Woensdag 31 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We gaan eerst hardlopen, het is vroeg en onderweg vind ik het kouder dan de vorige keer. Het sputterde een klein beetje toen we opstonden maar nu is het droog. Er zijn hoge golven en op diverse plaatsen spat het zeewater over het muurtje heen langs het wandelpad waar we lopen, we hebben er geen last van. Frans heeft gezegd, dat we een paar honderd meter verder lopen en dan pas keren. Op de heenweg bedenk ik dat ik misschien toch al eerder ga keren en terug ren, achteraf zegt Frans, dat hij ook dacht dat ik dat zou doen. Op het keerpunt aangekomen is hij al een stukje verder en wil ik me niet laten kennen en loop ook door. Och, het is maar een paar honderd meter extra en ik moet toch het hele stuk nog terug. Op de computer zie ik later dat we 400 meter meer hebben gelopen dan vorige keer en we hebben het iets sneller gedaan.

Frans gaat met George mee om een onderdeel voor de kachel van George te halen. Als hij terug komt hebben ze zeker in 10 winkels gevraagd maar het niet gevonden. Lastig als je niet zulke mooie grote kluswinkels hebt als in Nederland. Ze gaan op internet zoeken of het te krijgen is, dan moet je weer wachten tot het geleverd wordt en soms komen pakjes helemaal niet aan.

Halverwege de ochtend begint het weer te regenen, het gaat niet hard maar het stopt niet meer en het wordt koud. Ik ga binnen zitten, in de loop van de middag daalt de temperatuur verder en zoeken we het ventilatorkacheltje op, dat gaat de eerste keer aan dit najaar. Ik ga nog wel even met een paraplu boodschappen doen op de kade, maar we zijn blij dat we hebben hardgelopen vanochtend. We willen na een rustige zeilzomer graag weer wat meer bewegen, daar komt weinig van als het regent.

Dinsdag 30 oktober 2018. Porto dell’Etna in Riposto op Sicilië

We worden wakker en de zon schijnt al weer stralend, was het vorige week nog een beetje donker als we opstonden, vandaag is het door de wintertijd al helemaal licht. We hebben de afgelopen 2 dagen enorm veel regen gehad, soms met een klein beetje onweer. Gistermiddag konden we niets anders doen, dan binnen blijven, zonder kletsnat te worden kon je geen stap buiten de boot doen. Frans heeft de doorvoer van de elektriciteitskabels vanuit de mast door het dek open gemaakt en de kabels er uitgehaald. Het lekte al langere tijd, er kwam bij regen steeds water tussen het dek en het plafond en dat liep er bij een lampje uit. Alle kabels zijn los en ook de televisiekabel, daarom konden we de afgelopen week geen nieuws kijken en hebben we alle berichten over het slechte weer in Italië gemist, behalve dat broers en zussen ongerust waren en ons vroegen of wij ook noodweer hadden. Nee dus, het was hier alleen maar hard aan het regenen met een beetje wind en deining af en toe. Pas vanmorgen zien we op internet het Nederlandse nieuws en de berichten over omgevallen bomen en overstromingen. Er zijn foto’s bij van Venetië, waar de mensen over loopbruggen lopen met laarzen en regenjas aan, Niets van dat alles hier, wij hebben alleen maar regen gehad, dat was vervuild met Sahara-stof. Alles is bedekt met een laag oranje stof, auto’s zien er vreselijk uit en mijn fiets moet ik eerst helemaal schoon poetsen voor ik weg kan. De boot heeft echt een grote wasbeurt nodig, maar Frans wil eerst de kabels weer monteren (en ik wil graag televisie kijken!). Hij zit een groot gedeelte van de middag op het dek en heeft het behoorlijk warm, de thermometer geeft 29 graden aan in de schaduw. Het is gewoon weer zomer en we zijn dan ook de donkere dagen vergeten met veel regen. Wij passen direct onze kleding weer aan: korte broek en een shirtje, de Italianen zijn al overgestapt op donkere winterkleding. Ze hebben veel al jassen en laarzen aan, ik kan me dat van vorig jaar ook herinneren. Ze kijken op de kalender welke kleding ze aan doen en niet op de thermometer. Iemand vroeg een Italiaanse overwinteraar waarom ze nog steeds haar open slippers aan heeft. Wel is het aan het eind van de middag snel afgelopen met de warmte, het wordt vroeger donker en dan ook direct wat koeler, maar we genieten van de uren zon.

Maandag 29 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we wakker worden is het af en toe aan het regenen. Het zijn korte buien met hele dikke druppels, die veel lawaai maken op de boot. We moeten tot half 10 wachten voor we naar de douche kunnen lopen. Halverwege onze steiger pakt Frans onze paraplu van een andere boot, die heeft hij vorige week daar laten liggen. Ineens begint het weer heel hard te regenen, we hebben de paraplu nodig om een beetje droog op de kant te komen. We hebben buiten ontbeten en na de douche kunnen we ook nog koffie drinken onder de bimini, daarna is het afgelopen en ga ik naar binnen. Frans is inmiddels op het dek begonnen met het repareren van de spinaker-boom, die we gebruiken om het zeil ver naar buiten uit te zetten en vast te maken. Die boom zit op een rail aan de mast, de laatste keer dat we hem wilden gebruiken, op de overtocht naar Sicilië, is hij boven uit de rail gelopen. Frans had het eerst niet in de gaten en maakte het zeil er aan de andere kant aan vast en toen we de genua uitrolden bleek de boom niet meer in de rail van de mast te zitten. Er was iets kapot waardoor we het op zee ook niet meer konden maken. We maakten de bom vast op de bijboot, die voor op het dek lag en daar ligt hij nu nog steeds. Er moet een nieuwe constructie gemaakt worden en Frans wil graag de rail op de mast verlengen, waardoor het hopelijk wat gemakkelijker is om de boom aan het zeil te krijgen. Hij doet het altijd onderweg natuurlijk en vaak gaan we schuin en wat heen en weer door de wind, dan is het toch al niet eenvoudig om het voor elkaar te krijgen. Nu eerst maar een extra stuk rail bestellen om alles in 1 keer opnieuw te monteren.

Door de regen van vandaag kan ik nergens heen, zelfs niet even de kade op. Het zijn echte stevige buien en in de loop van de dag gaat het steeds harder regenen en komt er nog wind bij ook. Ik begin met het uitzoeken van mijn foto’s. Elke dag laad ik de nieuwe foto’s op mijn computer, maar het komt er vaak niet van om ze te bewerken of uit te zoeken. Door de hitte in de zomer is het binnen veel te warm om aan de computer te zitten en buiten is het licht zo fel, dat ik niet goed op het scherm zie welke foto’s ik wil bewaren. Ik zoek ze nu uit maar kom natuurlijk onderweg van alles tegen waardoor ik soms heerlijk foto’s zit te kijken in plaats van te sorteren. Frans is inmiddels ook binnen gaan zitten en komt af en toe op mijn scherm kijken. We constateren, dat we weer een heleboel prachtige dingen hebben gezien deze zomer. En de baaien waar we voor anker hebben gelegen, soms helemaal alleen of met maar een enkele andere boot, waren stuk voor stuk weer een hele ontdekking.

Zondag 28 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We gaan vanmorgen vroeg hard lopen, het is voor mij de eerste keer na bijna 10 maanden. Frans heeft in de zomer nog een paar keer gelopen en nu na aankomst in Riposto al weer. Hij is daarom al bijna weer ‘getraind’, ik heb het nog moeilijk zo die eerste keer na lange tijd. Frans loopt een eind op me uit en wacht halverwege. Als we terug gaan is hij weer binnen een paar minuten 50 meter voor me. Het valt me zwaar, maar uiteindelijk blijkt de eindtijd toch wel redelijk. Deze week moeten we nog maar een keer lopen om de prestaties te verbeteren.

We zagen het gisteravond al, er is een hardloopwedstrijd vandaag vanuit Riposto, ze lopen een halve marathon. Na ongeveer 2 kilometer worden we ingehaald door een paar van die hele snelle lopers, minstens 25 jaar jonger dan wij. We hoeven ons niet te schamen, er staan heel veel kijkers langs de route, die veel jonger zijn en niet mee lopen met de wedstrijd, maar ook niet met ons.

En dan na afloop douchen, weliswaar binnen in een gebouw en niet zoals al die maanden in Griekenland buiten, maar toch is het heerlijk. Daarna buiten ontbijten, het lijkt wel een hotel hier op de boot, heerlijk in de zon alsof we op een terrasje zitten. Als we de sportspullen en douchehanddoeken opruimen zien we in de verte al een hele donkere lucht en horen gedonder. Er is slechter weer op komst, we zagen het al in de weerberichten. Niet heel veel later begint het te regenen, het is een behoorlijke bui. De rest van de middag blijft het af en toe regenen en we hebben periodes dat het donker is maar wel droog. Nu voelt het echt aan als herfst.

Zaterdag 27 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat vroeg naar de boot van George om de klussen af te maken. De hopelijk laatste lekken worden vandaag gedicht. Morgenmiddag gaat het regenen volgens de voorspelling en maandag ook, dan kunnen ze zien of het allemaal gelukt is, Frans heeft goede hoop dat het allemaal in orde is.

Ik ga met de trein en bus naar het grote winkelcentrum, het is weer een heel ‘openbaar-vervoer-avontuur’. De trein is geen probleem, ik weet hoe laat hij gaat en de kaartjesautomaat doet het ook. In Catania loop ik naar het grote busstation, 20 minuten van het treinstation, om te voorkomen dat ik 2 maal op een bus moet wachten. Omdat het zaterdag is rijdt het openbaar vervoer niet zo frequent als door de week en moet je vaak lang wachten. Maar als ik bij het busstation kom heb ik geluk, want er staat een bus die naar het winkelcentrum gaat, hij vertrekt direct als ik ben ingestapt. Gelukkig heb ik een zitplaats, want de buschauffeur heeft weer enorme haast en denkt niet aan staande passagiers. Iedereen heeft hier een auto, zo lijkt het, deze bus zit altijd vol met oudere mensen, die in het centrum van Catania boodschappen hebben gedaan. Ze hebben enorme hoeveelheden boodschappen bij zich, om je dan staande te houden in een racende bus is een hele klus. Bij het winkelcentrum kijk ik gelukkig hoe laat we aankomen en hoop dat de bus terug ongeveer zo laat weer terug gaat. En inderdaad: als ik genoeg gezien heb, loop ik naar de halte waar al iemand staat te wachten. Dus de bus is niet net langs geweest, nergens is hier een bordje te vinden met de tijden. Er hangt een mooi elektronisch bord waar je gewoonlijk op kan zien over hoeveel minuten de bus komt, maar dat doet het niet. Na 10 minuten wachten komt de bus, ik heb nog nooit zo snel gereisd. Als ik van het busstation naar het treinstation loop kan ik op de telefoon zien dat de trein binnen een half uur vertrekt. Je moet je gekochte kaartje nog activeren in een automaat, ik loop er 6- af, maar geen van allen doet het. Bij het loket krijg ik te horen dat de kaartjes automaten het niet doen, tenminste dat denk ik dat die meneer in het Italiaans uitlegt, ik ga maar in de trein zitten. Heel apart, maar de conducteur begint alle kaartjes te controleren nog voor de trein weg rijdt en hij knipt er een gaatje in. Gelukkig hoef ik niet uit te leggen dat de automaten niet werken, want bij het openbaar vervoer spreekt bijna niemand Engels.

Als ik in de haven aankom is Frans zijn gereedschap aan het opruimen, hij is klaar en alle klussen op de boot van George zijn gedaan, morgen volgt de ultieme test, hopelijk blijft alles droog.

Vrijdag 26 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat vanochtend al vroeg naar George om op de boot te werken. Gisteren keken ze met de camera op verschillende plekken binnen in de boot en vonden nog 2 lekken, terwijl Frans er al een aantal heeft opgelost. Hij begrijpt nu ook dat Donatella moppert over de vele handdoeken, die overal het water moeten opvangen als het regent. Hij is de hele dag bezig, ik zie hem af en toe voor een kop koffie of soep en hij haalt gereedschap hier. De koffie van Donatella noemt hij devils juice en dat is lekker voor 1 kopje om de klusdag mee te beginnen. Maar ondanks zijn enorme liefde voor koffie is dat toch iets te heftig om de hele dag te drinken. En drinken moet hij, de klussen waar hij nu mee bezig is zijn allemaal buiten op het dek en het is hier vandaag wederom een prachtige zonnige zomerse dag. Het is behoorlijk warm, als ik dit typ is het vijf uur in de middag en de thermometer staat op 31 graden in de schaduw. Omdat de zon al vrij laag staat is de hele kuip onder de bimini zonder schaduw, ik ben binnen gaan zitten om wat op de computer te doen. Dus Frans zit al de hele dag in die brandende zon, het lijkt echt op de zomerse dagen in Griekenland. Een raar idee, dat we weten dat het begin volgende week slechter weer gaat worden, misschien start het al in het weekend. Als je nu in de korte broek met hemdje zit en slippers aan moet als je over het dek loopt en je voetzolen bijna verbrandt, dan moet er wel een enorme omslag komen. Maar net zo snel als het hier mooi weer wordt na storm of regen, kan het weer hier in een uur helemaal veranderen van goed naar slecht.

Wij hebben niets gevoeld van de aardbeving op Zakynthos, verschillende mensen die op het land wonen hier op Sicilië, hebben wel schokken en trillingen gevoeld. Vrienden, die net als vorig jaar hier overwinteren, liggen nog met hun catamaran in de haven van Zakynthos, zij hebben gelukkig geen schade.

Donderdag 25 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is even stil geweest op het blog omdat ik een paar dagen in Nederland was. Het was kort, ik moest een paar dingen regelen in Nederland. Verder veel familie gesproken en heerlijke dagen gehad: naar kleinzoon in Zuid-Limburg, rondtoer gemaakt met mijn moeder inclusief pannenkoeken eten, winkelen met mijn schoonzus en de boodschappen gedaan om mee terug te nemen naar Italië. Het gebeurt maar zelden, dat ik een rechtstreekse vlucht kan boeken, dat lukte deze keer wel op de terugweg. Frans kwam me met de auto halen, ik was daarom heel vlug weer terug op de boot.

Vandaag start het ’gewone’ leven weer. Ik ben moe van de reis en van het vroege vertrek en sla daarom het hardlopen over. Frans gaat wel en is redelijk tevreden over afstand en snelheid. Na een zomer op de boot, waarbij we weinig aan de kant zijn geweest omdat we altijd ankeren, moeten we het bewegen weer wat opvoeren. Een paar keer per dag zwemmen en dan een afstand afleggen, is toch niet hetzelfde als wandelen, fietsen en hardlopen. En er waren ook dagen dat door golven en stroming het zwemmen niet lukte, dan komt er helemaal niets van bewegen.

Frans klust wat aan de boot en helpt George met zijn zonnepanelen. Die moeten er af en zijn beschadigd door een storm hier in Riposto. Ze meten en het blijkt dat ze bijna geen stroom meer maken, Frans bestelt nieuwe voor volgende zomer. Bij ons zijn ze nog prima, Frans zal ze een dezer dagen er af halen en opslaan, zodat we ze volgende zomer weer kunnen gebruiken. Toch fantastisch dat we de hele zomer stroom genoeg hadden en nooit problemen hebben gehad. Samen met de watermaker geeft ons dat heel veel onafhankelijkheid, we hoeven niet naar de kant voor stroom en water. Daarom zijn we ook veel minder in havens geweest, wat vorig jaar nog wel moest vooral om water te tanken. En de kwaliteit is veel beter, Grieks water smaakt heel vaak naar chloor.

We hebben vandaag een prachtige zonnige dag, het is zelfs behoorlijk warm. In de boot is het 29 graden en buiten warmer, zelfs in de schaduw. Ik fiets lekker naar de supermarkt op slippers en in korte broek. Het was afgelopen dagen in Nederland niet echt koud, toen ik daar was, maar dit geeft toch meer een ‘zomer-gevoel’. Het zal hier ook niet zo blijven maar nu genieten we er nog van.

Dinsdag 16 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto.

We staan vroeg op, ik heb bij mijn vriendin de was in de machine gedaan en die is om 8.00 uur klaar. Als ik er heen fiets is de lucht bijna zwart, er is geen zonnestraaltje te zien. Frans voorspelde een goede ochtend om de was te drogen en pas later regen. Zouden we nu verkeerd gegokt hebben. Maar na een week weg van Frans en 4 dagen alleen maar regen, moeten we toch echt even wassen. Als ik terug ben op de boot is het nog steeds donker, ik hang het toch maar op want wat moet ik anders met zo’n enorme tas met natte handdoeken en kleren. Gelukkig klaart het om 10 uur wat op en heb ik goede hoop, dat ik het droog kan opbergen straks. We hebben door de vele regen ‘s avonds de ontvochtiger al aan, maar een enorme berg natte spullen binnen drogen lukt echt niet.

Frans gaat om 9 uur onderweg met George, die geen assistent meer heeft zoals afgelopen 2 jaar. Hij heeft iemand nodig om samen de grote rubberboten op een trailer weg te brengen naar Catania. Ze liggen op een werf, George gebruikt die in de zomermaanden als hij bij Taormina in de baai 30 moorings heeft liggen, waar grote boten aan gaan liggen in plaats van te ankeren. Hij vervoert met die boten de mensen naar de kant en brengt hun water en boodschappen. Nu gaan ze voor onderhoud naar Catania. Ze kunnen maar 1 boot tegelijk vervoeren op een trailer, ze rijden vandaag 2 keer op- en neer en rijden morgen met de laatste.

Als ik net even buiten zit, vallen er ineens dikke druppels en binnen een paar minuten is er weer een zware bui. Gelukkig heb ik de was er snel vanaf en is bijna alles droog. Het blijkt een bui van een uur, waarna het in een paar minuten weer prachtig zonnig is, dat gaat hier heel erg snel.

Frans komt tussen de middag even terug naar de boot. George komt van Malta, maar is na 30 jaar een ‘echte Italiaan’ geworden: om klokslag 1 uur wordt er geluncht. Dat betekent een warme maaltijd met pasta en dan eten ze ‘s avonds om 9 uur nog een keer warm, vaak met een salade er bij. Wij houden het maar gewoon Nederlands en nemen een broodje of zo tussen de middag.

Maandag 15 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto.

Als we opstaan is het zonnig…..en droog! We kunnen het bijna niet geloven, maar na een paar heel natte dagen kunnen we weer gewoon buiten ontbijten. Het is de hele dag af en toe wat bewolkt, maar we hebben lange periodes met lekker warm zonnig weer, nu voelen we ons weer in Italië.

We doen allebei wat klusjes en ook het koffiedrinken is weer heerlijk buiten. Wel gaat de boot de hele dag behoorlijk heen en weer door de deining. Frans ziet dat er op zee de afgelopen dagen veel wind is geweest en daar hebben we hier de gevolgen van. Af en toe wordt het wat sterker en na een half uur kan het zo maar wat minder zijn tot er ineens weer enorm aan de lijnen getrokken wordt. We liggen goed vast en de plaatsen naast ons zijn allebei niet bezet. Er ligt daarom geen boot tegen ons aan te duwen. Tegen onze buurboot ligt aan de andere kant wel een boot en we kunnen zien dat de stootwillen al lelijke plekken op de buurboot hebben gemaakt. Maar de boten komen niet tegen elkaar, we kunnen er verder niets aan doen. De buurman komt maar af en toe een week op zijn boot en is net geweest voor wij terug kwamen in de haven.

Er is vandaag wel iets meer reuring in de haven dan op een rustige zondag, maar het is duidelijk eind van het zeilseizoen. Sommige booteigenaren komen even langs om te kijken of alles goed is gegaan tijdens het slechte weer van afgelopen dagen. Vooral motorboten hebben soms een zeil over de bijboot en dat ligt na alle regen vaak vol met water. Ook onze bijboot ligt nog op het dek, maar Frans heeft hem omgekeerd, dus wij hebben nergens last van. Frans heeft vanmorgen water bijgevuld, het dek afspuiten was beslist niet nodig na die enorme hoeveelheden regen van de afgelopen dagen.

Zondag 14 oktober 2018. Porto dell’Etna, Riposto.

We zijn gisteravond gezellig uit eten geweest met George en Donatella, het plan was om vrijdag te gaan, maar toen was het zo hard aan het regenen dat we allemaal op de boot gebleven zijn. Nu is het aan het begin van de avond redelijk droog, met paraplu voor alle zekerheid gaan we onderweg. We hebben elkaar wel gezien op de steiger na onze terugkomst uit Griekenland, maar nog niet uitgebreid gesproken, er is een heleboel uit te wisselen over de belevenissen over en weer. Na een gezellige maaltijd lopen we weer terug naar de haven, het is nog steeds droog. In de loop van de nacht gaat het weer regenen en we staan op terwijl het een hele kleine wereld is om ons heen. Er hangt zoveel damp, dat we het andere eind van de haven en de overkant van de kade niet kunnen zien. Het belooft niet veel goeds voor vandaag.

Af en toe wordt het wat lichter in de lucht, maar meestal hebben we lange periodes van harde regen. Frans heeft na bijna een week weg natuurlijk van alles op de planning staan. Hij heeft zin om aan een aantal klusjes te beginnen, dat wordt helemaal niets vandaag. We besluiten om als het even droog is, wat spullen te halen in de garage van George. Dat lijkt ons een mooie wandeling, het is niet ver, ik denk dat we er 20 minuten over zullen doen. Steeds als het droog is ziet het er in de verte heel dreigend uit en stellen we dat plan maar weer uit. We hebben geen zin om ons nat te laten regenen om spullen te halen waar we vandaag toch niets mee kunnen doen. Daarom is het vandaag een binnen-zit-dag.