren, die 50 meter van ons af staan te zwaaien. We leggen bij de dieselkade aan en de heren leggen ons uit, dat de mensen van de haven ons de plaats zullen wijzen. Gelukkig vraag ik nog hoe laat dat zal zijn, want die blijken al om 6 uur te komen. We zouden anders rustig zijn gaan slapen en gerekend hebben op half 9 of zo, het is tenslotte zondagochtend. Inderdaad precies om 6 uur staat er iemand naast de boot, we gooien los en hij brengt ons naar de steiger, waar we een paar dagen kunnen blijven. Als we vast zitten en opgeruimd hebben gaan we nog een paar uur slapen, maar een overtocht en zo’n gebroken nacht levert wel een beetje gammel lijf op. Om 11 uur melden we ons bij het havenkantoor om alle papieren in te vullen. Als we hebben gedoucht, ontbeten en koffie gedronken, lopen we langs de haven richting het dorp en het strand en verkennen de omgeving. Het is een mooie haven, redelijk groot met nog behoorlijk wat lege plaatsen. Veel mensen komen hier overwinteren, die zullen de komende maanden nog wel binnenlopen.

We horen, dat het in Nederland al herfstig weer is, hier is het nog volop zomer met een hele hoge temperatuur. Aan het strand en op de terrassen zijn zoveel mensen, dat je het gevoel hebt dat het nog vakantietijd is. Wij oriënteren ons de komende dagen op de storm die vanuit het midden van de Middellandse Zee hierheen komt en beslissen wat we verder gaan doen. We hebben nog niet veel gezien in dit stuk van Sicilië, dus er is nog genoeg te doen.

Zaterdag 22 september 2018. Van Valletta naar…..

We staan niet super vroeg op ondanks dat we vandaag vertrekken en we graag vroeg weg gaan.

We kunnen pas na 8 uur onze badge inleveren, waarmee we toegang hebben tot de steiger waar we liggen en de douches. We hoeven maar 18 mijl naar Gozo, waar we via de site een reservering stuurden. We hebben geen antwoord of bevestiging ontvangen maar we gaan gewoon onderweg en we zien wel. In Valletta blijven is geen optie omdat we daar de absolute hoofdprijs betalen. Het is wel een keurige haven en ze hebben prachtige luxe douches, maar een week hier blijven is geen optie. We moeten een geschikte plaats vinden om het voorspelde slechte weer met harde wind af te wachten en we denken dat in Gozo te vinden.

We zien enorm veel boten onderweg, vooral zeilboten. Ze komen van alle richtingen en gaan naar verschillende baaien op Malta en Gozo kunnen we op de computer zien.

Als we er bijna zijn roept Frans de mensen van de haven op, na drie keer proberen wordt er geantwoord dat ze geen reserveringsformulier van ons hebben ontvangen en dat ze na moeten kijken of er wel plaats is. Inmiddels zijn een paar keer enorme ferry’s langs ons gevaren en vlak voor de havenmond zagen we gelukkig net op tijd dat er een uitkomt varen, we varen een rondje voor de ingang om hem te laten passeren. We dobberen in de haven en Frans roept ze twee keer op met de vraag waar we kunnen gaan liggen. Dan krijgen we de uitleg, dat er geen plaats is. Vreemd, wij zien heel veel lege plaatsen in de haven en dat zijn toch niet allemaal boxen waarvan de eigenaren een middag aan het zeilen zijn en vanavond weer terugkomen? We kunnen wel morgennacht in de haven liggen, maar niet langer dan die nacht. Dan moeten we maandag een andere plek zoeken en woensdag/donderdag komt het slechte weer. We besluiten buiten de haven te ankeren, op deze plaats zijn behoorlijke golven en door die in en uitvarende ferry’s wordt dat nog versterkt. Daarnaast zijn er talrijke vissersboten en motorboten die het water op de ankerplek erg onrustig maken. We drinken een kop koffie en besluiten om ankerop te gaan en de oversteek richting Sicilië te maken. Het is inmiddels half 3 in de middag en het zal minder dan 20 uur duren.

Heel vreemd is dat we over de marifoon horen dat een catamaran vraagt of ze de nacht mogen liggen in de haven. Ook zij moeten buiten de haven wachten op een antwoord, en als we ze net voorbij varen krijgen ze toestemming om binnen te komen. En die catamaran is ruim twee keer zo breed als onze boot en langer. De enige uitleg die we er voor hebben is dat het een boot van Malta was, zo staat er op de zijkant, misschien hebben die voorrang op een Nederlandse boot. Als we een uurtje onderweg zijn krijgen we een tip van George, dat we voor het weer het beste in Ragusa kunnen gaan liggen. Frans mailt met de zender de vraag naar de haven of we daar een paar dagen kunnen blijven, hij ontvangt bijna direct het antwoord dat het goed is. We verleggen de koers en varen richting marina di Ragusa

Vrijdag 21 september 2018. Valletta op Malta.

Als we wakker worden regent het een beetje, maar een uur later hebben we werkelijk een stortbui. Het water kolkt vanaf de straat de haven in, binnen korte tijd is het water in de haven ondoorzichtig geworden van alle modder die er in stroomt vanaf de kant. Bij het kleine trapje waar de passagiers voor de gondels in- en uitstappen lijkt het net een waterval. Het duurt niet lang of de auto’s die langskomen rijden tot het spatbord in het water. We blijven lekker aan boord.

We hebben wat gisteren technische spullen en een pilot van Malta en Italië besteld bij een winkel niet ver van de haven. Om 12 uur wordt gebeld dat de bestelling er is. We staan net op het punt om weg te gaan, dat komt prima uit. In de winkel loopt Frans nog wat rond en kijkt of er nog wat van zijn gading is. Ondertussen vraagt iemand anders mij, of we in de haven liggen, waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Hij vertelt dat hij uit Venetië komt en zijn vrouw uit Sicilië en hij laat een paar interessante plaatsen zien, die we komende winter kunnen bezoeken. Dan vraagt hij of we het weerbericht van de komende dagen hebben gezien. We willen nog graag een paar dagen ankeren bij Malta, dat raadt hij sterk af: het is te open en er is slecht weer op komst. Hij laat ons een internetsite zien met de windvoorspelling en inderdaad ziet het er niet goed uit. Als hij hoort hoeveel we moeten betalen in de huidige haven, belt hij voor ons naar een andere haven om te informeren of er plaats is en wat het kost. Ze zeggen dat ze het na moeten kijken (?) en vragen of hij terug wil bellen. Dan belt hij naar Gozo, een klein eiland ten noord-westen van Malta. Dat is een prima haven en de prijs is minder dan de helft van hier en dan zijn we vlak bij de baaien waar we wilden ankeren. Zo zien we nog een ander stuk van Malta en ook het eiland Gozo. We reserveren een plek en vertrekken morgenochtend daar naar toe. Het is niet ver, we zullen er in een paar uur zijn en zullen daar rustig het slechte weer afwachten voor we oversteken naar Sicilië.

We brengen de gekochte spullen aan boord en stappen achter onze boot in de gondel die ons naar de andere kant van de haven brengt. We zochten op of we konden lopen, maar omdat het hier midden in de stad een enorme haven is, zouden we er 2 uur over doen om er te komen. Dan maar liever met de gondel, we zitten nooit op een boot!

Het is een prachtige stad, met heel veel hoogteverschil en heel veel trappen, we genieten van het uitzicht overal. Het wemelt er van de toeristen, maar omdat we s’ zomers eigenlijk nooit in grote steden komen vinden we dat voor dagje prima. Iedere 10 meter is er een terrasje, het is behoorlijk warm en ook wij maken er dankbaar gebruik van.

Aan het eind van de middag wordt het heel donker in de verte en voelen we een paar druppels. We lopen weer terug naar de gondels en zijn op tijd aan de overkant. Als we op de boot zijn trekt de zware bui langzaam weg en gaat het verder niet regenen. Vanavond eten we lekker in de haven, want ook hier op de kade kunnen we kiezen uit zeker 6 restaurants met heerlijke terrassen.