Zaterdag 13 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is fris vanmorgen, we ontbijten binnen, daarna stap ik direct op de fiets om naar Giarre te gaan. De weersvoorspelling is niet geweldig en het is nu nog droog. Ik heb bij twee verschillende winkels boodschappen en zit dan altijd een beetje met mijn rugzak. Als die bij de eerste winkel erg vol is vraag ik meestal of ik hem even bij de klantenservice van de tweede winkel mag neerzetten. Dat mag altijd maar meestal zit er zo’n super aardig meisje aan de balie, die de rugzak tegen haar benen en stoel aan zet en zo blijft zitten tot ik terug kom, dan voel ik me een beetje opgelaten. Nu heb ik niet zoveel in de rugzak dus ik besluit hem maar op de rug te houden. Hetgeen ik wil kopen is nog niet klaar en uit de oven, dus ik drink eerst koffie voor ik een nieuwe poging doe. Het is inmiddels zo vreselijk druk in de supermarkt dat ik in de rij moet staan. Ineens is er een oorverdovend lawaai in de winkel, vanuit de rij kan ik zien dat het buiten enorm hard regent, wat het lawaai veroorzaakt. Als ik mijn spullen heb hoost het nog steeds en zoek ik op mijn telefoon hoe lang dit gaat duren. Maar zo gedetailleerd kan ik dat niet vinden en ik wacht 20 minuten bij de uitgang in de hoop dat het minder wordt. Als ik weer op de fiets zit regent het nog wel een beetje maar ik heb geen geduld om nog langer te wachten. Onderweg komt er natuurlijk nog een fikse bui en inmiddels is de rand langs het trottoir van de steile weg naar beneden veranderd in een 50 cm brede rivier. Er zitten her en der wel wat afvoerroosters, maar de meeste zijn dicht of ze hebben er een mat overheen gelegd tegen de stank. Ik probeer altijd zo dicht mogelijk langs het trottoir te fietsen omdat het zo smal is en er (zeker op zaterdag) heel veel auto’s passeren. Daarbij is de straat van grote blokken Etna-gesteente en super glad als het nat is. Het is maar beter om lopend naar beneden te gaan, waardoor ik nog langer in de regen onderweg ben. Natuurlijk blijft ook de spooroverweg bij het station 20 minuten gesloten. Het is nog nooit gebeurd dat ik zo nat terug kwam aan boord. De regen blijft, in buien, de hele dag doorgaan, zo is het ook voorspeld. En het is koud, we doen in de loop van de middag al de kachel aan. Dit heb ik toch niet voorzien, toen ik gisteren mijn winterjack en truien in de boxen heb opgeborgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *