Donderdag 28 februari 2019. van Porto dell’Etna naar de ETNA.

We vertrekken vroeg richting de Etna, het lijkt mooi helder weer dus we gokken dat het boven ook zo is. De weg naar boven gaat over kleine smalle wegen en door allerlei dorpjes, maar is op zich al mooi. Als we de bewoonde wereld hebben verlaten en het laatste stuk omhoog rijden is langs de weg al heel snel sneeuw te zien. We rijden tot Cantoniera, wat het hoogste punt is dat je met de auto kan bereiken, het ligt op 2000 meter. We waren hier vorig jaar april met vrienden, maar toen was het koud en nat en konden we niet verder naar boven met de cabinelift. Het is nu ook bewolkt, maar wel droog. We doen eerst een korte wandeling rondom een krater die dicht bij de weg ligt. We gaan verder naar de het startpunt van de lift, maar er is boven een stevige bewolking, we besluiten eerst maar koffie te drinken. Als we weer buiten komen is het nog steeds beneden en boven zwaar bewolkt. Het heeft geen zin om in de lift te gaan, want ook al is het boven helder, door het zware wolken dek er onder is er weinig te zien. We wandelen een stuk door het geweldige landschap, eerst een zware klim van een half uur en daarna via een ander pad weer terug. Inmiddels lijkt het toch wat op te klaren en als we vlak bij de lift zijn is het helder en zonnig. We gaan van 2000 meter naar 2500 meter met de lift en gelukkig is het mooi weer boven. We lopen een heel eind met een sterke stijging, er zijn wel anderen, maar hoe verder we komen hoe minder mensen we zien. Het landschap is alleen maar sneeuw en lava en in de verte zien we toppen, waar af en toe rook uit komt. Het pad slingert sterk en is af en toe moeilijk begaanbaar door losse sneeuw. We zien vanaf de lava rook opstijgen en als we aan de grond voelen is die warm. In de verte is wat gerommel te horen en als we een paar honderd meter gestegen zijn zien we een kleine krater waar ineens ook rook uit komt. Frans wil daar natuurlijk naar toe, maar al lopende blijkt het toch verder weg dan je denkt en het lopen wordt steeds moeilijker. De lucht is ijl, het is moeilijk lopen, maar iedere paar minuten is het uitzicht weer anders en staan we even stil. Het is erg koud en ondanks goede schoenen hebben we beiden al snel natte voeten. Ik zet mijn capuchon nog op, we hebben 2 truien aan, maar vooral als het waait is het erg koud. Uiteindelijk keren we, op een hoogte van 2700 meter, om. Op de terugweg zien we op bepaalde plekken ineens veel meer water langs het pad lopen dan op de heenweg en het pad is duidelijk slechter begaanbaar geworden, gelukkig gaan we nu naar beneden.

Als we terug zijn bij de auto besluiten we om een andere weg terug te nemen dan vanmorgen. Het gaat door kleine dorpjes en langs kronkelige wegen, het is een prachtige autorit weer helemaal naar beneden vanaf 2000 meter. Als we terug komen op de boot is het half 5 en kunnen we voor het eerst dit jaar nog net in de zon zitten aan het eind van de middag. Ineens wordt het koud en zetten we binnen lekker de kachel aan om deze fantastische dag af te sluiten.



Woensdag 27 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag start met wat wind, maar heerlijk zonnig. En van de wind hebben we in de kuip niet zo’n last, we kunnen dus lekker buiten ontbijten. Frans is vroeg opgestaan om George te helpen de camper uit de garage te rijden, hij moet naar de dealer voor een paar kleine dingen. Wij zullen laat in de middag Donatella en de kat daar naar toe brengen. Halverwege de ochtend krijgen we bericht dat de camper al om 13 uur klaar is, dus wij gaan eerder onderweg dan gepland. De dealer zit in Syracuse, dat is anderhalf uur rijden van Riposto in de richting van het zuiden. Het is bijna helemaal snelweg, maar kronkelt prachtig langs de kust en soms heel hoog met een prachtig uitzicht zowel op de Etna als over de zee. Op de terugweg zeggen we dat dit stuk rijden nog lang niet verveelt, we zien nog steeds ‘nieuwe’ dingen, die ons niet eerder zijn opgevallen. We rijden nog van de snelweg af bij het Zweedse warenhuis, want George en ik hebben 2 pakken te weinig meegenomen van servies dat op het lijstje stond. We waren al zo blij dat we het juiste gevonden hadden, dat we niet goed hebben opgelet op de aantallen en wij komen er nu toch langs op de terugweg. Maar lopend door het warenhuis blijft er toch weer het een en ander aan de handen plakken en is het maar goed dat we met de auto zijn.

De terugweg rijdend naar het noorden zien we de Etna weer van een heel andere kant en in prachtig avondlicht. Doordat de Etna ruim 3000 meter hoog is verdwijnt de zon al om half vier achter een stuk van de vulkaan en zie je mooi oranje licht tegen de top aan. Omdat we nu 2 dagen de beschikking hebben over een auto plannen we om morgen aan de noordkant de Etna op te gaan. We hopen zo hoog te komen tot de kabelbaan, maar misschien ligt er te veel sneeuw. Het belooft een zonnige dag te worden met misschien mooi en helder uitzicht.

Dinsdag 26 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer prachtig zonnig weer als we opstaan, we ontbijten dan ook heerlijk buiten met een prachtig uitzicht op de Etna. Er ligt nog heel veel sneeuw op de hellingen en alles is net als gisteren nog mooi wit. In de loop van de dag zien we dat er weer meer grijze rook uit de kraters komt en dat de punt waarschijnlijk warm is, want de sneeuw smelt op het bovenste gedeelte weg. We zijn twee jaar geleden een eind de Etna op geweest, en nog honderden meters verwijderd van de kraters was de grond al behoorlijk warm.

Frans gaat naar de garage van George om aan de achterluiken te werken. Hij heeft hout te kort en hij gaat samen met George naar de houthandel in Catania. Daar zagen ze latten voor hem in de goede maat en krijgt hij kit en lijm zodat hij verder kan.

Ik fiets naar Giarre en dat is op zo’n heerlijke dag beslist geen straf, ondanks de steile helling die ik op moet.. Met een volle rugzak boodschappen heb je daarna altijd het plezier van naar beneden rijden zonder energie te verbruiken. In de middag loop ik in het dorp, op een dag als vandaag lijkt het alsof iedereen naar buiten komt na een periode slechter weer. Ook in de haven kom ik verschillende overwinteraars tegen, die ik een week niet gezien heb. Maar om half 5 is het echt afgelopen met de prettige temperatuur, het wordt heel snel koud.

Maandag 25 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we het dek op lopen om naar de douche te gaan, hebben we een prachtig uitzicht op de Etna met enorm veel sneeuw. En het bijzondere is dat het nog helemaal wit is. De afgelopen maanden zagen we de top maar weinig en was de sneeuw soms maar heel even wit en werd al snel donker grijs tot zwart. Ik neem mijn fototoestel mee naar de douche om op de vaste kade foto’s te kunnen maken. Als ik het uitstel is het straks misschien al weer te laat.

We zijn er bijzonder goed van afgekomen met de harde wind van de afgelopen dagen. Ten zuiden van Catania is er erg veel schade: daken van huizen gewaaid, een vissersboot gezonken en heel veel schade door omgevallen bomen. Er zijn in het zuiden heel veel tomatenkassen met plastic in plaats van glas, een groot gedeelte schijnt zwaar beschadigd te zijn. De eerste berichten vorige week gaven aan, dat ook wij die harde storm over ons heen zouden krijgen, maar later bleek de storm zich wat zuidelijker langs Sicilië te verplaatsen. Hier was alleen een steiger losgeslagen van de vaste kade en ze hebben een zeilboot achter ons verplaatst naar onze steiger, misschien omdat de moorings kapot is net als bij ons gebeurde bij de vorige harde wind.

Ik ga vanochtend vroeg met George naar het grote Zweedse woonwarenhuis in Catania. We hebben een hele waslijst van boodschappen voor zijn dochter die op Malta woont waar ze niet in het rijke bezit zijn van een vestiging. Maar eerst moeten we nog ‘even’ langs de accountant en ‘heel even’ langs de zeilmaker en zo zijn we weer twee uur verder. Maakt voor mij niets uit, maar ik begrijp waarom George vaak een halve dag onderweg is om zijn zaken te regelen.

In Ikea zijn we natuurlijk veel tijd kwijt met het bij elkaar zoeken van allerlei zaken, die een ander op een lijst heeft gezet. Gelukkig kunnen we op de telefoon op de digitale boodschappenlijst klikken om een foto te zien, zodat we weten waar we naar moeten zoeken. En tussendoor brengen we natuurlijk uitgebreid een bezoek aan het restaurant met koffie toe, want we zijn wel in Italië, ook al is het een Zweeds warenhuis.

Zondag 24 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is de hele nacht wat onrustig door de harde wind. De onrust wordt vooral veroorzaakt door de lijnen die kraken door de beweging van de boot. En af en toe maakt de boot schokkende bewegingen. Het is gelukkig niet zo erg als voorspeld werd, er zou 50 knoop wind zijn en we zagen gisteravond ‘slechts’ 30 op de teller. De wind is trouwens niet het ergste, de deining door de golven, die zich hebben opgebouwd buiten op zee, is erger. Hierdoor bewegen we enorm in de haven.

Als we opstaan en naar de douche lopen blijkt er toch wel het een en ander gebeurd in de haven. De elektriciteit is uitgevallen in het douchegebouw, er is wel warm water dus we hebben er niet veel last van. Als we terug lopen zien we dat de kettingen van de tweede steiger gebroken zijn en dat men probeert de steiger weer aan de kade vast te maken. Wij liggen aan de eerste steiger en bij ons is ook een van de twee kettingen kapot. Als we over de steiger lopen moeten we goed opletten want hij beweegt meters heen en weer. Hierdoor bewegen ook alle boten mee, die ook nog last hebben van de sterke deining. Ook wij bewegen enorm en in de loop van de dag is de mantel van een van de landvasten doorgesleten. De lijnen hebben enorm te lijden door dit weer en de bewegingen van de boot.

In de middag gaan we aan wal om te kijken hoe het buiten de haven is. We lopen naar de zuidkant en zien dat een stuk voorbij de havenmuur de golven een muurtje hebben gesloopt dat aan de kant van de weg staat. De stenen liggen midden op de weg, die is afgesloten.

Voorbij de afzetting is de brandweerkazerne, de brandweermannen staan ook foto’s te maken en misschien te bedenken hoe ze hier langs moeten als dat nodig is. Veel mensen staan te kijken en maken foto’s, er stoppen auto’s waar men uitspringt om alles te bekijken.We lopen de hoge havenmuur op en hebben een machtig uitzicht en genieten van de enorme golven, het is heel fascinerend. Terwijl we heel hoog boven de kade lopen moeten we af en toe oppassen voor de hoge golven die tegen de rotsblokken van de kademuur uit elkaar spatten. Aan de grote plassen op de kademuur kunnen we zien dat er al heel veel water overheen gespoten is.

Zaterdag 23 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Er was voor vanavond een fikse storm voorspeld, iedereen was elkaar gisteren al aan het waarschuwen. Zo’n weerbericht is altijd aanleiding om alle lijnen, waarmee we aan de steiger vast zitten, nog eens extra te controleren. Bij ons zit alles goed heeft Frans me beloofd en even overweegt hij nog om een extra mooring vast te maken. Maar daar zien we maar vanaf, ik zeg altijd al dat het een ‘spinnenweb’ is van lijnen. We hangen evengoed scheef en het helpt ook niet voor de deining. Gisteravond is het al stevig gaan waaien, dat was eerder dan verwacht. Vanochtend valt het mee, maar helaas kunnen we niet buiten ontbijten, er is te veel wind en het is veel te koud. Als het halverwege de ochtend wat rustiger wordt loop ik de steiger op. Bij de uitgang van de haven kom ik een medeoverwinteraar tegen, die zegt, dat de weerberichten aangeven, dat het vanavond niet zo ernstig wordt. Als we richting Taormina kijken ziet het er donkergrijs uit en het lijkt daarginds stevig te regenen. Ik loop in de zon naar de supermarkt en als ik daar uitkom regent het ook in Riposto, ook de wind is in die 20 minuten stevig toegenomen. Ik doe snel de rest van de boodschappen en hol naar de boot, van dat korte stukje ben ik al behoorlijk nat. Ook Frans is, alleen al van op de steiger lopen, kletsnat. Even hebben we 30 knoop wind en dan zakt het wat af, maar het blijft de hele middag onrustig en regenachtig. We zijn heel benieuwd hoe het weer vanavond gaat zijn, maar het ziet er naar uit dat die stevige storm wat minder ernstig gaat worden, alhoewel het hier soms in 5 minuten totaal kan veranderen
Afgelopen zondag hebben we een kort stuk over het strand gelopen in het natuurgebied waar we waren En of ik nu in Nederland ben of hier in Italië, altijd zoek ik schelpen en zeker de exemplaren die wat bijzonder zijn. Deze middag met minder mooi weer dan anders, leent zich prima om wat te experimenteren met mijn fototoestel. Het resultaat is nog net helemaal naar mijn zin, maar ik zal proberen een foto te plaatsen. Er is op dit moment geen internet, morgenochtend gaat het misschien wel lukken.

en ja….(24 februari 12.14 uur)….

Vrijdag 22 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een koude dag vandaag, er is vanochtend wel zon en we ontbijten ook buiten, maar al snel moeten we naar binnen omdat het te koud wordt. De temperatuur is laag en er is een beetje wind waardoor het koud aanvoelt. Halverwege de ochtend loop ik het dorp in en dan is het nog wel zonnig, na 11 uur is er lichte bewolking waardoor we ook de warmte van de zon moeten missen. En ‘s middags trekt de wind dusdanig aan dat we weer heen en weer rollen en er allerlei lijnen bij andere boten tegen de mast aan slaan. Er is hierdoor veel lawaai en er zijn buiten de overwinteraars weinig mensen op hun boot, waardoor er ook niemand iets doet aan die klapperende lijnen.

Frans is lekker bezig in de garage, er is langzamerhand voor alle klussen zoveel gereedschap aangeschaft, dat hij al een prachtig bord heeft gemaakt om veel dingen op te hangen. De zeer eenvoudige werktafel is inmiddels veranderd in een mooie werkbank waaronder hij grote bakken op wieltjes maakte om dingen netjes op te bergen. Een paar dagen geleden bedacht hij dat een tweetal lades tussen de bakken en de werkbank ook wel handig zou zijn, daar is hij deze week mee bezig geweest. Gisteren is een klant van George op zijn boot aangekomen en blijken er een paar dingen niet in orde te zijn. Na de lunch gaat Frans met hem kijken wat er precies moet gebeuren. En zo dienen de volgende klusjes zich al weer aan terwijl Frans nog met zijn lades bezig is.

Ik ga aan het eind van de middag naar de bakker, de dunne trui is inmiddels vervangen door mijn warme winterjack, het is een heel verschil in weer en temperatuur op 1 dag.

Donderdag 21 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat vandaag met George een boot terug varen van Catania naar Riposto, ik ga mee om de auto weer terug te rijden. We halen eerst Pino op, die een werf heeft midden in Riposto, hij gaat mee om eventuele technische storingen op te lossen. Natuurlijk staat die niet voor de deur klaar op de afgesproken tijd maar het duurt even voor hij ook in de auto stapt. We vragen ons ondertussen af hoe hij met een kraan en oplegger de boten op zijn terrein krijgt, er staan een aantal redelijk grote motorboten. Onderweg moeten we nog een paar jerrycans diesel vullen, maar bij de pomp die George heeft uitgekozen is ‘even’ geen elektriciteit. De bediende zegt dat het 5 minuten duurt, maar George heeft er een hard hoofd in en we rijden door. Op de snelweg komen we voor Catania in een enorme file, die achteraf alleen door de tolpoortjes veroorzaakt wordt. Pino moet nog even iets afgeven bij een metaalbedrijf, dat in een heel andere wijk is dan waar de haven aan grenst, we kriskrassen dus nog even door de stad die megadruk is zo ‘s morgens vroeg. George moet ook nog heel ergens anders iets ophalen en zo rijden we 2 uur na vertrek uit Riposto in de haven van Catania. Onder normale omstandigheden en zonder al die boodschappen zouden we daar 40 minuten over doen. Het is echt Italiaans, ze plannen ergens op een bepaalde tijd te zijn en dan wordt het uiteindelijk veel later.

De boot ligt al aan de kade in het water, de mannen tanken eerst de diesel in de boot en checken de motor. Gelukkig doet die het direct en na nog wat controles varen ze uit. Er komt net een enorme ferry de haven in, gelukkig is de havenkom heel groot maar George stuurt toch maar even flink langs de kant. Als ze dichtbij de ferry zijn, kan je van de kant af zien dat de kapitein van zo’n enorme boot echt dat kleine zeilbootje daar beneden niet kan zien als ze dicht bij elkaar zijn.

Ik ga met de auto terug en heb gelukkig onze oude TomTom mee om de weg naar de snelweg dwars door de stad heen weer te vinden. Alleen is het navigatieapparaat niet meer geüpdatet en blijken er onderweg verschillende straten éénrichtingsverkeer geworden. Daarom wordt het nu helemaal zigzaggen door de stad, maar het gaat prima, veel geleerd van het autorijden van George. Elkaar wat gunnen, iemand er even tussen laten, ritsen en voorrang verlenen waar het moet: daar hebben ze hier op Sicilië nog nooit van gehoord. Iedereen rijdt door elkaar, ze zitten constant in de verkeerde baan en rijden met enorme snelheid. Als het even wat breder is rijden ze ineens met 3 auto’s naast elkaar, maar de breedte is voor sommige automobilisten aanleiding om zomaar de auto neer te zetten en even te parkeren, soms wel driedubbel dik. En om toch ook verder te komen moet je je er tussen wringen, nou daar ben ik nog niet zo goed in, maar het wordt al beter.

Omdat ik met de auto ben ga ik even langs het grote winkelcentrum om een paar zware dingen in te slaan. Als ik, terug in de haven, de auto parkeer, komt Donatella aanlopen op weg naar de mannen, die net zijn binnen gevaren. Dat komt mooi uit, kunnen we nog helpen met de lijnen aanpakken.

Woensdag 20 februari 2019. Porto dell’Etna op Sicilië.

Het is koud vanochtend als we opstaan, Frans zet de kachel even aan en dat gebeurt niet vaak. Na een half uur kan hij al weer uit, het is net even en paar graden warmer en de zon begint ook steeds feller te schijnen zodat het beter aanvoelt. Ik schreef het eerder al: we hebben met mooi rustig weer en zon een beetje het gevoel dat de winter over is, maar dat kan half februari nog niet. Ook hier is het nog steeds winter. We zagen op het Nederlandse nieuws, dat de eerste lentedag was genoteerd, omdat het boven de 15 graden was in De Bilt. Er zullen hier wel andere temperaturen gelden voor lentedagen, maar het blijft wat fris. Het scheelt al behoorlijk als er geen of weinig wind is en niet alleen in verband met het stof van de Etna. Die puft er ook vandaag nog stevig op los, er komen dikke donkergrijze wolken uit de grote krater, die gelukkig naar het zuiden weg waaien. Ook uit de kleinere kraters komen nog steeds wolken gruis en stof. Het blijft de hele dag kouder dan anders en zelfs met 2 truien aan is het in de zon koud, zodat we begin van de middag de boot al afsluiten en binnen zitten.

Doordat het een paar dagen geleden waaide hebben we tegen het eind van de dag wat deining in de haven, de boot rolt heen en weer. Het duurt een paar uur en dan stopt het net zo plotseling als het is begonnen. Als we buiten zitten hebben we er minder erg in, dan dat we binnen zijn, het is verder niet zo storend.

Vandaag geen boodschappen te doen. Ik beschreef gisteren mijn speurtocht naar een pakje thee, maar dat was natuurlijk niet het enige dat ik mee nam. Ik had voor alle zekerheid mijn boodschappenrugzak op de rug, we hebben geen bagagedragers op de fietsen en daarom ook geen fietstassen. En iets aan het stuur vind ik erg lastig en gevaarlijk fietsen. En als je dan in supermarkten loopt, waar je normaal niet komt, zijn er altijd lekkere of handige dingen die in de rugzak passen omdat je toch niet veel mee hoeft te nemen. Helaas is het oog wel eens groter dan mijn kastruimte aan boord, pas op de boot denk ik na waar ik die voorraad nu weer ga stoppen, maar ook dat is weer gelukt. Vandaag met veel moeite een paar foto’s geplaatst bij het blog van afgelopen weekend, ik zal proberen de stofwolk van de Etna te plaatsen!

Dinsdag 19 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De start van de dag is weer geweldig, we zitten lekker buiten met ons ontbijt en overleggen wat er vandaag gedaan moet worden. Frans gaat naar de garage en heeft een afspraak met George om langs een paar winkels te gaan om spullen te zoeken en te kopen. Gisteren waren ze voor iets bij een grote bouwmarkt, die helaas niet had wat ze zochten. Toen ze daarna naar een kleinere winkel dichterbij de garage gingen vragen, bleek die precies te hebben wat er nodig was. Zo gaat dat wel vaker, ze zoeken soms een onderdeeltje voor het een of ander en moeten diverse zaken af om het te vinden. Soms moet het dan ook nog besteld worden, ze zijn soms uren onderweg en komen dan nog met lege handen terug. En soms krijgen ze niet de juiste informatie als ze bellen: er moest vorige week een busje opgehaald worden, dat voor reparatie in Catania in de garage stond. George belt ‘s morgens of het klaar is en krijgt de mededeling, dat alles klaar is en hij hem op kan komen halen. Als hij een paar uur later aankomt, blijkt de auto niet klaar en kan hij onverrichter zake weer terug naar Riposto, zo gaat dat veel vaker. Wij zullen niet snel wennen aan de manier van zaken doen in Sicilië, je weet nooit zeker of ze de beloften na komen.

Ik ga op de fiets ook langs verschillende winkels op zoek naar thee. We denken nog altijd aan de zeer uitgebreide assortimenten in de Nederlandse supermarkten, maar hier is dat een heel ander verhaal omdat dit waarschijnlijk veel meer een ‘koffieland’ is. Eerst fiets ik naar een supermarkt in Giarre, die vorige week wegens een verbouwing gesloten was. Nu hangt er een heel andere naam op de gevel en lees ik dat hij zaterdag pas open gaat. Jammer, want het was een hele grote supermarkt met een mooie koffie- en thee-afdeling. Misschien volgende week nog maar eens terug gaan. Het is superfijn weer, dus ik besluit naar de andere kant van Giarre te fietsen waar nog 2 supermarkten zijn. Altijd goed om eens van een heel ander punt ergens naar toe te fietsen, want ik kom door allerlei straten waar ik nog nooit gefietst heb. Ik weet wel ongeveer waar ik naar toe moet en kom op een gegeven moment weer op bekend terrein, maar zit iets ‘te hoog’. Ik ben dus veel te ver de berg op gefietst en ik laat me weer een eind afzakken. De eerste winkel heeft niet wat ik zoek en ik besluit naar de andere- te gaan, maar weet niet meer waar die precies is. Ik fiets wat rond en kan het niet vinden, dus ga richting haven. Drie straten verder zie ik de derde supermarkt toch nog, maar die heeft ook mijn gezochte thee niet. Een hele fietstocht zonder gevonden te hebben wat ik zocht, maar het was een heerlijke tocht.