Zondag 3 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto o Sicilië.

We staan niet vroeg op, het is tenslotte zondag. En achteraf gezien is dat prima, want als we ontbijten is het heerlijk zonnig en zitten we buiten zonder trui, terwijl het wat vroeger nog bewolkt was. We hebben nog de beschikking over de auto van George, omdat die met de camper weg is. We besluiten om daar vandaag nog even gebruik van te maken zolang zij niet terug zijn. We wachten bewust tot de Italiaanse middagpauze is gestart en vertrekken om 13 uur. Zeker op zondag gaan heel veel gezinnen en families samen in die pauze lunchen, het is daarom heerlijk rustig op de weg. We gaan naar Forza d’Agro, dat is een dorp ten noorden van Taormina. Het stuk tussen de haven en Taormina hebben we al verschillende keren gereden, ook met de bus, maar iets noordelijker zijn we nog niet geweest. De kustweg gaat af en toe al omhoog, zeker bij Taormina, waardoor we een prachtig uitzicht hebben over de kuststrook en de zee. Het is nog steeds zonnig, maar wat hoger en vooral tegen de Etna hangen zware wolken, die af en toe ook donker grijs zijn. Bij Alessio verlaten we de kustweg en draaien de weg naar boven op. Forza ligt op een hoogte van meer dan 400 meter en het lijkt alsof de weg naar boven langs een steile wand vanuit zee omhoog draait. Het zijn ontelbare haarspeldbochten en redelijk smal. Gelukkig komen ons weinig auto’s tegemoet doordat we op zo’n rustig tijdstip rijden, wel komt er af en toe een snelle Italiaan voorbij, die op de meest onmogelijke stukken nog inhaalt. Boven gekomen blijkt dat er maar een paar straten zijn waar je (betaald) mag parkeren en het pleintje waar ongeveer 40 auto’s terecht kunnen is ook helemaal vol. Frans rijdt een dwarsweg in om te voorkomen, dat we weer steil naar beneden de plaats uitrijden en net om de bocht is een lange straat, waar aan 1 kant ook auto’s staan. Gelukkig is er direct aan het begin een vrije plaats en passen we er met de auto van George ook nog in. Ik vrees, dat we anders het plaatsje weer uit waren gereden, onderweg op het laatste stuk hebben we ook geen vrije parkeerplaatsen gezien. We lopen het dorp in en begrijpen waarom er zoveel auto’s staan, want alle restaurantjes zitten vol en soms staan de mensen zelfs buiten in de rij of zitten op de terrasstoelen zonder consumptie te wachten. Wij lopen dwars door het dorp, eerst langs de buitenrand met prachtig uitzicht en dan naar boven naar het kasteel. Graag hadden we op het terrein langs het kasteel rondgekeken, maar helaas is het toegangshek gesloten. We lopen over een andere route weer naar beneden en komen langs het café waar opnames van The Godfather zijn gemaakt. Als we er langs lopen op zoek naar een terras nodigt de eigenaar ons uit om binnen te komen en we hebben wel zin om wat te drinken na die klim. Hij schenkt wat in en vraagt of we het buiten willen drinken, maar zijn terras is onder een pergola helemaal in de schaduw. We verplaatsen een tafeltje en twee stoelen en genieten daarna in de laatste zon van heerlijke Italiaanse wijn. Vlak voor de zon achter de bergen verdwijnt beginnen we aan de terugtocht, zodat we voor donker weer terug zijn in de haven na een fantastische dag.