Donderdag 28 februari 2019. van Porto dell’Etna naar de ETNA.

We vertrekken vroeg richting de Etna, het lijkt mooi helder weer dus we gokken dat het boven ook zo is. De weg naar boven gaat over kleine smalle wegen en door allerlei dorpjes, maar is op zich al mooi. Als we de bewoonde wereld hebben verlaten en het laatste stuk omhoog rijden is langs de weg al heel snel sneeuw te zien. We rijden tot Cantoniera, wat het hoogste punt is dat je met de auto kan bereiken, het ligt op 2000 meter. We waren hier vorig jaar april met vrienden, maar toen was het koud en nat en konden we niet verder naar boven met de cabinelift. Het is nu ook bewolkt, maar wel droog. We doen eerst een korte wandeling rondom een krater die dicht bij de weg ligt. We gaan verder naar de het startpunt van de lift, maar er is boven een stevige bewolking, we besluiten eerst maar koffie te drinken. Als we weer buiten komen is het nog steeds beneden en boven zwaar bewolkt. Het heeft geen zin om in de lift te gaan, want ook al is het boven helder, door het zware wolken dek er onder is er weinig te zien. We wandelen een stuk door het geweldige landschap, eerst een zware klim van een half uur en daarna via een ander pad weer terug. Inmiddels lijkt het toch wat op te klaren en als we vlak bij de lift zijn is het helder en zonnig. We gaan van 2000 meter naar 2500 meter met de lift en gelukkig is het mooi weer boven. We lopen een heel eind met een sterke stijging, er zijn wel anderen, maar hoe verder we komen hoe minder mensen we zien. Het landschap is alleen maar sneeuw en lava en in de verte zien we toppen, waar af en toe rook uit komt. Het pad slingert sterk en is af en toe moeilijk begaanbaar door losse sneeuw. We zien vanaf de lava rook opstijgen en als we aan de grond voelen is die warm. In de verte is wat gerommel te horen en als we een paar honderd meter gestegen zijn zien we een kleine krater waar ineens ook rook uit komt. Frans wil daar natuurlijk naar toe, maar al lopende blijkt het toch verder weg dan je denkt en het lopen wordt steeds moeilijker. De lucht is ijl, het is moeilijk lopen, maar iedere paar minuten is het uitzicht weer anders en staan we even stil. Het is erg koud en ondanks goede schoenen hebben we beiden al snel natte voeten. Ik zet mijn capuchon nog op, we hebben 2 truien aan, maar vooral als het waait is het erg koud. Uiteindelijk keren we, op een hoogte van 2700 meter, om. Op de terugweg zien we op bepaalde plekken ineens veel meer water langs het pad lopen dan op de heenweg en het pad is duidelijk slechter begaanbaar geworden, gelukkig gaan we nu naar beneden.

Als we terug zijn bij de auto besluiten we om een andere weg terug te nemen dan vanmorgen. Het gaat door kleine dorpjes en langs kronkelige wegen, het is een prachtige autorit weer helemaal naar beneden vanaf 2000 meter. Als we terug komen op de boot is het half 5 en kunnen we voor het eerst dit jaar nog net in de zon zitten aan het eind van de middag. Ineens wordt het koud en zetten we binnen lekker de kachel aan om deze fantastische dag af te sluiten.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *