Zondag 31 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We vertrekken om 12 uur uit Riposto met de auto. We hebben nog een paar dagen de auto van George en daar moeten we nog even gebruik van maken. We rijden naar de Etna en gaan aan de oostkant omhoog. We komen steeds hoger en op 1400 meter is naast de weg de eerste sneeuw te zien. We stoppen af en toe om van het uitzicht te genieten en foto’s te nemen. Er zijn niet heel veel mensen onderweg maar het is zondag en lunchtijd, dus de gelegenheden waar je kunt parkeren zijn behoorlijk bezet. Op 1900 meter hoogte weten we een kleine cafetaria waar we koffie drinken. We genieten buiten van het uitzicht maar blijven niet te lang buiten de auto staan, want het is behoorlijk koud hier boven. De wandelaars zijn ook allemaal dik gekleed in hoge schoenen en winterjacks. Het is prachtig zonnig weer maar niet heel erg helder, we kunnen ver het dal in kijken maar het blijft wat wazig. Vanaf het hoogste punt rijden we richting Castiglione en Francavilla. In beide plaatsen, maar zeker in de kleinere dorpjes waar we door rijden, lijkt het alsof de tijd stil heeft gestaan.

In Castiglione parkeren we de auto en klimmen over trappen naar het hoogste punt, waar een oud kasteel is. Het is erg vervallen en je kunt er alleen omheen lopen, maar ook hier weer een prachtig uitzicht rondom en vooral naar de Etna. We hebben de geplande route verlaten om ergens te parkeren en als we er weer uit willen rijden komen we natuurlijk in een wirwar van kleine straatjes terecht waar behoorlijk veel eenrichtingsverkeer is. Het is heel erg steil en af en toe zo smal dat de spiegels van de auto bijna de muur raken. Gelukkig vinden de juiste weg er weer uit en vervolgen de tocht terwijl we het ene mooie uitzicht hebben na het andere-. Om 6 uur zijn we weer terug in de haven en hebben 110 km gereden, niet ver en we zijn misschien maar anderhalf uur uit de auto geweest. De gemiddelde snelheid ligt hier niet hoog door smalle en steile wegen. Het was een heerlijk dag met een prachtige tocht.

Zaterdag 30 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben al een paar dagen problemen met de waterpomp die steeds vaker aanslaat, terwijl we helemaal geen kraan open hebben. Frans zoekt eerst bij de buitendouche en de boiler, maar kan daar niets aan vinden dat zou lekken. De afgelopen twee dagen hebben we steeds de pomp uit gedaan als we geen water nodig hadden, op een gegeven moment sloeg hij zelfs iedere drie minuten aan. Toen we gisteren onderweg waren naar Catania zei Frans, dat hij het op zou lossen als we terug op de boot waren. Ik hoor hem zeggen: “Geen probleem, ik heb het zo gevonden”, in de praktijk valt dat natuurlijk altijd tegen. Hij maakt eerst vloerdelen los en zuigt met de waterzuiger een enorme plens water op. Het is wel heel erg veel en een paar keer loopt hij de warm waterleiding na, want het lijkt er op dat daar het probleem zit. Er lopen veel leidingen langs de motor en na het losmaken van een hele bos met leidingen constateert hij inderdaad een klein lek in de warmwaterleiding. Gelukkig heeft hij het gevonden en gerepareerd. Vandaag zoekt hij nog een keer waardoor het nu gebeurd kan zijn, hij denkt dat door het trillen van de motor de leiding op een klein plekje is doorgesleten. Eerst zorgt hij voor wat bescherming en dan moet de hele bos leidingen samengeknoopt weer op de juiste plaats geduwd worden. Zoals altijd duurt de klus weer veel langer dan Frans oorspronkelijk heeft bedacht, het belangrijkste is echter dat hij de oorzaak heeft gevonden en het probleem heeft opgelost. De pomp kan weer aan en we hebben gewoon water. De rest van de dag besteedt Frans aan het verder gaan met de houten latjes op de achterspiegel. Alles moet steeds drogen, daardoor kan hij niet lekker doorwerken en het afmaken. Aan het eind van de dag kan hij de zwarte kit aanbrengen, wat nu zeker 2 dagen moet drogen, daarna alles mooi afwerken en dan kunnen ook de luikjes die al klaar zijn er weer op.

Ondertussen ga ik op de fiets naar Giarre om boodschappen te doen. Het is fijn fietsweer omdat er zon is en een klein beetje wind, het is niet te warm. Ik vergeet wel eens op te letten hoe laat ik vertrek en als je dan met veel passerende auto’s die smalle weg naar boven moet fietsen, is het een stuk minder prettig. Als ik vroeg vertrek zijn er veel mensen onderweg die naar hun werk gaan en tegen de middag gaan veel mensen naar huis voor siësta. Vandaag heb ik geluk en passeren er maar een paar auto’s op de lange smalle weg naar boven, ondanks dat het zaterdag is en veel mensen boodschappen doen. En allemaal altijd met de auto, ze fietsen hier niet en lopen doen ze ook niet. Het parkeerterrein bij de supermarkt staat propvol en later op de kade bij de haven staan de auto’s schots en scheef geparkeerd om maar zo dicht mogelijk bij de viswinkel of de groenteman te staan.

Vrijdag 29 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We rijden vandaag met de auto van George naar Catania om zijn bestelbusje op te halen. George heeft deze een paar maanden geleden gekocht en er waren nog een paar kleine technische dingen die in orde gemaakt moesten worden. Frans en George hebben hem samen weggebracht en zijn met de andere auto terug gekomen. Ze hebben toen ook onze dinghy weggebracht voor een servicebeurt bij een firma die vlak bij die garage is. We halen eerst het bestelbusje op, Frans rijdt terug en ik heb te laat in de gaten, dat hij direct na een bocht het parkeerterrein van de firma op is gereden. Gelukkig weet ik hoe we verder moeten en rijd de goede straat in. Het is allemaal op een heel druk industrieterrein met ongelooflijk veel garages, bijna allemaal zonder fatsoenlijke ruimte bij de ingang, dus heel veel auto’s aan beide kanten van de weg. Ik probeer ergens te stoppen en kom steeds verder van Frans. Op een gegeven moment stop ik maar en parkeer dubbel, Frans komt al aanlopen. Ik krijg de auto niet in de achteruit en kan de handrem nergens vinden. Flut natuurlijk om op zo’n druk punt in een vreemde auto te moeten stappen. Later zeggen we, dat we eerst even op een parkeerterrein hadden moeten proefrijden, maar zoiets is hier helemaal niet te vinden. En het is aan de rand van de stad waar we een stukje doorheen moeten en dan de snelweg opdraaien. En dat laatste blijkt ook nog een probleem: we sorteren voor en moeten schuin terug en heel steil een super-korte oprit op. Ik rijd bijna achter Frans en zie bijtijds waar we heen moeten, maar op dat steile stukje slaat de motor af. Direct allemaal toeterende auto’s om me heen en ik met zweet op het voorhoofd de hellingproef doen in een auto waar je absoluut niet aan merkt in welke versnelling je rijdt. Pffhhh, het gaat natuurlijk goed en bovenaan staat Frans te wachten die net nog heeft gezien, dat ik stil bleef staan. Oké, als dit lukt, gaat de rest ook goed. Er zit alleen een stuk tolweg op de snelweg en ik sta te ver van de betaalautomaat met die hoge auto: riem af, kaart in de automaat, geld in de bak gooien en gelukkig gaat de slagboom open. Intussen staan er 3 auto’s achter me te toeteren, ze zijn ook zo ongeduldig hier als ze in een auto zitten. Als we terug zijn op de boot hebben we wel een kop koffie verdiend.

Donderdag 28 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het wordt een beetje eentonig om over het weer te schrijven en zeker als het niet geweldig is. Het is wel droog als we opstaan, maar er waait een stevige koude wind. Na een paar dagen zitten in de zon in een T-shirtje valt het dan ook tegen dat we er weer aan moeten denken om een trui aan te doen als we naar de douche gaan. Het is natuurlijk ook koud als we er weer uit komen en lekker opgewarmd zijn door die heerlijke stortdouches hier. Frans eindigt altijd met een koude douche en hij merkt, dat de temperatuur van het douchewater al aan het stijgen is, we gaan echt wel op het voorjaar aan. Dagen als deze geven wel aan dat we nog even geduld moeten hebben, het duurt nog even voor we dat heerlijke warme weer hebben dat dan ook meteen weken duurt, of misschien wel maanden. Frans gaat naar de garage om verder te werken aan het kastje voor de gasflessen van onze kennis. Als hij terug komt is het bijna klaar om gelakt te worden, het eind van deze klus is in zicht. Graag had hij vandaag verder gewerkt aan de twee stukjes hout achter op de boot, hij moet nu kitten, de houten latjes zijn gelijmd. Maar hij durft het niet aan met dit weer. Vanochtend vroeg regent het een beetje, de ochtend is wat buiig met af en toe zon en de middag is echt regenachtig. Niet bepaald fijn weer om dit klusje te doen. Hopelijk is het morgen beter zodat hij verder kan werken op de boot en we weer kunnen genieten van lekker buiten zitten in de zon.

Woensdag 27 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn door alle weerberichten al een beetje gewaarschuwd, maar toch valt het tegen vanochtend: het is grijs en grauw en het regent behoorlijk. We proberen een droog moment te vinden om naar de douche te gaan, maar dat lukt niet. We nemen de paraplu mee om te voorkomen dat we aangekleed op de terugweg net zo nat zijn als onder de douche. Het blijft de hele dag pet-weer en donker, zeker in de boot. Halverwege de dag doen we de kachel aan en de lampjes, want door het slechte weer is het binnen koud en donker. Ik probeer een droog moment te vinden om naar de groenteman te lopen, om half 6 geef ik dat op en ga gewapend met jas en paraplu onderweg. Is het normaal een fijn wandelingetje en loop ik wel eens een stuk verder omdat het zo prettig is en er altijd wat te zien is, nu loop ik stevig door en snel weer terug, er is niets aan. Ik heb al zes keer naar de voorspelling voor morgen gekeken, die verandert niet: in de ochtend wat bewolkt maar droog en na 12 uur gaat het weer regenen. Het enige wat we vandaag horen is de dinghy van de havenmeester, die de boot achter ons aan de vaste kade komt terugbrengen. Die boot is op de werf uit het water geweest voor onderhoud. Omdat er geen wind is, is er verder helemaal niets te horen. En omdat wij met de punt naar de steiger liggen en we alleen uitzicht hebben door het luik naar de kuip aan de achterkant van de boot, zien we ook geen mensen langskomen. Dat zijn er altijd maar weinig zeker op dit soort dagen met slecht weer. We moeten na een paar dagen prachtig weer met zon wennen aan deze dag en echt wennen doet het niet snel.

Dinsdag 26 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het waait een beetje vanochtend, toch ontbijten we lekker buiten. Met een dunne trui aan is het prima buiten zitten en we vinden dat we lang genoeg binnen hebben gezeten deze winter. In de loop van de ochtend neemt de wind wat af en wordt het daardoor weer heerlijk warm. Ik fiets naar Giarre om een paar boodschappen te doen. Ik heb wel zin om even koffie te drinken op een van de terrasjes vlak bij de supermarkt, maar helaas zijn ze allebei gesloten. Misschien was het ook niet zo gezellig geweest, want sinds een paar dagen is er kermis op het terrein naast de supermarkt. Als ik aan kom rijden is daar nog niets te doen en alles lijkt heel rustig, maar als ik in de winkel loop begint de muziek bij de zweefmolen zo hard te spelen, dat horen en zien je vergaat. Er staat bij de ingang van de supermarkt altijd een meneer uit Ghana, die je voorziet van een winkelwagentje en daar natuurlijk een muntje voor wil hebben. Hij kent me na 3 winters en moet altijd lachen om mijn fiets en volle rugzak als ik weg ga. Hij zegt dat hij hoofdpijn heeft van de kermismuziek aan het eind van de winkeldag, ik kan me er alles bij voorstellen. Op de terugweg race ik weer naar beneden, altijd lekker met die volle rugzak, het enige probleem zijn de voorbijrijdende auto’s. Af en toe is de weg zo smal dat ze vlak me langs passeren. Als er aan de andere kant van de weg auto’s vreemd geparkeerd staan en erg uitsteken op de rijbaan, stop ik meestal om de achterop komende auto’s te laten passeren. Het gaat allemaal goed, maar het ergste is als bestuurders precies naast je gaan toeteren. Je schrikt verschrikkelijk van dat harde geluid en soms maak je daardoor een slinger met je stuur als reactie. Hoe kun je die mensen hier toch leren hoe ze met fietsers om moeten gaan? De meeste mensen toeteren om aan te geven dat ze je passeren, sommigen toeteren een stuk achter me om aan te geven dat je nog verder naar de kant moet gaan. Dat soort dingen heb je in een land waar niemand fietst, behalve wat wielrenners op zondag.

‘s Middags ga ik even koffiedrinken bij een vriendin hier in de haven, die over 14 dagen naar Griekenland gaat voor de zomer. We zullen elkaar missen, het is het gevolg van ons nomadenbestaan.

Maandag 25 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Zoals ons ook beloofd is in de weersvoorspellingen begint de dag weer lekker warm en zonnig. We ontbijten buiten en hebben beiden een beetje moeite om van het heerlijke plekje op te staan. We gaan daarom, na wat leeswerk, over op koffiedrinken. Het begint echt behoorlijk warm te worden. Dan vindt Frans het tijd worden voor wat actie en hij vertrekt naar de houthandel om een bestelling te laten zagen. Er zijn kennelijk meer mensen in het weekend op het idee gekomen om wat te gaan timmeren, want hij moet helemaal in de rij staan voor hij aan de beurt is. De plaatjes hout zijn bedoeld voor een kennis van ons, die in een appartement in Riposto woont en 2 gasflessen buiten op het terras heeft staan. Frans zal daar een kastje omheen maken, zodat ze niet meer in de brandende zon staan en het er wat netter uitziet. Hij zet het hout in de garage en komt eerst terug naar de boot. De fornuisplaat moet voor de laatste keer geschuurd en gelakt worden. Daarna start hij met de 2 kleine stukjes hout op de achterkant van de boot. De 2 deksels van de ruimten daar zijn klaar, nu nog die 2 kleine stukjes, die vast op de boot zitten. In het begin zit hij in de brandende zon en is het echt heel warm. De werkplek zit buiten de bimini en ook niet onder de zonnepanelen achterop de boot. En die kleine stukjes zijn onhandig om te bewerken, de schuurmachine past er niet op en er zitten een paar hoekjes die lastig te bewerken zijn. Het is de hele ochtend en begin van de middag stralend blauw tot er ineens wolken verschijnen. Het is meteen wat koeler, ook omdat er een beetje wind komt opzetten. Gisteren merkten we het ook al: de wind is nog redelijk koud, waarschijnlijk omdat de zee nog niet genoeg is opgewarmd. Maar al met al is het weer een heerlijke dag en zijn we de hele dag buiten.

Zondag 24 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Nadat Frans heeft hard gelopen nuttigen wij ons zondags ontbijt buiten in de lentezon. Of eigenlijk lijkt het meer op ’zomerzon’, want het is direct vanochtend vroeg al lekker warm. We zitten in een T-shirt buiten alsof het midden in de zomer is. We vertrekken vroeg met de auto naar Taormina. Dat is niet zo ver, maar we doen er toch een uur over. Het eerste stuk is langs de kust en op verschillende momenten kunnen we het strand en de zee zien. Dan komt er een stuk dat meer door kleine dorpjes gaat, het is echt zondagochtend en er zijn veel mensen onderweg. Dat is niet erg, want het geeft ons de kans om lekker rond te kijken als de snelheid niet zo hoog is en allerlei mensen willen oversteken. Het is niet superhelder, maar er is geen wolkje aan de lucht, die strak-blauw is. Het laatste gedeelte van de tocht is naar boven naar Taormina dat op 400 meter ligt. Je kunt er over verschillende wegen komen en we hebben nog niet goed door waar we moeten afslaan als we een bepaalde route naar het centrum willen volgen. Het is op verschillende punten soms een situatie dat je als het ware ‘terug moet steken’ om op de geplande weg te komen. Maar het maakt allemaal niet uit, want de rit is fantastisch met af en toe een mooi uitzicht op de zee en de kust, we slingeren steeds hoger. Taormina ligt tegen de berg op ‘geplakt’, in het echte centrum mag je niet met de auto rijden. Aan de weg vlak tegen het centrum aan vinden we geen parkeerplaats. De auto van George, waar we mee onderweg zijn heeft een vergunning om buiten het centrum te mogen parkeren, maar we vinden geen plekje. We weten een betaalde parkeerplaats op loopafstand van het centrum, maar daar is het vol. We besluiten naar Castelmola door te rijden, dat ligt boven Taormina, de weg er naar toe is zo mogelijk nog steiler. Gelukkig is het daar nog niet zo druk en we vinden op een kleine parkeerplaats nog een plekje voor de auto. Het was ons oorspronkelijke plan om van Taormina naar Castelmola op 520 meter te lopen langs de berg. Jammer genoeg is dat niet gelukt, maar er is helemaal boven ook genoeg te zien en te wandelen. We moeten nog maar een keer op een doordeweekse dag terug gaan om de wandeling te doen.

We zitten heerlijk op een terrasje en genieten van de zon, het is al behoorlijk warm, we zien 25 graden op de thermometer. We komen in gesprek met 2 mensen uit Canada, die 14 dagen met vakantie zijn in Taormina. Ze gingen van huis weg met een pak sneeuw van anderhalve meter hoogte en hier zitten ze in een shirtje en korte broek. Morgen gaan ze terug, we hebben de indruk dat ze nog wel hadden willen blijven en dat kunnen wij ons voorstellen met dit prachtige weer.

Omdat we op de terugweg nog een boodschap willen doen, rijden we een andere route en zien weer heel andere stukken van dit mooie eiland. Als we terug zijn op de boot kunnen we nog steeds lekker buiten zitten tot de zon om half 6 achter het dorp verdwijnt, dan wordt het ineens koud en moeten we naar binnen.

Zaterdag 23 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is prachtig helder en zonnig als we op staan. Tijdens het ontbijt buiten hebben we een geweldig uitzicht op de Etna. Dat gebeurt niet alle dagen, want vaak is de punt of soms de hele vulkaan gehuld in wolken, ook al hebben wij hier beneden helder weer. De punt van de Etna, maar ook een groot deel van de hellingen, is bedekt met sneeuw en nog helemaal wit. We zagen de laatste dagen dat de sneeuw bedekt was met Etna-gruis, maar nu is het echt nog als in een wintersportgebied. Heel snel, zelfs tijdens ons ontbijt, zien we het echter veranderen. Door die kleine uitbarstingen op heel veel plaatsen de afgelopen tijd, is de vulkaan aan de buitenkant behoorlijk warm. En vandaag schijnt er ook nog een felle zon zonder wolken daarboven. In een half uur tijd zijn de grote sneeuwvlakken en de punt niet meer wit, maar zitten er enorme stukken zwart tussen, waar kennelijk de sneeuw is weggesmolten, het gaat razend snel. Later zit ik bij vrienden op de boot die aan de derde steiger zitten, zij hebben daardoor een nog beter zicht op de Etna. Ons uitzicht wordt wat belemmerd door de hogere gebouwen op de kade, waar we langs en overheen moeten kijken al we de Etna willen zien. Maar ook zij kijken ‘s morgens altijd eerst naar de Etna en hebben het smelten van de sneeuw opgemerkt. Het fascineert iedereen, die hier langer in de haven ligt, ik heb de indruk dat de Italianen er niet zo me bezig zijn en het niet opmerken als er duidelijk veranderingen zijn, behalve als er echt uitbarstingen zijn.

In de haven is het druk vandaag omdat het zaterdag is en er echt mooi lenteweer is, veel booteigenaren zie je de steiger opkomen met tassen vol etenswaar. Er zijn altijd veel mensen die op een dag als vandaag genieten van een aantal uren lekker in de kuip in de zon zitten. Sommigen poetsen wat aan de boot, zeker na deze week met sahara-stof is dat wel nodig. Anderen varen lekker naar buiten en komen pas aan het eind van de middag weer terug in de haven, misschien hebben ze wel vis gevangen. Iedereen heeft tenminste vistuig aan boord zo te zien en ze zijn er meestal erg fanatiek in.

Vrijdag 22 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het zou volgens de voorspellingen vandaag een beetje bewolkt zijn en wel wat warmer. Doordat de bewolking dun is en hoog zit is het toch vanmorgen vroeg al heerlijk weer. In de loop van de ochtend wordt het steeds beter omdat de bewolking heel langzaam verdwijnt en zo hebben we na 11 uur stralende zon. Doordat er geen wind is, is het lekker warm en echt voorjaar. Er is door alleen de hele dag deining in de haven en we gaan behoorlijk heen en weer, af en toe beweegt de boot zich schokkerig en wordt er flink aan de lijnen getrokken.

Frans gaat voor het eerst sinds een paar weken weer hardlopen, als hij terug komt is hij matig tevreden: wel een flink stuk hard gelopen, maar ook af en toe gewandeld om weer op adem te komen. Als het nu wat beter weer blijft kan hij wat vaker gaan en moet de conditie weer een beetje op peil komen. Ikzelf heb voor de tweede keer na een reis met het vliegtuig een soort griep te pakken en worstel me nu door de dagen heen, terwijl iedereen zegt dat ik ‘gewoon’ moet uitzieken. Hardlopen met Frans is vandaag nog geen optie maar ik besluit om na het ontbijt te gaan fietsen. Ik moet toch weer wat gaan bewegen, en lekker buiten zijn helpt misschien ook om wat op te knappen. Het is fijn fietsweer, ik moet me alleen een beetje inhouden en niet proberen te fietsen als een wielrenner en dat is moeilijk. Buiten de haven en het dorp is het super, er is al veel te zien in de natuur, dat duidt op lente. Ik fiets een eind langs de kust en dan wat meer tussen de boomgaarden door. Langs de weg zijn grote stukken berm gemaaid en het ruikt heerlijk naar gras. Altijd jammer als ook al die prachtige bloemen even verdwenen zijn, maar uit ervaring weten we dat die er na een paar dagen al weer staan.

Ook hier wordt veel actie gevoerd door jongeren om de enorme berg plastic tegen te gaan. Zeker op Sicilië is dat een groot probleem. Kom je elders wel wat afval tegen, hier ligt het plastic in grote hoeveelheden langs de kant van de weg. En als je dan ziet dat de berm gemaaid is, dan liggen die plastic flessen en andere dingen kapot gemaaid nog steeds aan de kant van de weg. Je zou zeggen dat ze dan heel gemakkelijk alles bij elkaar kunnen vegen, veel gemakkelijker dan alles uit de struiken en het hoge gras te moeten plukken. Maar nee, ze laten alles zo liggen. Er moet nog heel veel gebeuren voor hier de cultuur verandert en de mensen hun afval niet zomaar neergooien. In het dorp zie je ook maar weinig prullenmanden en als ze er zijn, zijn ze boordevol en waait er van alles uit.