Maandag 29 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We krijgen nu echt het gevoel dat de zomer is begonnen, het is zonnig en warm en bijna windstil. Frans gaat naar de grote catamaran, waar hij een paar reparaties heeft gedaan en nog een paar kleine dingen afgemaakt moeten worden. Eerst halen George en hij de kussens van de boot uit de garage, die hebben daar de hele winter lekker droog gelegen. De eigenaar van de boot is gisteravond aan boord gekomen en heeft natuurlijk overal al rondgekeken wat er allemaal gedaan is. Gelukkig is hij zeer tevreden. Frans heeft, onder andere, in de motorruimte een mooie houten rand gemaakt waar allerlei flessen met vloeistoffen achter staan, het ziet er geweldig uit met een mooie houtverbinding. De eigenaar vindt het veel te mooi in de motorruimte en durft er de vieze flessen, met bijvoorbeeld motorolie, bijna niet achter te zetten.

Als ik vanochtend naar Giarre fiets beginnen de Italianen al weer vuurwerk af te steken. Dat gaat hier het hele jaar door, als het in de avond is, is het meestal prachtig siervuurwerk. Gisteren begon het knallen overdag om 12 uur, we zien dan tegen de Etna aan op sommige plaatsen rookwolken. Het is meestal boven de dorpen die we van hier uit kunnen zien. Toen wij over de steiger liepen, vertelden een paar mensen, dat er feest was en dat het zo de hele zomer door zou gaan. Nu begrijpen we dat je op zondag overdag een feestje viert, maar dat dat ook op maandagochtend om 11 uur zo is betwijfelen we. Ze zijn gewoon gek op vuurwerk en dat knallen hier.

Er komen de laatste week steeds meer passanten in de haven, soms blijven ze een nacht, soms wat langer. Wij liggen met de punt naar de steiger en zitten daardoor in onze kuip uitkijkend over het water naar de vaste kade, waar een paar boten liggen, die verhuurd worden. Er zijn 4 plaatsen vrij waar vaak grote huurboten een plaats krijgen. We hebben daarom een geweldig uitzicht op het inparkeren en wegvaren van mensen, die soms niet veel ervaring hebben met het inparkeren. Vaak zijn er 6 of 8 mensen aan boord, die elkaar allerlei “goede adviezen” toeschreeuwen, meestal gaat het goed. Maar vanmorgen ging er een boot uit, waarvan degene aan het roer dacht dat hij in een auto zat en ging wegrijden. De zes anderen waren zo gespannen naar hem aan het kijken dat ze vergaten op het anker aan de punt te letten, dat gevaarlijk dicht langs een grote motorboot zwaaide. Degene die naast het stuurwiel stond kon er nog net op tijd een harde zwaai aan geven zodat het goed af liep. Ik moest terugdenken aan de vele keren dat wij in- en uit een haven zijn gevaren, ik vind het nog steeds een spannende bezigheid, ondanks onze ervaring.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *