Vrijdag 30 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is nog steeds mooi weer hier op Sicilië. Dat is niet overal zo in het Middellandse Zee-gebied, in een groot deel van Griekenland is een stevige storm, ook in een stuk waar wij deze zomer geweest zijn. Afgezien van wat wind gisteren hebben wij nog niet veel last gehad de laatste weken. En net als de afgelopen dagen is het ook vanochtend weer prachtig zonnig en heler weer. Gisteren zagen we in de ochtend de Etna met enorm veel sneeuw, na het wegdooien een paar dagen geleden was er weinig meer over, maar nu was er toch weer een flink pak gevallen. Vanochtend zien we dat er door de witte sneeuw al weer veel zwarte lava te zien is, er is al weer wat weg gedooid denken we. Maar later deze ochtend vertelt George, dat er op het nieuws is verteld dat de Etna vannacht weer een uitbarsting had. Jammer dat we het niet gezien hebben, achteraf twijfelen we of we het wel konden zien, want het was bewolkt gisteravond en dan hangt er juist bij een punt van de Etna een dikke rand wolken. Maar vanavond zullen we extra opletten, alhoewel het niet wil zeggen dat er weer een uitbarsting zal zijn. Alleen als er echt een lavastroom te zien is kunnen we die bij helder weer zien.

We gaan vanochtend samen naar de garage om op te ruimen. Frans heeft nog een extra kist gemaakt voor onder de werkbank om spullen op te kunnen bergen. Er staan nog een aantal dozen en tassen met losse spullen die uitgezocht moeten worden: wat hoort bij de boot van George en wat is van de moorings in Taormina, die daar de hele zomer liggen. Als we later terug zijn op onze eigen boot zeg ik tegen Frans, dat wij zoveel spullen niet hebben, maar dat dat komt omdat we geen garage hebben. Frans mist dan wel eens zo’n fijne werkbank om aan te werken, maar ik weet zeker dat hij veel meer spullen zou hebben en zou bewaren als we meer ruimte hadden. En nu heeft hij van George alles mooi geordend, maar kan George het ook weer terugvinden? Als we er tegen George iets over zeggen, moet hij lachen en zegt hij dat hij belt als er iets zoek is.

Donderdag 29 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Gisteren beloofde ik in het blog om vandaag te vertellen over gisteravond:

Chris en Gillian hebben ons uitgenodigd om mee te gaan naar een wijnproeverij, zij zijn al eerder geweest en vonden het zeer de moeite waard. Het begint om half negen en ik vraag nog aan Chris of we misschien eerder daar moeten zijn. Helemaal niet nodig antwoordt hij en we lopen op tijd daar heen. Precies om half negen zijn we bij de zaak en er zijn net voor ons een paar mensen naar binnen gelopen. Verder is er nog niemand en er is zeker voor 30 mensen gedekt. Dat is weer typisch Italiaans, je spreekt een tijd af en dan komt iedereen een uur of anderhalf uur later. De eigenaresse van de zaak loopt wat heen en weer en belooft ons steeds dat zo dadelijk het diner begint. We krijgen alleen water, de wijnproeverij begint pas als iedereen binnen is. De wijnboer geeft heel uitgebreid uitleg over zijn wijnen……in het Italiaans. De gastvrouw vertelt hem, dat we de uitleg niet hebben begrepen en hij komt steeds in het Engels een korte uitleg geven bij ons aan tafel. Best wel leuk, want zo kunnen we hem vragen stellen. We proeven vier verschillende wijnen en al snel hebben we een duidelijke voorkeur voor één van de rode wijnen. Er wordt steeds een nieuwe wijn geschonken als het volgende gerecht wordt opgediend. Dat hadden Frans en ik niet verwacht, we dachten kleine hapjes te krijgen, maar het blijkt een volledig diner, het is allemaal heerlijk. We zitten dicht bij de uitgifte-balie en genieten van de bedrijvigheid in de keuken. We hebben het gedurende de avond niet zo in de gaten, maar door de uitleg over de wijnen, het steeds wisselen van de glazen en het uitserveren van de gerechten wordt het een heel lange avond. Pas om kwart voor 1 lopen we na een heel geslaagde- en gezellige avond met zijn vieren weer terug naar de haven.

Vandaag moeten we er een beetje van bijkomen, we hebben beiden niet heel veel trek. Gisteravond was het laat en eigenlijk meer dan een gewone maaltijd in een restaurant. In de loop van de dag eten we niet zo veel, pas voor de avondmaaltijd beginnen we weer trek te krijgen.

Woensdag 28 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans heeft vroeg een afspraak en gaat er een uur eerder uit dan gewoonlijk, dat is me echt nog te vroeg, het is wel licht maar de zon schijnt nog niet. Hij gaat douchen en intussen maak ik ontbijt. Net als andere ochtenden is het al snel weer zonnig en wordt het ook warmer, de trui waar ik mee startte kan weer uit. De ochtend blijft het op een paar regendruppels na heerlijk weer. Wel is er af en toe wat wind.

Frans komt tussen de middag lunchen en vertrekt samen met George naar Catania. Ze moeten een grote bijboot op de trailer naar de reparateur brengen en een andere verhuizen van de ene- naar de andere firma. Midden op de middag begint het heel plotseling behoorlijk hard te waaien. Als het echt heftig wordt kijk ik buiten of de lijnen goed zitten. Frans heeft alles gedubbeld, er is niets aan de hand, we hangen alleen behoorlijk scheef omdat de wind pal op de zijkant staat. Aan de andere kant van de steiger liggen de boten ook helemaal scheef en er is één die er zo vreemd bij ligt dat het lijkt of er iets los is. Maar als ik kijk blijkt alles nog vast te zitten, de buurboten worden ook een beetje scheef getrokken maar alles zit nog vast. Alleen recht achter ons ligt een boot waar mensen op wonen, ze werken in Riposto en zijn elke avond aan boord. Daar is niets mee aan de hand, op de andere boten zien we soms maanden lang geen mensen in de winter, daar kan best wel iets los raken of de stootwillen verschuiven waardoor de boten tegen elkaar aan komen. Eigenlijk zouden de havenmeesters bij dit slechte weer moeten rondkijken of alles nog in orde is. Maar die zitten met slecht weer lekker warm binnen, we hebben ze pas 1 keer gezien na een nachtelijke storm de volgende ochtend. Dan is het al te laat als er lijnen zijn losgeraakt. We moeten daarom zelf maar op de steiger kijken als er erg harde wind is.

Vanavond gaan we met 2 andere overwinteraars naar een wijnproeverij in het dorp. Het is bij een wijnhandelaar waar je ook ‘s avonds een hapje kan eten en een glas kan drinken. We waren vorig jaar al eens eerder in die zaak en zijn nu heel benieuwd of we bijvoorbeeld alleen Siciliaanse wijn krijgen of ook uit andere delen van Italië. Morgen volgt het verslag!

Dinsdag 27 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Er was gisteren helemaal niet zo’n mooi weerbericht, vandaag valt het weer vreselijk mee. Als we opstaan is het prachtig helder en zonnig. Het waait een beetje daarom is het wat frisser dan afgelopen dagen, maar we kunnen de hele dag buiten zitten in een t-shirt. Omdat het mooi helder weer is, kunnen we de hele dag de kraters en toppen van de Etna zien. Het heeft een paar nachten wat geregend, ook de afgelopen nacht, er ligt enorm veel sneeuw daar boven. Door de zon en het open weer zien we zelfs in de loop van de dag dat er sneeuw aan het smelten is.

Frans gaat na het ontbijt weer naar de garage. Hij heeft de brander van de kachel van George bijna helemaal uit elkaar. Ik ga in de middag kijken en als ik vraag of de brander het straks wel nog doet , krijg ik het antwoord: “Ik hoop het”…. Het zal wel een beetje meevallen en hopelijk heeft George straks met de nieuwe onderdelen weer een goed-lopende kachel en wordt het lekker warm in de boot de komende maanden. Wij hebben ‘s avonds af en toe ook de kachel aan, maar verwarmen met een elektrisch kacheltje. Onze grote dieselkachel, zoals Frans nu aan het repareren is, vinden we nog erg warm voor deze tijd van het jaar.

Intussen wachten we nog met smart op het bestelde onderdeel voor de koelkast. Zeker op zo’n mooie dag als vandaag wordt het warm in de boot. En eigenlijk is dat niks zo zonder koelkast. Een gedeelte van de koelkastwand zit tegen de zijkant van de boot, die onder water is, door de warme zomer is de temperatuur van het water nog hoog. En precies aan die kant van de boot draait de hele dag de zon langs. Als er een andere boot strak tegen ons aan zou liggen, heb je nog een beetje schaduw, maar aan beide kanten is een box vrij waardoor de zon de zijkant van de boot heerlijk opwarmt. Normaal zouden we dat heerlijk vinden, maar nu zonder koelkast is het lastig. En zo merken we extra, dat de zon de boot heel snel opwarmt en als het buiten kouder wordt aan het eind van de middag is het binnen ook snel kouder.

Maandag 26 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het weer ziet er niet zo geweldig uit als we opstaan, maar zoals zo vaak is er niets van te zeggen, het verandert hier in 10 minuten. En inderdaad als we uit de douche komen is het zonnig, maar wel wat frisser dan voorgaande dagen. Na het ontbijt ga ik naar de garage waar de wasmachine staat. Helaas is iemand me voor en staat er nog een tas bovenop de machine voor als de eerste was klaar is. Dat betekent, dat ik 4 uur moet wachten voor mijn was er in kan en hoe krijg ik het dan nog droog.

Frans is eerst met George naar een andere opslag gegaan, waar ook nog spullen liggen en waar George zo’n grote dinghy, die hij zomers op het mooringveld gebruikt, wil opslaan. Eerst moet daar een beetje ruimte gemaakt worden en ze brengen de eerste lading afval en onbruikbare spullen naar het stort. Ik fiets intussen naar de supermarkt, het is weer een hele klim, maar toch lekker om te fietsen. Als ik terug kom krijg ik een bericht op de telefoon, dat Donatella mijn was in de machine heeft gedaan, dat scheelt een keertje fietsen. Als Frans aan boord geluncht heeft gaan we samen terug naar de garage, het is dan al 2 uur en mijn was moet nog drogen. Ik heb eigenlijk een beetje spijt, het is nu zo laat en als ik terugfiets met een tas met natte kleren is het aan de buitenkant van de haven pikzwart in de lucht. Er dreigt een verschrikkelijke bui, in de haven is het nog steeds zonnig. Ik gok dat het slechte weer op zee blijft en dat is ook zo. De bui is aan het eind van de middag wel wat dichter naar ons toe gekomen waardoor het om half 5 al donker is. Raar weer toch hier, heel anders dan in Nederland. Voor een gedeelte is dat het effect van de Etna, die zo dichtbij ons is, maar het komt ook een beetje door het Middellandse Zee-gebied, waar je heel ander weer hebt dan Noordelijker in Europa.

Zondag 25 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan is het wat bewolkt, maar tijdens het ontbijt komt de zon er al door. De Etna zit nog wel helemaal in de wolken, er is niets van te zien en dat blijft de hele dag zo. Ik moet dan altijd denken aan de mensen die hoog tegen de helling van de Etna wonen. Als het donker is zijn er altijd heel veel lichtjes te zien. Die dorpen hebben heel vaak geen zon en daar is het ook veel kouder dan hier in Riposto. We waren twee jaar geleden in Randazzo toen het koud was, daar lag meer sneeuw, dan dat wij in Oostenrijk in de dorpen zien als we gaan wintersporten. Gelukkig is het er nu niet zo koud, maar er zijn daar wel veel minder uren zon dan wij hier beneden hebben.

Frans gaat al vroeg naar de garage van George, als ik anderhalf uur later koffie ga brengen komen Donatella en George ook net aan. We beginnen wat op te ruimen terwijl Frans nog bezig is met de laatste kist voor onder de werkbank. Het ziet er echt heel mooi uit en biedt enorm veel opbergruimte voor allerlei losse spullen. Doordat er wandrekken gemaakt zijn en kasten verschoven, ligt de werktafel van George vol met grote stapels papieren en lossen spullen. Ik betwijfel of hij nog weet wat hij allemaal heeft. Ook staan er allemaal dozen en plastic boxen, waar van alles in zit. George en Donatella hebben een afspraak en gaan naar Catania. Zo kan ik rustig mijn gang gaan en voor de boeken, mappen, folders en nog heel veel meer een plekje zoeken in de rekken en kasten. Ook is het vooral een kwestie van soort bij soort zoeken, want zaken die bij elkaar horen liggen nu op verschillende plaatsen verspreid. Onder het opruimen moet ik ook de spullen af en toe nog een beetje afstoffen, want Frans heeft een muur gesloopt en nu zit werkelijk alles onder het fijnstof. Om half 3 heb ik er genoeg van, ik kan ook niet verder want alleen de administratie moet nog wat geordend worden, maar daar moet George bij zijn om te zeggen hoe hij het graag wil hebben. Frans blijft nog achter in de garage en vult de kisten met losse dingen, die op de werkbank liggen of en dozen staan, hij is lekker bezig.

Uiteindelijk is het toch een mooie dag geworden, ondanks de mindere weersvoorspelling. Vannacht hadden we een paar buien en ook overdag zou het wat regenen, gelukkig is het droog en zonnig gebleven.

Zaterdag 24 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat al vroeg naar de garage. Hij heeft gisteren houten platen laten zagen waar hij kisten van maakt. Zo kunnen wat zware spullen en gereedschap opgeborgen worden onder de werkbank. Het is nog een hele klus, meestal komt hij tussen de middag terug om te lunchen, maar nu heb ik hem niet gezien. Hij is nog bezig met die kisten of hij heeft intussen nog iets anders gevonden om te doen. George was hier zojuist om hem te halen na zijn lunchpauze, maar Frans is niet terug geweest naar de haven. Ben benieuwd wat hij allemaal heeft gedaan vandaag.

Ik ben vanmorgen vroeg naar de het grote winkelcentrum in Giarre gefietst. Het is weer een hele klim en omdat mijn versnelling het niet doet is het extra zwaar. Het eerste stuk gaat redelijk, het middelste gedeelte is een hele brede weg, die steil naar boven loopt. In het begin stop ik even om mijn trui uit te doen, het is behoorlijk warm in de zon en zeker als je zo naar boven moet fietsen. Ik fiets verder en bedenk halverwege, dat ik maar beter even af kan stappen, maar dan loopt er aan de andere kant op het trottoir een oudere man, die zwaait en roept dat ik goed bezig ben. Hij lacht en blijft stil staan, nou dan ga ik natuurlijk niet afstappen, ik laat me niet kennen. Gelukkig bereik ik heelhuids het laatste stuk van de helling, er zijn me diverse auto’s gepasseerd met een snelheid van minstens honderd kilometer per uur, die elkaar ook nog inhalen. Na die helling moet ik nog een stuk langs de provinciale weg fietsen om bij het winkelcentrum te komen. Het is altijd erg druk op zaterdag, het lijkt wel of iedereen dan de wekelijkse boodschappen doet, terwijl het voor heel veel mensen een gewone werkdag is. Weliswaar stoppen ze op zaterdag vaak eerder, maar ook de jeugd gaat tot één uur naar school op deze dag.

De terugweg gaat natuurlijk veel gemakkelijker zo naar beneden. Ik heb vandaag ook geen volle rugzak want ik moet wat zuinig inkopen omdat de koelkast het nog niet doet. Het bestelde onderdeel is in Milaan aangekomen, dat is nog heel ver van Riposto. We zijn erg benieuwd hoe lang het nog duurt. Door het mooie weer en de hoge temperatuur wordt het in de boot overdag behoorlijk warm. We missen echt de koeling voor de levensmiddelen.

Vrijdag 23 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als Frans wakker wordt is het nog vroeg en donker, het is helemaal helder en als hij naar de Etna kijkt is er aan de bovenkant bij de kater die wij kunnen zien een groot oranje vlak te zien. Overdag zien we niets van de uitbarsting, maar in het donker is het duidelijk waarneembaar dat het rommelt. Het is niet te voorspellen hoe dit zich verder ontwikkelt. Wij zeggen altijd dat als het heel ernstig wordt, we de lijnen losgooien en de zee op varen. Voor lava hoeven we niet direct bang te zijn, dat gaat heel langzaam, er komen pas problemen als er gloeiende keien uit de krater komen. Het kan ook zijn, dat er niets meer gebeurt, dan dat we nu zien en dat het heel rustig blijft.

Het is weer fantastisch weer vandaag, de zon schijnt volop en op een gegeven moment is het zelfs 26 graden in de schaduw. Het is dat we nog zo goed weten hoeveel regen we een paar weken geleden hadden, maar met dit weer ben je het zo vergeten. De zon staat heel laag en komt zeker in de tweede helft van de dag onder de bimini. We liggen met de kuip naar het westen en als de zon zo in de boot schijnt is het zelfs binnen heel zonnig. Doordat het vandaag zulk mooi weer is, wordt het ook later koel. Maar om 16 uur is het afgelopen met buiten zitten en doen we zelfs de luiken voor de ingang dicht om de warmte nog wat binnen te houden.

Frans is vandaag alleen aan het klussen in de garage. Hij haalt eerst de kachel van George uit elkaar, die doet het nu helemaal niet meer. George is naar een afspraak en komt Frans na de lunchpauze ophalen om samen naar Catania te gaan. Ik ga nog even naar de supermarkt op de fiets, die geen versnelling meer heeft. Hij blijft op 1 stand staan en dat is een lage versnelling. Naar boven fietsen heb ik geen probleem en naar beneden hoef ik niet te trappen. Pas als ik helemaal beneden over de kade fiets en in de haven kom, moet ik wel erg snel trappen.

Donderdag 22 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Ik ga vandaag naar het grote winkelcentrum in Catania om een paar boodschappen te doen. Als ik weg ga is het weer prachtig en zonnig weer. Het is ook al lekker warm, wat moet ik meenemen voor als het vanmiddag wat koeler is. Toch maar een dun jack mee want als het, zoals gisteren, minder zonnig is wordt het direct koud. Ik weet hoe laat de trein gaat, dus daar hoef ik niet lang op te wachten. In Catania loop ik net als 14 dagen geleden eerst naar het busstation in 20 minuten. Het jack is al lang uit, het is al weer heerlijk warm, als je loopt al helemaal. Bij het busstation moet ik een half uur wachten op de bus, er is nergens een overzicht te vinden van vertrektijden. Er zitten weer ontzettend veel mensen te wachten op de bus, allemaal hebben ze volle tassen met boodschappen. Gelukkig ben ik redelijk snel in de bus als hij voorrijdt, ik heb nog een zitplaats.

In het winkelcentrum ben ik blij, dat ik een jack mee heb genomen, het is er behoorlijk fris binnen. Ik doe mijn boodschap wat nog enige moeite kost. In Nederland zag ik vorige week een apparaat voor in de keuken, wat ik graag wilde hebben. Maar al met al was het best een grote doos, daarom kon ik hem niet meenemen. Hier in Italië zag ik gisteren op de site dat het apparaat 199 euro kostte en in de winkel bleek het ineens 239 te zijn en hij was uitverkocht. Ik mocht wel het uitgepakte exemplaar meenemen, maar ik heb natuurlijk niet veel zin om die hoge prijs te betalen. De vreselijk aardige meneer in de winkel zegt, dat hij geen Engels spreekt, maar hij begrijpt me wel. Hij zegt in het Italiaans dat ik hem op de site moet bestellen. Tja, heb ik dan die hele reis voor niets gemaakt? Ik leg hem uit, dat we in Riposto in de haven liggen en hij belooft de doos te halen en ik mag alles voor de lage prijs meenemen. De missie is geslaagd, maar nu moet ik die redelijk grote doos nog dragen. Gelukkig heb ik wel een hele grote tas meegenomen, maar het blijkt toch nog zwaar, de handvatten snijden. Uiteindelijk vind ik uit, dat het nog het beste gaat als ik mijn armen door de hengsels haal en het hele gevaarte op mijn rug bind. De bus terug komt al snel als ik sta te wachten bij het winkelcentrum en vanaf het busstation naar het station bind ik alles weer op mijn rug, mijn jack is inmiddels uit, ik heb het bloedheet van het sjouwen. De trein staat al op het perron als ik aankom, ik kan even een half uur bijkomen. De lange weg naar beneden vanaf het station heb ik nog nooit zo langzaam gelopen, denk ik. Op de kade bij de haven kom ik Frans tegen, die op weg is naar de garage. Hij heeft wat gegeten en gaat weer verder. In de pauze heeft hij geprobeerd om de versnelling van mijn fiets te maken, helaas is het weer niet gelukt. Morgen maar zoeken waar de fietsenmaker in Giarre is, misschien kan die mijn fiets repareren.

Woensdag 21 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Gisteravond ben ik teruggekomen op Sicilië na een paar heerlijke dagen bij familie in Nederland. Het was koud maar wel droog, heb nog een heerlijke wandeling in de duinen gemaakt en mooie foto’s gemaakt. Het was een korte trip, maar de tijd gaat zo snel dat we binnen een paar weken al weer gaan voor de kerstdagen.

Het is weer heerlijk om op de boot wakker te worden en het weer ziet er vanochtend veelbelovend uit, het is zonnig en warm, we ontbijten buiten en dan kun je je bijna niet voorstellen, dat ik 24 uur geleden nog in de kou liep. Door het prachtige weer is het rond de bovenkant van de Etna helemaal helder en geen wolken. Volgens deskundigen is de Etna aan het rommelen, we zien een dikke witte rookwolk uit de krater komen, die wij vanaf de haven kunnen zien. Toen we gisteravond vanaf het vliegveld naar Riposto reden en de andere kant van de Etna zagen ter hoogte van Catania, zag je duidelijk een roodgloeiende bovenkant van een krater. We zijn benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen. Frans wil vreselijk graag een keer naar boven als er een uitbarsting is of is geweest, zo’n lavastroom van dichterbij zien moet imposant zijn. We hopen dat het de komende dagen goed weer is en dat we met de Etnatrein een stuk hoger kunnen komen en wat rondkijken. Als je echt heel hoog wilt komen moet je met een auto gaan.

In de loop van de dag komt er een beetje bewolking en om 4 uur wordt het kouder, we hebben toch de hele dag buiten gezeten. Frans is vanmorgen weer naar de garage van George gegaan om die verder te reorganiseren. Ik ga morgen maar eens kijken, volgens mij is er intussen al een heleboel veranderd en gereorganiseerd. In de Italiaanse lunchpauze, die minstens een paar uur duurt vanaf 13 uur, komt hij even terug naar de haven. Hij denkt in die tijd de versnelling van mijn fiets te kunnen repareren, maar dat zit niet erg mee. Na het uit elkaar halen, smeren en weer terugplaatsen van de kabel, doet hij het nog steeds niet goed. Misschien zakt de olie nog een beetje dieper in de onbereikbare plaatsen en gaat het morgen beter.