Donderdag 31 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vandaag is het weer een beetje winterse dag met niet zo’n hoge temperatuur en wel heerlijke zon.

Ik bel in de ochtend naar Nederland en hoor dat het daar rond het vriespunt is en zeg dat het bij ons ook een beetje koud is. Maar als ik buiten op de thermometer ga kijken blijkt het onder de buiskap in de schaduw nog 16 graden te zijn. Dat het ‘koud’ aanvoelt kom voornamelijk door de wind, die niet hard waait maar wel door een trui heen gaat, daarom vandaag toch maar die jas aan, zeker als ik op de fiets naar de garage ga. Een half uur later hangt de was in de winterzon en zie ik overal in de hoekjes op het dek en langs de lijnen heuveltjes Etna-gruis. De vulkaan blijft nog steeds dikke zwarte wolken uitblazen en als de wind maar een klein beetje deze kant op is komt er weer een lading naar beneden. Vannacht heeft het flink gewaaid en daarom hoopt buiten het stof zich op tot kleine heuvels achter alles waar maar iets achter kan blijven hangen en in richels. Maar juist de wind geeft nog andere problemen: eerst bleef al het stof op het dek vallen, maar nu komt het tot onder de buiskap en ook daar wordt het langzaam grijs. En zelfs binnen zie ik langzamerhand steeds meer dun stof verschijnen. We hebben natuurlijk met mooi weer de luiken open en dan heeft de wind vrij spel en beweegt het stof zich ook naar binnen. Bij de meeste boten van de overwinteraars is het zo dat de mannen zorgen voor de buitenkant. Ze spuiten het Etna-gruis er af met de slang of hogedrukspuit en hebben dat een beetje opgegeven. Na de grote explosie in december heeft iedereen zijn boot geprobeerd schoon te maken, maar nu zou je het elke dag kunnen doen en dat terwijl we zuinig moeten zijn met drinkwater. Binnen is een ander verhaal, veel dames mopperen over het hele fijne stof dat overal doorheen gaat. Je denkt dat de boot ‘luchtdicht’ is, maar dat is natuurlijk niet zo, het stof komt overal doorheen. En na een paar weken wordt dat steeds duidelijker zichtbaar, het is niet gewoon stof, maar echt Etna-stof. De Italianen verwachten nog een grote uitbarsting omdat het heel onrustig is binnen in de vulkaan, we zullen zien.

Woensdag 30 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Ondanks de zon is het kouder vanochtend, het zou niet geweldig weer zijn zei de voorspelling gisteren, maar het is boven de haven en het dorp lekker zonnig. Tegen de hellingen en bij de top van de Etna ziet het er heel anders uit: er hangen dikke zwarte wolken. Ik denk dan wel eens: hoe moet dat zijn voor de mensen die in de dorpen op de hellingen van de Etna wonen. Daar is zo vaak mist en damp en slechter weer dan hier beneden en een lagere temperatuur, terwijl het hemelsbreed zo dicht bij ons ligt.

Ik ga op de fiets naar Giarre, het is weer een hele klim maar lekker om buiten en in beweging te zijn. Omhoog is een warme klus en kun je bijna zonder jas, naar beneden is een stuk kouder en kan je best een laag extra gebruiken en alles tot boven aan toe dichtgeknoopt. Als je zo door de grote winkelstraat naar beneden rijdt, over al die onregelmatige grote Etna-keien, moet je op alle dingen tegelijk letten: er zitten gaten in de straat, soms wel 20 cm diep, de mensen steken zonder te kijken de straat over en het ergste zijn de passerende auto’s. De grote winkelstraat is niet breed en aan 1 kant staan auto’s’ geparkeerd. Dan kan er nog net een auto door, de bestuurders letten absoluut niet op fietsers, daar zijn ze helemaal niet aan gewend. Als ik een auto hoor aankomen stop ik vaak en wacht even heel dicht tegen de stoeprand aan, maar dan nog passeren ze soms op een afstand van 30 cm. En het mooiste is dat ze vaak toeteren als ze er aan komen, zo van: ga opzij…ik kom er aan. Dat doen ze ook bij alle zijwegen, je denkt dat je voorrang hebt als je van rechts komt, maar de automobilisten die van boven naar beneden komen racen, die toeteren en nemen voorrang. En zoals ik twee dagen geleden in Giarre zag, het loopt wel eens verkeerd af als auto’s uit een zijweg komen. Op de plek waar ik de grote winkelstraat oprijd was net een ongeluk gebeurd. De naar beneden racende auto was knalhard ingereden op een auto van de zijweg, de airbag was uit, niemand gewond behalve een lantaarnpaal, heel veel blikschade. Zo heb ik al vaker een ongeluk gezien, ook beneden op de kade in Riposto, ze rijden allemaal knalhard. Dat is precies de reden, waarom wij hier niet graag autorijden.

Dinsdag 29 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Er valt ook vandaag nog steeds Etna-stof, we denken steeds dat het nu wel afgelopen zal zijn, maar het gaat nog steeds door. We zien geen lavastroom, als het donker is, maar waarschijnlijk is dat aan de andere kant van de vulkaan nog wel het geval, alleen kunnen wij dat van hier uit niet zien. We zien wel spierwitte dikke wolken uit één van de kraters komen en plotseling is het dan een pikzwarte wolk, we zien het o.a. als we naar de douche lopen. We ontbijten weer lekker buiten in de zon, maar moeten eerst de tafel en banken schoonmaken. In de loop van de dag verandert het weer wat, er komen wolken en daardoor is er geen zon meer. Het voelt ook direct veel koeler aan, het is nog echt winter al vergeten we dat wel eens als we heerlijk in de zon buiten zitten.

In de middag gaan we naar Ulrich en Maria uit Duitsland, die hier dit jaar voor het eerst in de haven overwinteren. Ze zeilden in 2016 net als wij ook vanaf het IJsselmeer naar de Middellandse Zee en hebben 2 winters in Marbella gelegen. Zij zeilden jaren in Nederland en zijn enthousiast over alle plaatsen, waar wij ook met de boot kwamen. We hebben deze afspraak om hun wat meer over Griekenland te vertellen en we geven hun ons vaarschema van 2 zomers met alle mooie ankerplekjes en leuke havens. Als je er zo over praat beginnen we weer echt zin in de zomer te krijgen en we verlangen naar een beetje meer warmte.

Maandag 28 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we naar buiten gaan om naar het douchegebouw te lopen zien we direct dat de boot weer vol ligt met Etna-stof. Het is niet zo erg als na de uitbarsting van vorige week, maar het ligt weer echt overal, zelfs onder de buiskamp heeft het zich verzameld door de wind van gisteren.

Net als vorige week heb ik vandaag afgesproken om te gaan koffiedrinken met de dames.

De Engelse dame die er vorige week bij was is naar huis, we zijn daarom maar met zijn drieën. De Nieuw-Zeelandse woont tijdelijk op een boot en gaat over 4 weken weer weg. We wisselen allerlei persoonlijke dingen uit en komen tot de ontdekking, dat het in andere werelddelen dan Europa toch wel heel anders geregeld is soms. Leuk om op deze manier wat meer te horen over de regels en cultuur van anderen.

Halverwege de dag loopt de temperatuur wat op, er is geen wind, het is wel heerlijk zonnig. We zitten daarom tussen de middag lekker buiten nadat we eerst de kuip stofvrij hebben gemaakt. Als ik de tafel met een wit keukenpapier afveeg, is het daarna echt pikzwart

Na de lunch ga ik, voor het eerst dit jaar, op de fiets naar de supermarkt in Giarre. Ook onze fietsen zitten onder het stof en moeten eerst schoon gemaakt worden voor we ze kunnen gebruiken. Het is weer een hele klim naar Giarre, maar het is een groot voordeel dat de fiets in december bij de fietsenmaker is geweest. Hij heeft de versnelling gerepareerd en de fiets verder nagekeken. Nu kan ik tenminste weer alle versnellingen gebruiken en gaat het makkelijker dan voorheen.

Zondag 27 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is lekker weer en vanochtend kunnen we weer buiten ontbijten, weliswaar met een trui aan maar wel heerlijk in de zon. We genieten er extra van na ons reisje naar Düsseldorf, waar het extreem koud was. Ook de lokale bevolking vond het koud, voor ons was het extra koud omdat we deze temperaturen niet gewend zijn in Italië, als hier de temperatuur onder de 15 graden zakt en er is wat wind dan vinden we het al koud, zeker als de zon niet schijnt. De eerste dag in Düsseldorf, toen we naar de ‘Messe’ gingen en naar de metro liepen was het onder nul en het sneeuwde met wind er bij. Gelukkig hadden we mutsen en handschoenen bij ons en waren we er een beetje op voorbereid. We moesten denken aan vorig jaar dat we vanuit Riposto naar de wintersport in Oostenrijk gingen en op een treinstation in Duitsland wachtten op de trein. We hebben onze koffers open gemaakt om warme kleren aan te trekken want het was ongeveer hetzelfde weer als nu in Düsseldorf en we kwamen vanuit Italië waar het 20 graden en zonnig was.

We hebben vandaag afgesproken met Chris en Gillian om naar Fondachello te wandelen en te lunchen. Fondachello ligt iets ten noorden van Riposto, het is 40 minuten lopen vanaf de haven dus net een lekkere wandeling. We drinken eerst wat op een terrasje om op George en zijn vrouw te wachten. Gelukkig heeft Chris een tafeltje gereserveerd voor ons zessen, want de zaak is afgeladen vol. Het is echt zondag, heel veel Italianen gaan op deze dag uit eten en vaak met de hele familie, er zijn allemaal tafels aan elkaar geschoven. We ‘lunchen’ heerlijk, maar voor ons gevoel is het meer een diner met voor- en hoofdgerecht en heerlijke wijn. Pas drie-en-een-half uur laten lopen we weer buiten. En dan is het fijn om een wandeling terug te hebben terwijl de zon nog lekker schijnt. Als we bij de boot aan komen gaat de zon onder en wordt het snel kouder en donker, we zijn precies op tijd.

Dinsdag 22 januari tot en met zaterdag 26 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn afgelopen dinsdag naar Düsseldorf gereisd om “Boot” te bezoeken. De heenreis was voor ons gevoel een kwestie van ‘veel wachten’, de geplande trein heeft een vertraging van 20 minuten en we wachten 40 minuten op de bus naar het vliegveld. Het vliegtuig vertrekt 55 minuten te laat en we zouden 60 minuten hebben om over te stappen in Stuttgart. We moeten steeds van en naar het vliegtuig met een bus, die tijd gaat er ook nog van af. Er staat bij de toegangsdeuren in Stuttgart iemand die roept naar welke balie we moeten, we zijn niet de enigen, met ons hollen nog 8 anderen om de aansluiting naar Düsseldorf te halen. Gelukkig wacht de piloot op ons en zodra we de riemen aan hebben taxiet het vliegtuig richting startbaan. Pffhh, dit hebben we nog maar zelden meegemaakt. Als we in Düsseldorf bij het appartement zijn hebben we door alles geen puf meer om nog de stad in te lopen en eten we heerlijk pizza bij de naastliggende pizzeria.

Woensdag gaan we met de metro naar het beursgebouw. We zijn een aantal jaren geleden ook op “Boot” geweest, het is een enorme beurs. We zoeken eerst uit wat we persé willen zien, Frans is natuurlijk erg geïnteresseerd in de technische afdeling, dat zijn alleen al ruim 2 hallen. Er zijn wel veel mensen maar door de grootte van de beurs verspreid het zich snel en kunnen we overal rustig kijken en onze vragen stellen. Als we genoeg hebben van de techniek bekijken we een paar andere hallen. Al met al een heel nuttige dag, we zijn blij dat we nog een dag hebben.

We reizen eerst met de metro terug naar het appartement en zoeken van daar uit een restaurant. Het is enorm druk in de stad rond het begin van de avond, we moeten nog zoeken naar een restaurant waar een tafel vrij is.

Donderdag gaan we vroeg weer richting beurs, heel gemakkelijk als je weet welke metro je moet hebben! We bekijken de eerste twee uur een verschillend gedeelte van de beurs en gaan dan samen naar de hal waar je op een enorme staande golf kunt surfen Het is heel spectaculair om te zien, de golf is minstens anderhalve meter hoog. Daarna zitten we nog een tijd bij een ander enorm bassin, waar ze waterskiën, voortgetrokken aan een lijn met katrol. Er wordt metershoog gesprongen, soms met salto! Ondertussen hebben we tijd om te bedenken waar we nog willen kijken voor de beursdag om is. ‘s Avonds ontdekken we in het centrum de echte horecastraat, maar ook dan hebben we enige moeite om een vrij tafeltje te vinden. De beurs trekt deze week 250.000 bezoekers en dat zal voornamelijk in het weekend zijn. Maar ook op doordeweekse dagen is het druk in de stad met watersportmensen en alle anderen.

Vrijdag gaan we weer terug en hebben een rechtstreekse vlucht naar Catania op Sicilië. We hebben daarom niet zo’n probleem met wederom bijna een uur vertraging. Ook nu wacht het vliegtuig op reizigers, die met een vertraagde vlucht aankomen. We worden op het vliegveld opgehaald door George met de auto wat wel heel erg comfortabel is. En dan zijn we weer aan boord en lijkt het alsof we een week zijn weg geweest.

George waarschuwt ons, dat de boot onder het zwarte gruis zit. Afgelopen woensdag is er een enorme zwarte wolk uit de Etna gekomen en doordat de wind richting het oosten was, ligt alles onder het stof. In het donker kunnen we het niet goed zien, maar zelfs op de tafel onder de bimini voelen we stof. Vanochtend in het volle zonlicht wordt het duidelijk: De boot ligt echt onder een laag zwart gruis. Het heeft geregend en daardoor heeft het zich op allerlei punten opgehoopt. Frans is 5 uur bezig om met de waterslang en de hogedruk-spuit het dek weer toonbaar te maken.

Maandag 21 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vanochtend om 10.30 uur heb ik een afspraak met drie dames van de overwinteraars, om koffie te drinken in het dorp. Omdat we allemaal aan verschillende steigers liggen met de boot zien we elkaar niet veel en is het goed om af en toe wat bij te praten. We zijn zo aan het eind van het jaar door de feestdagen ook veel onderweg en naar het thuisland, waardoor het contact niet heel frequent is. Eerst zijn we met drie dames, de laatste bestelt een koffie met heel veel melk en dat blijkt niet meer in voorraad, ze biedt aan om dat wel even in de winkel te halen, er is maar één persoon in de bediening. Later bij het afrekenen blijkt dat ze voor het boodschappen doen haar koffie gratis krijgt, zo gaat dat hier: als je iets bestelt wat er niet is, haal je het gewoon zelf even in de supermarkt. We kletsen 5 kwartier in een uur en ondertussen is het gaan regenen. Ik kijk een beetje angstig naar buiten, de handdoeken en een hele was hangt lekker buiten aan dek. Frans heeft ’beloofd’ dat het eind van de middag zou gaan regenen, het blijkt 6 uur eerder te zijn. Af en toe zijn het fikse buien en spat het water hoog op. Als het droog is willen we teruglopen, maar buitengekomen is het al weer aan het regenen. We wachten 10 minuten onder de overkapping en komen uiteindelijk redelijk droog terug in de haven. Frans is teruggekomen van de garage, hij moet de rest van zijn klus aan boord doen om te kunnen passen. Hij heeft binnen lijnen gespannen en de was opgehangen, dat is nog nooit gebeurd zolang we onderweg zijn! We laten de was wel eens een nacht hangen als we op het weerbericht vertrouwen dat aangeeft dat het de volgende dag weer zonnig is en dat is nog altijd gelukt. De rest van de dag blijven we die buien houden, het komt niet veel voor dat echt een hele dag regenachtig is.

Dit is voor deze week het laatste blog: we vertrekken morgen naar Düsseldorf om de botenbeurs te bezoeken. We zijn een paar jaar geleden vanuit Nederland een dag geweest, nu proberen we in twee beursdagen wat meer te zien op deze gigantische beurs. Er zijn ook veel lezingen, dus als we het lopen zat zijn luisteren we naar een interessante lezing. Frans heeft een hele lijst van dingen waar we naar moeten kijken, ik hoop dat we het allemaal kunnen vinden. Gelukkig zijn de hallen goed ingedeeld en zijn de stands op onderwerp bij elkaar geplaatst.

We zijn vrijdagavond laat weer terug en plaatsen zaterdag een verslag van de belevenissen en ontdekkingen.

En nee, we zijn niet van plan om een nieuwe boot aan te schaffen (misschien een nieuwe rubberboot?).

Zondag 20 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is zonnig als we opstaan, maar wel een stuk kouder, dat wordt niet buiten genieten van een zondags ontbijt, jammer. We hebben een langzame start van de dag, maar dat mag op zondag. We drinken eerst koffie en dan gaat Frans naar de garage om nog een paar uur te klussen aan zijn houtwerk. Na een paar uur ga ik even kijken en de was ophalen. Ik ben nog maar net binnen in de garage of het begint te regenen. Frans staat met de zijn spullen buiten om te voorkomen dat de hele garage met al die spullen van George onder het stof komt te zitten. Frans zelf zit helemaal onder het stof en zaagsel. Hij gaat met alle spullen en gereedschap zo dicht mogelijk tegen de garagedeur aan staan en dan blijft hij redelijk droog. De regen houdt een uurtje aan en dan is het gelukkig weer droog. Ik ben inmiddels terug op de boot en kan daarom de was nog een paar uurtjes buiten hangen. Altijd een probleem dat wassen in dit jaargetijde. We proberen al zo veel mogelijk een droge dag uit te kiezen en lezen drie weersvoorspellingen voor we het in de machine stoppen. Maar soms gokken we toch verkeerd en lukt het niet om het buiten te drogen en dan moet alles naar binnen en de ontvochtiger aan. En we hebben altijd al zo’n moeite om de luchtvochtigheid binnen laag te houden. Om 16 uur is de zon weg en wordt het kouder, maar dan is de was toch al een beetje droger.

We worden af en toe opgeschrikt door vuurwerk. In Nederland mag dat volgens mij maar kort rond Oud en Nieuw worden afgestoken, hier gaat dat eigenlijk het hele jaar door. Het beperkt zich niet tot de avonden, ook overdag hebben we soms een vuurwerkshow inclusief gekleurde pijlen en prachtige fonteinen. Het wordt soms tegen de hellingen van de Etna afgestoken en zien we het wat verder weg, Maar ook in het dorp en hier vlak bij op de kade horen en zien we geregeld een grote partij de lucht in gaan. Oudejaarsavond was het weer niet geweldig, daarom verwachtten we al dat een niet iedereen de voorraad de lucht heeft ingeschoten. Dat klopt ook inderdaad maar tegen de tijd dat we denken dat die voorraad nu toch echt wel op moet zijn, blijven ze nog steeds knallen. Er moeten toch verschillende winkels zijn die het hele jaar vuurwerk verkopen

Zaterdag 19 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag begint met heel helder weer en daardoor prachtig zonnig. Er is geen wind en daardoor is er ook direct een hoge temperatuur, tenminste voor deze tijd van het jaar. We kunnen zelfs weer buiten ontbijten, waar we altijd zo van genieten. Het voelt als pure luxe om van een kopje thee buiten in de zon te genieten voor we aan de dag beginnen. Ik doe boodschappen in het dorp en probeer op de heen en terugweg zo veel mogelijk in de zon te lopen. Tegenover de winkels op de kade is een breed trottoir aan de kant van de zee. Er staan banken en op dit soort dagen zijn die eigenlijk de hele dag bezet. De eerste weekend-camperaars zijn al weer aangekomen, een aantal parkeerplaatsen wordt 48 uur bezet door een vaste kern van mensen die hier vaker komen, we herkennen de campers al.

Frans start vanochtend met het maken van de volgende drie beschermers voor de klampen. Hij heeft nu wel het voorbeeld van de eerste, maar het blijft een hele klus, zeker als je er drie moet maken. Tussen de middag komt hij even terug naar de boot, hij is aan het zagen en zit vol stof en zaagsel , het is een geluk dat we lekker buiten kunnen lunchen. Als dat niet zo was geweest had hij eerst buiten uit moeten kleden, er is binnen al genoeg stof nu we zo veel tijd binnen doorbrengen. Dat is een heel verschil met de zomer, dan gaan er weken voorbij dat we alleen binnen slapen en koken en verder helemaal buiten leven. Zo’n zonnige dag als vandaag doet ons weer aan de zomer denken. Om 16 uur is het plotseling afgelopen als de zon achter de bergen verdwijnt en het direct veel kouder wordt.

Vrijdag 18 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer een lekker zonnige dag vandaag, vroeg in de ochtend hebben we nog even de kachel aan, maar al snel kan die uit omdat de zon lekker naar binnen schijnt en de temperatuur snel oploopt. In de loop van de ochtend wordt het buiten zelfs zo warm, dat het binnen kouder is en we beter in de kuip kunnen gaan zitten.

Frans is al een paar dagen bezig met het maken van een soort houder voor om de klamp. We zeilen met 2 stagen voor voorzeilen, de genua en het kotterzeil, omdat we bij het overstag gaan de genua langs de kotterstag met het kleine voorzeil moeten trekken, blijven de schoten achter de klampen zitten als alles naar de andere kant gaat. Als we het zeil naar de andere kant trekken moeten we tot slot nog naar voren om die schoot achter de klamp weg te halen, beetje lastig. We hebben al vaker in winkels en op beurzen gekeken of we iets kant-en-klaar konden kopen. Maar steeds was de maat niet goed en het moet wel goed passen, anders blijft er nog een lijn achter haken of tussen zitten. Er zit niets anders op dan het zelf maken, Frans houdt er wel van om met hout te werken. Hij maakt eerst van een paar lagen multiplex een dik blok en vormt het dan in het model dat hij ongeveer wil hebben. Vandaag was het de laatste stap: alles precies passend maken. Hij heeft veel werk in de garage gedaan waar het gemakkelijker werken is aan de werkbank. Steeds als hij terug kwam op de boot moest er weer gepast worden. Vandaag is het precies passend zoals hij het wil hebben. Alleen de buitenkant moet nog afgewerkt worden met epoxy. Zo, dat is één, maar hij heeft er nog 3 te gaan. Het lijkt wel of er op een boot geen kleine klusjes zijn die bv. een uurtje kosten. Gelukkig heeft hij er veel plezier in en is het resultaat vandaag echt prachtig om te zien. We kunnen het later pas uitproberen.