Vrijdag 1 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als ik vroeg in de ochtend naar de kade loop, kom ik een paar mensen tegen die, na 2 maanden thuis, weer terug zijn in de haven. Iedereen heeft het over het prachtige weer, het lijkt ook net voorjaar vandaag. De zon schijnt en er is geen zuchtje wind en een heerlijke temperatuur. Ik loop naar verschillende winkels en tussendoor terug naar de boot om mijn boodschappenmand te legen. Het is vandaag heerlijk in het dorp en het lijkt alsof het drukker is dan op een willekeurige andere dag. De bankjes zitten vol en veel mensen genieten van deze prachtige dag.

In de winkel valt het me weer op dat de Italianen een andere cultuur hebben op sociaal gebied. Ik sta bij de kassa van een grote winkel en ben aan het afrekenen. Er komt iemand aanlopen en die begint er gewoon tussendoor allerlei vragen te stellen over een product. De dame aan de kassa stopt direct met haar kassahandelingen en begint uitgebreid te antwoorden, het ontbreekt er nog aan dat ze even met de vragende klant mee loopt de winkel in. Ondertussen heb ik mijn wisselgeld nog niet. Het is allemaal niet zo erg en ik heb tijd genoeg, maar ik vind het wel onbeleefd. Dit is echt geen uitzondering zoals ik dit vandaag meemaak. Bij de supermarkt is het soms nog veel erger: de klant begint bij de kassa een heel gesprek en denkt niet meer aan het inpakken van de boodschappen, de kassière praat rustig door terwijl er een paar klanten in de rij staan voor de kassa. Niemand zegt er wat van, het is hier heel gewoon.

Frans is vandaag aan het werk in de garage, hij komt thuis om te lunchen en vraagt zich verwonderd af wanneer het zo hard is gaan waaien. Ik zat lekker buiten en ineens in een paar minuten is de wind komen opzetten, ik heb net alles binnen gehaald als hij aan boord komt. Was het vanochtend net lente, nu is het ineens weer winter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *