Dinsdag 30 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans is weer druk in de weer vandaag, de bijboot van de grote catamaran ligt nog in de garage en die moet vandaag terug in het water en naar de boot. Hij heeft de hele winter binnen gelegen en is daarom een beetje opslagplaats geworden voor allerlei dingen waar ze geen plekje voor konden vinden. Dus vóór hij op de trailer, en uit de garage kan, moet er eerst opgeruimd worden. Tussendoor worden nog allerlei andere dingen gedaan en dan komt er iemand bij de haven met een kleine kraan op een vrachtwagen, die de boot in het water zal tillen. Er is hier geen hellingbaan, zodat George hem met eigen auto in het water kan laten zakken, lastig is dat.

Opeens hoor ik iets buiten en ga kijken, maar zie niets, terwijl ik toch heel duidelijk een bliepje van de telefoon hoorde. Als ik weer naar binnen wil gaan zie ik ineens bij de steiger tussen onze boot en de buurboot een rubberboot met George en Frans erin. Ze hebben de bijboot van George opgehaald, die nog bij de grote catamaran lag, Donatella heeft die gebruikt om aan boord te komen. De cat ligt zo ver van de steiger dat er een lange dunne plank tussen de boot en de steiger ligt waar zij niet overheen durfde. Ik heb dat ook twee keer gedaan, inderdaad is de plank smal en door de deining bewegen de steiger en de boot, niet fijn om daar overheen te moeten. Er zit geen motor op de bijboot van George, dus de heren hebben heerlijk een stuk moeten peddelen, roeien lukte niet omdat de peddels niet vastgezet kunnen worden.

Frans gaat morgen de boot van een mede-overwinteraar wegbrengen naar de werf van Porto-Palo, in het zuiden van Sicilië. De vrouw van de eigenaar is al terug naar Engeland, en Frans heeft aangeboden om mee te zeilen naar de werf. Omdat er een nacht in deze trip zit is het niet prettig om dat alleen te doen. De eigenaar had eerst het plan om halverwege voor anker te gaan voor de nacht, maar Frans vaart graag mee op zo’n trip en doorvaren is natuurlijk veel gemakkelijker.

Vandaag ben ik nog een keer naar de supermarkt gefietst om boodschappen te doen voor het avondeten van de heren. Het is fijn om voor de nacht doorvaren en wachtlopen een warme maaltijd te hebben. En zeker als ze gaan zeilen is het best lastig om de pannen op het vuur te houden, daarom kook ik vandaag bakjes eten voor de trip. En hierdoor heb ik weer fijn een fietstocht naar Giarre, hoewel dat vandaag niet meevalt, tot drie keer toe gaat er bijna een auto over me heen: ze slaan zomaar rechtsaf zonder te kijken of richting aan te geven en hier vlakbij rijdt een auto ineens achteruit als de bestuurder ziet dat iemand in een geparkeerde auto stapt. Het is daar zo smal, dat ik achter de auto fietsend plotseling een bumper in vliegende vaart op me af zie komen. De bijrijder zwaait wat naar me, de bestuurder kijkt niet eens als ik roepend langs rijd. Ze hebben hier een heel bijzondere rijstijl, daar zullen we in de auto, maar zeker op de fiets, nooit aan wennen.

Maandag 29 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We krijgen nu echt het gevoel dat de zomer is begonnen, het is zonnig en warm en bijna windstil. Frans gaat naar de grote catamaran, waar hij een paar reparaties heeft gedaan en nog een paar kleine dingen afgemaakt moeten worden. Eerst halen George en hij de kussens van de boot uit de garage, die hebben daar de hele winter lekker droog gelegen. De eigenaar van de boot is gisteravond aan boord gekomen en heeft natuurlijk overal al rondgekeken wat er allemaal gedaan is. Gelukkig is hij zeer tevreden. Frans heeft, onder andere, in de motorruimte een mooie houten rand gemaakt waar allerlei flessen met vloeistoffen achter staan, het ziet er geweldig uit met een mooie houtverbinding. De eigenaar vindt het veel te mooi in de motorruimte en durft er de vieze flessen, met bijvoorbeeld motorolie, bijna niet achter te zetten.

Als ik vanochtend naar Giarre fiets beginnen de Italianen al weer vuurwerk af te steken. Dat gaat hier het hele jaar door, als het in de avond is, is het meestal prachtig siervuurwerk. Gisteren begon het knallen overdag om 12 uur, we zien dan tegen de Etna aan op sommige plaatsen rookwolken. Het is meestal boven de dorpen die we van hier uit kunnen zien. Toen wij over de steiger liepen, vertelden een paar mensen, dat er feest was en dat het zo de hele zomer door zou gaan. Nu begrijpen we dat je op zondag overdag een feestje viert, maar dat dat ook op maandagochtend om 11 uur zo is betwijfelen we. Ze zijn gewoon gek op vuurwerk en dat knallen hier.

Er komen de laatste week steeds meer passanten in de haven, soms blijven ze een nacht, soms wat langer. Wij liggen met de punt naar de steiger en zitten daardoor in onze kuip uitkijkend over het water naar de vaste kade, waar een paar boten liggen, die verhuurd worden. Er zijn 4 plaatsen vrij waar vaak grote huurboten een plaats krijgen. We hebben daarom een geweldig uitzicht op het inparkeren en wegvaren van mensen, die soms niet veel ervaring hebben met het inparkeren. Vaak zijn er 6 of 8 mensen aan boord, die elkaar allerlei “goede adviezen” toeschreeuwen, meestal gaat het goed. Maar vanmorgen ging er een boot uit, waarvan degene aan het roer dacht dat hij in een auto zat en ging wegrijden. De zes anderen waren zo gespannen naar hem aan het kijken dat ze vergaten op het anker aan de punt te letten, dat gevaarlijk dicht langs een grote motorboot zwaaide. Degene die naast het stuurwiel stond kon er nog net op tijd een harde zwaai aan geven zodat het goed af liep. Ik moest terugdenken aan de vele keren dat wij in- en uit een haven zijn gevaren, ik vind het nog steeds een spannende bezigheid, ondanks onze ervaring.

Zondag 28 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is prachtig weer vandaag en al vanaf het moment dat we opstaan. Het is de afgelopen weken bijna nooit zo helder geweest als vandaag, de Etna ziet er een beetje ’kaal’ uit zo zonder sneeuw. Frans ontdekt met de verrekijker dat er op een paar plaatsen nog wel sneeuw ligt, maar het is helemaal grijs door het door het stof dat de Etna uitspuwt. We besluiten om gebruik te maken van dit heerlijke weer en een wandeling te maken. We gaan eerst richting het noorden om aan het strand te kijken. Het eerste stuk lopen we over de ‘boulevard’ waar het vreselijk druk is. De winkels zijn op zondag tot 13 uur open en het lijkt wel of iedereen met de auto boodschappen gaat doen. Er is zelfs file, wij hebben daar lopend geen last van. Als we bij het strand komen zien we al mensen met parasols en handdoeken lekker liggend in de zon. Er zijn nog geen mensen aan het zwemmen, maar het begint toch al aardig op een zomerse dag te lijken, behalve dat het dan héél erg warm is. Nu is het een aangename temperatuur en zeker om te lopen. We gaan vanaf het strand een stuk in de richting van Giarre en lopen met een grote boog om Riposto heen. Het is af en toe moeilijk om de weg te vinden want heel veel wegen lopen dood. Aan beide kanten van Riposto staan grote huizenblokken, vaak 3 hoog, die allemaal aan doodlopende straten liggen. Het is niet zoals we veel gewend zijn, dat als je een bepaalde richting op wil, dat je dan rechts- of links af gaat, want dan kan je soms na een paar honderd meter niet verder. Omdat we in Giarre waren, zijn we over de spoorwegovergang gegaan en moeten daarom weer naar de ander kant van het spoor. Er zijn maar een paar tunneltjes en die moet je weten. We lopen een paar keer verkeerd en komen steeds verder van Riposto. Uiteindelijk vind Frans een paadje door een oude boomgaard (de fruitbomen zijn allemaal dood, er is een weelde aan prachtige bloemen en heel veel bijen), dat richting de zee loopt. We weten alleen niet waar het uitkomt en inderdaad staat er een enorm hek. Met een klimpartij en een grote sprong komen we op een weg. Frans probeert op de telefoon nog uit te vinden of we links of rechts moeten, maar uiteindelijk gokken we maar. Een stuk verder zou een zijweg verder naar beneden moeten zijn, maar die blijkt afgesloten. Uiteindelijk lukt het toch en komen we weer terug in de haven, we hebben 14 kilometer gelopen en zijn behoorlijk warm van het lopen in de brandende zon, maar het was een heerlijke tocht. Heel opmerkelijk is de heerlijke geur, die op het eiland hangt. Natuurlijk is alles fris in bloei maar het wordt vooral veroorzaakt door de bloesem van de sinaasappelbomen.

sinaasappelbloesem


Zaterdag 27 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat de klus afmaken op de boot van George, zijn gasflessen staan op een polyester vlonder waaronder het hout totaal verrot is. Er zijn 2 grote gaten in uitgespaard waar de gasflessen in staan, nieuw hout er in maken heeft daarom weinig zin, ze staan zo ook wel vast. Er wordt bij ons heel wat gereedschap gehaald om op de andere boot alles er uit te halen. Maar als ze alles er uit hebben moet de bodem natuurlijk ook weer netjes gemaakt worden en dat is weer een heel karwei. Al met al zijn ze samen uren aan het werk terwijl Frans vanmorgen dacht dat het in een paar uur wel gebeurd zou zijn. Het is weer als altijd en de inschatting van de werktijd is alweer te krap gemaakt. Maakt niet uit, in de tussentijd ben ik naar Giarre gefietst. Het is hier in de haven heerlijk zonnig weer en het waait bijna niet, den is het altijd moeilijk om in te schatten hoe warm het fietsen is. Daarom maar een dunne trui aan, maar al na een paar honderd meter blijkt het veel te warm, ik heb de grote rugzak voor de boodschappen mee, daar kan de trui mooi in. Op onze fietsen zit geen bagagedrager met fietstassen. Maar ondanks de rugzak is het een stuk minder warm zonder trui. Ik doe bij twee supermarkten boodschappen en drink koffie op het terrasje daar in de buurt. Door de week zit ik er soms alleen, nu zijn alle 10 tafeltjes bezet en in de zaal achter de winkel zie ik nog heel wat mensen binnen zitten. Het is toch heel anders op zaterdag, dan op andere dagen. Als ik terugfiets is het nog steeds heerlijk weer, maar zodra ik de winkelstraat uit rij en op de grote kade fiets loeit er een enorm harde wind. Ik krijg met de fiets een zwieper en kan nog net mijn stuur recht houden. Op de steiger kom ik langs Frans en George, die zeggen dat het net begonnen is met waaien, ik vond het al zo raar dat ik in Giarre niets heb gemerkt. Die harde wind blijft de hele verdere middag zo, we zitten wel buiten tussen de middag, maar dat kan alleen omdat we achter de buiskap zitten en lekker in de zon. Het is een hels lawaai om ons heen van alle lijnen die klapperen en de wind die langs de masten giert. Deze harde wind is totaal onverwacht, alle weerberichten gaven mooi zonnig, en warm weer aan zonder een halve storm. We weten uit ervaring, dat het ook weer zo afgelopen kan zijn, daar hopen we dan maar op.

Vrijdag 26 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan is het direct al mooi zonnig weer, alleen in Noordelijke richting is er lichte mist te zien tegen de bergen. Het blijft de hele dag zo, Taormina is onzichtbaar en de Etna is ook het grootste gedeelte van de dag in de mist gehuld. Maar wij hebben nergens last van, er is ook geen wind dus het belooft een prachtige zomerse dag te worden. Na een paar klusjes aan boord zoek ik in de voorhut de stoelzitjes, zodat ik op het dek kan zitten, waar ik me installeer met thee en een boek. Maar de zon is zo fel en warm dat ik het steeds maar 20 minuten uithoud. Ik heb een korte broek aangedaan om te voorkomen dat mijn benen wit blijven, ik moet een beetje voor-bruinen. Af en toe ga ik maar weer onder de bimini zitten, het is echt een warme zomerse dag. Ik doe in het dorp een paar boodschappen en loop langs de bankjes op de brede kade in de winkelstraat. Daar zitten altijd wel mensen, ook als het winter en koud is. Maar vandaag zijn ze allemaal bezet, overal zitten mensen en de terrasjes zitten vol, iedereen geniet van de eerste echt zomerse dag.

Frans maakt de laatste klusjes af op de grote catamaran en komt tussen de middag een overzicht in de computer typen van alle werkzaamheden. George heeft er geen idee meer van wat Frans allemaal gedaan heeft en er moet verslag uitgebracht worden aan de Amerikaanse eigenaar. Na de lunch gaat hij zijn spullen ophalen en door naar de garage/werkplaats. Maar in de middag komt hij gereedschap halen en blijkt hij bij George op de boot de gasleiding aan het vernieuwen te zijn. Die heeft natuurlijk gezien hoe mooi Frans dat maakte op de catamaran en wil het nu zelf ook beter aangelegd hebben. Het verschil is alleen, dat er enorm veel ruimte is op zo’n grote catamaran en daarom kun je het allemaal keurig aansluiten en de leidingen mooi tegen de wand monteren. Op de boot van George, maar ook de onze is dat een heel ander verhaal. Er is nooit ruimte om alles ’keurig’ te maken, het moet altijd passend gemaakt worden in een te kleine ruimte. Bij ons zitten de gasflessen in de bakskist, waar Frans ook het gereedschap heeft staan. Als we bij de gasflessen moeten zijn, bv om ze om te wisselen, pakken we een gedeelte van het gereedschap uit om er bij te kunnen. Dat is één van de redenen dat we blij zijn dat we nu niet meer op gas koken. Daarbij hebben we twee keer een lekkende gasfles gehad en vind ik het een vreselijk idee die ‘gasbommen’ aan boord. Frans zegt altijd dat door het gas de meeste brandongelukken aan boord van een boot gebeuren.

Donderdag 25 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan om 7 uur aangekleed buiten, Frans gaat hardlopen en ik ga op de fiets mee. Het is net als eerder deze week een klein beetje mistig en daardoor niet zonnig. We gaan in zuidelijke richting over het voet- en fietspad dat langs de kust loopt. Er is nog steeds veel deining in de haven en de golven die dat veroorzaken zijn op sommige plaatsen zo hoog dat ze opspatten tegen de rotsen en de kademuur. Er zitten een paar flauwe bochten in de kust en dus ook in het pad, soms is het water na een bocht ineens weer veel onrustiger, de golven zijn prachtig helder blauw. Het is een belevenis om dit zo te zien, we hebben er vaak geen erg in als we ‘s morgens op de boot blijven en eerst ontbijten. Als we om bv. 10 uur langs de kust lopen schijnt vaak de zon en is het aparte licht en in dit geval de damp al verdwenen. Frans maakt een goede tijd met zijn rondje hardlopen en zegt dat dat komt omdat ik het laatste stuk een beetje voor hem uit aan het fietsen ben en hij me wil bijhouden.

We zijn beslist niet de enigen, die vroeg onderweg zijn. Veel wandelaars en een enkele hardloper starten de dag net als wij. Ik weet niet zeker of dat komt doordat het in Italië vandaag een zondag is omdat de Italianen Bevrijdingsdag vieren, de ‘Festa della Liberazione’, wat meer een gedenkdag is dan een feestdag. Heel veel Italianen hebben vrij vandaag, de winkels zijn alleen vanmorgen open en de rest van de dag is het in de haven net alsof het echt zondag is: er zijn veel wandelaars en botenkijkers op de kade.

Om half 11 begint het ineens te regenen, het is maar een bui van een half uur en direct daarna wordt het weer zonnig. Ik heb het eerst niet zo in de gaten, maar als de regendruppels op de ramen opdrogen zit er toch weer Sahara-stof bij. Mijn prachtig schone- en glimmende ramen zitten weer vol met stof. Op de boot is het gelukkig niet zo te zien en bij lange na niet zo erg als na de afgelopen dagen met echte ‘bergjes’ stof, dit was ook maar een kleine bui.

Is er vandaag toch weer Etna-stof uit de vulkaan gekomen?

Woensdag 24 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan is het een beetje mistig, maar nu helemaal rondom ons en niet alleen tegen de Etna zoals gisteren. Het is wel al heel licht in de lucht, de zon probeert door de lage bewolking heen te komen. Het belooft een betere dag te worden, zoals we gisteren al in de voorspelling zagen. En het klopt: het duurt niet lang of de zon schijnt volop en we kunnen weer heerlijk buiten zitten. Frans gaat al vroeg naar de catamaran, die vorige week vanaf de werf weer in het water is gegaan. Daarna heeft een firma brandblusapparatuur geplaatst en toen Frans later zag hoe ze dat gedaan hadden schrok hij. De leidingen lopen scheef en slordig, het is geen gezicht. George stuurde een foto naar de firma en zonder verder iets te zeggen maakten ze voor vandaag een nieuwe afspraak om het opnieuw te komen doen. Frans heeft nog wat klusjes op die boot en zal er vandaag bij blijven om steeds te controleren of het nu beter gaat. Ik fiets naar de supermarkt in Giarre, af en toe is er wat wind maar ik heb er verder geen last van, het grootste gedeelte van de berg omhoog is tussen de huizen. Met dit zonnige voorjaarsweer zijn we direct al die regen vergeten.

‘s Middags spuit ik de boot schoon, het klink heel eenvoudig maar is nog een hele klus. Ik vertelde gisteren al dat het lijkt alsof het een beetje plakt aan de boot. En door alle richeltjes en inhammen, lijnen en luiken, blijft het oranje stof overal achter hangen. Ik ga drie keer overal langs en heb er dan een beetje genoeg van. Ik ben ook steeds aan het piekeren over de enorme hoeveelheid water die ik gebruik. We zijn er hier in het zuiden extra zuinig mee omdat er in de zomer altijd droogte-problemen zijn. We zijn wel op Griekse eilanden geweest waar het water iedere dag met een tankboot gebracht werd. Maar ook als we zelf zoet water maken zijn we er zuinig mee en nu sta ik een uur de boot af te spuiten. Na een doekje over de ramen en de luiken ziet de boot er weer prima uit en natuurlijk is het allemaal heel snel weer droog.

Op de catamaran lukt het ook redelijk, de leidingen worden opnieuw gelegd en nu ziet het er veel beter uit. Maar het volgende karwei duikt al weer op: de oven heeft verkeerde branders en zit helemaal vol roet. George en Frans gaan nieuwe branders halen en spullen om de gasflessen beter te kunnen aansluiten. Zo gaat het nu altijd op een boot, als je denkt dat de klus geklaard is, ligt het volgende karwei al weer te wachten.

Dinsdag 23 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het weer is niet mooi als we opstaan, dat was ook niet de voorspelling: het zou tot 12 uur regenen. Dat doet het niet, maar de bewolking hangt zo laag dat het een klein beetje mistig is in de haven. Tegen de Etna hangt zware bewolking, de wereld is heel klein als we om ons heen kijken. Als we buiten komen zien wat er buiten ‘gewoon’ regen nog meer is gevallen vannacht. Alles ligt onder het oranje stof: we hebben een flinke lading Saharazand over ons heen gekregen. Het ligt werkelijk overal en heeft zich door de regen op allerlei plekken wat opgehoopt. Bij de richels en inhammen op de boot ligt een bergje oranje stof, we kunnen niet meer door de ramen kijken, die lijken wel matglas. We zijn gisteravond nog even weg geweest en zelfs op de donkerblauwe paraplu zitten stofvlekken van opgedroogd regenwater met Saharazand. In de loop van de ochtend wordt het weer wat beter, de mist trekt op en de zon komt er doorheen. Op veel boten wordt schoon gemaakt wat een moeilijk karwei is, want het stof laat zich niet gemakkelijk wegspuiten, het lijkt wel een beetje te plakken. En eerst denk ik dat het alleen met de regen is meegekomen en dus onder de buiskap niet ligt. Later zie ik dat zelfs de tafel in het midden, die bijna nooit nat wordt, vol ligt met oranje stof. Je kunt je wel voorstellen, dat dat niet alleen buiten blijft maar door alle kieren en open luiken naar binnen komt, ook nu nog terwijl het droog is.

Vanaf gistermiddag is er flinke deining in de haven, waarschijnlijk heeft het een eind van Sicilië hard gewaaid en hebben wij nu de golven. In de loop van de dag wordt het steeds erger, de boot zwiept heen en weer en rolt alsof we in een storm liggen. De steiger waar we aan liggen is ongeveer 75 meter lang en ligt aan kettingen vast aan de kade met een loopbrug om aan wal te komen. De steiger rolt natuurlijk ook behoorlijk en als we naar de kant lopen kunnen we zien dat hij aan de kade kant ongeveer een meter heen en weer gaat. Hoe verder je van de kade ligt hoe meer die steiger heen en weer beweegt en wij liggen 20 meter van het einde. We hebben nu het effect van deining en de steiger die enorm beweegt en dat gaat vaak tegengesteld, we liggen vandaag niet erg rustig.

Maandag 22 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag start grauw en grijs, Frans gaat een rondje hardlopen en redt dat nog net met droog weer. Maar als we daarna naar de douche lopen sputtert het al een beetje. Als we aan het ontbijt zitten begint het harder te regenen en dat blijft de hele dag zo. Het is donker en af en toe wordt het een fikse bui, we hebben helemaal geen gevoel van voorjaar en Pasen. Om 11 uur is de temperatuur in de boot zo ver gezakt dat we de kachel zelfs aan doen. En dan horen we dat het in Nederland zomerweer is met een heerlijke temperatuur en lekker zonnig, we hebben gewoon pech. We hadden nog wel zulke goede plannen: we zouden een eind gaan lopen en dan op e terugweg op het terrasje aan zee wat drinken, maar er is echt niets aan dus dat plan laten we maar varen.

Frans gaat lekker door met zijn installatieklus en we komen laat in de middag tot de conclusie dat er altijd iets anders gaat dan gepland. Hij heeft het bedieningspaneeltje van de omvormer afgehaald en bij het aanrecht gemonteerd omdat de omvormer in het bankje zit en je er anders moeilijk bij kan. Als alles keurig zit en Frans gaat meten, blijkt er iets niet goed te zijn met het contact.

Hij controleert alle aansluitingen en haalt de omvormer er weer uit. Na het open maken kan hij echt niets vinden waar het mis gaat, het enige wat zou kunnen is dat er iets is met de kabel tussen de omvormer en het paneeltje. Uiteindelijk haalt hij alles weer los en probeert hij van alles, maar het werkt niet naar behoren. Hij sluit een kabel aan om het dan maar met de waterkoker uit te proberen, het paneeltje blijft piepen en het lijkt alsof de omvormer de spanning niet aan kan. Dan alles er maar weer af en morgen maar verder. En zo is een lange donkere dag zo weer voorbij zonder dat we een stap buiten zijn geweest op het douchen na. Om 5 uur is het droog, misschien gaan we dan straks maar een hapje eten op de kade, zijn we er toch even uit. Eerder dan 8 uur kunnen we niet gaan, de keukens van de restaurants beginnen dan pas, ze zijn hier gewend om laat warm te eten ‘s avonds nadat ze meestal ‘s middags tussen 1- en 3 uur ook al warm hebben gegeten. Allemaal andere gewoontes, maar wij passen ons gemakkelijk aan, het is alleen moeilijker als het zo’n regenachtige dag is, dan zouden wij eerder gaan dineren.

Zondag 21 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We slapen een beetje uit en genieten dan van een heerlijk Paas-ontbijt buiten in de zon. Er zijn nog bijna geen mensen aan het wandelen in de haven. Het enige dat we horen zijn de klokken van alle kerken. Het begon afgelopen donderdag en werd steeds heftiger, gisteravond om kwart over elf was het zo’n spektakel dat je bijna zou denken dat er iets aan de hand is. We zijn niet gaan kijken of er werkelijk mensen naar de kerk gingen maar we zijn rustig naar bed gegaan. En vanochtend gaat het klokken luiden gewoon weer verder. We kunnen van onze boot af aan de overkant van onze steiger het restaurant op de vaste kade zien en vooral horen. In de tweede helft van de ochtend komen daar steeds meer mensen voor de warme maaltijd die de Italianen gewend zijn om tijdens de lunch te gebruiken. We horen nooit wat van dat restaurant, maar nu kunnen we echt horen dat er veel mensen binnen zijn.

Frans neemt zich voor om vandaag een ‘rustige’ dag te hebben, maar om twee uur fietst hij toch maar even naar de garage om het bedieningspaneel op te halen voor de nieuwe omvormer. Hij moet de diverse onderdelen er in kitten en is daar lekker deze middag zoet mee. Het is ondertussen wat aan het betrekken en af en toe zit ik binnen en soms na een half uur weer buiten. Als de zon weg is, is het direct ook koud, we hebben hier niet zulk mooi weer als in Nederland. Eerder deze week was de voorspelling dat er vanmiddag een stevige storm zou zijn vanuit het oosten. Dan mogen we helemaal niet klagen met deze windstilte en af en toe zon. Zo zie je maar weer dat de diverse voorspellingen een paar dagen ervoor heel anders kunnen zijn, dan op de dag zelf. We zijn benieuwd hoe het morgen gaat worden, we hopen op een zonnige dag.