Vrijdag 31 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Gisteravond waren er in het begin veel wolken rond de Etna, tegen 22 uur konden we heel goed de punt van de Etna zien en de lavastroom. De oranje-rode baan op de helling en de gloed in de lucht waren met het blote oog beter te zien dan met de verrekijker. Vanochtend zijn er op verschillende plaatsen smalle witte wolken te zien, die uit kraters komen en in het midden een brede gele wolk die opstijgt. Daar zit dus de uitbarsting, met daglicht kunnen we geen gloeiende lava zien. Aan de boot te zien valt er nog steeds vulkaanstof en door het vocht van de nacht hebben we nu allemaal zwarte voetstappen op het dek.

Frans gaat vroeg weg om spullen op te halen in de garage en gaat direct door naar Giardini om te beginnen met het plaatsen van de eerste grote boeien. In Riposto is het de eerste uren van de dag prachtig zonnig weer, maar aan het eind van de ochtend komt er bewolking. In Giardini is het wat langer zonnig, wij hebben hier kennelijk meer ‘last’ van de bewolking, die tegen de vulkaanhelling samenpakt. Dat heeft niets met de uitbarsting van nu te maken, het is altijd zo. We kunnen vanuit de haven Taormina op de berghelling zien liggen, en als het hier een beetje donker weer is zien we vaak dat in Taormina de zon schijnt. Ik ga begin van de middag met de trein naar Giardini om even te kijken. George, Frans en de duiker Giuseppe hebben net geluncht. Ze zijn matig tevreden, ze hebben niet zo veel gedaan als verwacht, maar in de loop van de middag gaat het al beter. Het is ook nog een hele klus, het water is op de stukken waar ze nu bezig zijn meer dan 35 meter diep en de duiker moet een aantal keren op en neer voor elke boei. Eerst moet hij de betonblokken zoeken en dat geeft al wat problemen. De afstand vanaf het koffietentje waar de RIBs geparkeerd worden is nog behoorlijk groot, zodat ik alleen heel in de verte een paar boeien zie en me af en toe vergis in de boot waarmee ze mee onderweg zijn. Aan het eind van de middag is alles geplaatst wat ze bij zich hebben en komen ze aan de kade om wat spullen uit te laden. Ze gaan de persluchtflessen laten vullen en ik mag mee naar de duikschool die dat doet. Eerst varen we langs de baai waar de boeien liggen en dan nog een baai verder naar Isola Bella. Ik heb dat een paar keer vanaf de autoweg gezien, maar natuurlijk nooit vanaf het water. Het is een kleine baai met terrassen, een strand, horecagelegenheden en de duikschool waar je ook kano’s en dergelijke kunt huren. ‘s Zomers zal dit wel vol zijn, nu zijn er weinig mensen omdat het nog redelijk koud is. Op de terugweg gaan we langs een zeilboot die aan een boei ligt, dat is de eerste klant van dit seizoen. We rijden samen terug in de auto, George komt achter ons aan met het busje, ze gaan nog nieuwe spullen inladen bij de garage om morgen vroeg te kunnen rijden om op tijd te starten met de volgende serie boeien.

Donderdag 30 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan gewone tijd op maar ontbijten snel, ik ga met de trein naar Catania om een paar boodschappen te doen. Het is 25 minuten lopen en ik mik op kwart over negen, er gaat tien minuten later nog een trein, dus als ik hem mis heb ik nog een tweede kans. Het is een vreemde dienstregeling hier, want de trein die eerder gaat vertrekt iets voor half negen en nu zit er ineens 10 minuten tussen. Maar ik haal het op tijd en rijd comfortabel naar Catania. Het is nog niet erg zonnig, maar altijd een fijne rit omdat je bijna het hele stuk de zee kunt zien, de trein rijdt een stuk hoger dus er is prachtig uitzicht. In Catania loop ik naar het grote busstation even buiten het centrum en daar moet ik dan wel vijftig minuten wachten, bussen rijden ook niet op tijd hier. Inmiddels is het zonnig en warm, en daarom geen straf om te wachten. Ondertussen help ik nog 2 oudere Nederlandse dames, die wanhopig aan iedereen vragen hoe ze met de bus naar het vliegveld komen. Eigenlijk zijn er onder de chauffeurs weinig mensen die Engels spreken en busreizigers al helemaal niet. Het is ook een beetje raar dat het busstation naast een enorme rotonde is waar allerlei bussen langs rijden, die niet over het plein van het busstation rijden en daar ook niet stoppen. En de bus naar het vliegveld stopt 250 meter voor het plein, daar staat een heel klein bordje, moet je maar weten. Wij stappen altijd bij het treinstation in die bus, maar ook daar stopt hij niet bij de andere bussen.

Uiteindelijk kom ik dan toch bij het winkelcentrum en heb er twee-en-een-half uur over gedaan, ik moet er iets voor over hebben. Als ik mijn inkopen heb gedaan en koffie gedronken, loop ik terug naar de bushalte en vrees dat ik weer lang moet wachten, net als de vorige keer toen het ruim twee uur duurde voor de bus kwam. Maar het pakt veel beter uit, ik wacht maar tien minuten en dan is de bus er. Er hangt een prachtig elektronisch bord bij de halte waarop aangegeven wordt over hoeveel minuten de bus komt, maar dat heb ik pas 1 keer verlicht gezien. Dus je kunt echt pech hebben of zoals nu: veel geluk! Ik loop vanaf het busstation nog even door het centrum van Catania en verbaas me over het grote aantal toeristen. Grote groepen staan bij de Dom en ook in de winkelstraat zijn veel niet-Italiaans sprekende mensen, dat is toch heel anders dan in Riposto. Op weg naar het station kijk ik hoe laat de trein terug gaat, en ook dat komt prima uit, hij staat al klaar en vertrekt bijna direct.

Terug op de boot hoor ik een vreemd gerommel. Er hangen dikke zware wolken rond de Etna, maar ik denk eerst dat het onweer is. Omdat ik binnen zit heb ik niets in de gaten, tot mijn vriendin me een berichtje stuurt dat er zwart stof naar beneden komt. In twintig minuten tijd ligt de boot al vol. Veel mensen staan met de verrekijker te kijken, helaas zien we niets door het wolkendek, maar een paar Sicilianen zeggen dat de uitbarsting vanavond zeker komt. Er lopen mensen langs de boot die terugkomen uit Taormina, ze zeggen dat het daar al veel erger was vanmiddag. We zijn benieuwd en hopen dat de wolken optrekken als er echt wat te zien is straks. Het gerommel houdt nog steeds aan en wordt duidelijker aan het begin van de avond. Als ik op internet zoek blijkt er vanmorgen om 3 uur al een uitbarsting te zijn geweest en ook om half 8, toen waren we op maar hebben niets gehoord.

Woensdag 29 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is prachtig weer als we opstaan, we ontbijten heerlijk in de zon. Ik ga op de fiets naar Giarre en twijfel of ik een vest aan zal doen. Gelukkig toch maar gedaan, want als ik terug ben in de haven is het weer helemaal veranderd en hangen er donkere wolken boven Riposto. Er vallen zelfs 10 druppels regen, maar daar blijft het bij. Wel is het een paar uur grijs in de lucht en trekken de donkere Etna-wolken schuin over Riposto naar de zee. Als we tussen de middag wat spullen naar een andere steiger brengen zien we teruglopend, dat er tegen de helling van de Etna een stevige bui valt, je kunt de strepen van de regen onder de wolken zien. Frans verwacht bij ons ook nog regen, maar gelukkig blijft ons dat bespaard. Het maakt verder niet veel uit, maar als het regent komt er meteen weer stof mee naar beneden en ik heb gisteren de boot schoon gespoten en de ramen mooi gepoetst. Als er een kleine bui valt, iets meer dan die 10 druppels, kan je direct opnieuw beginnen met schoonmaken, zeker op de ramen is elke spetter te zien.

Ik fiets vandaag extra naar de supermarkten in Giarre om alvast een beetje voorraad te halen voor de periode in de baai van Taormina. Als we aan de boeien liggen bij het dorpje Giardini, is het moeilijker om boodschappen te doen in een supermarkt, je moet dan eigenlijk met de auto. Nu heeft George wel een auto en het busje, maar die worden ook door de anderen gebruikt. Er moet iemand iedere dag de vuilniszakken wegbrengen en er zijn meer zaken die geregeld moeten worden waar de auto voor nodig is. Dus ik vrees, dat ik niet “zomaar” even in de auto kan springen als ik boodschappen moet doen. Ik kan wel dingen in voorraad hebben, maar de ruimte is toch redelijk beperkt en verse dingen is natuurlijk helemaal moeilijk. Dat is altijd al een probleem omdat bijvoorbeeld groenten en fruit hier niet zo lang houdbaar zijn als we gewend zijn. Verse groente moet je echt dezelfde dag klaar maken en eten en fruit koop ik maar voor drie dagen en dan zijn soms de appels al verrot na 2 dagen. Er is allemaal niets aan te zien als je het koopt, maar het blijft maar kort eetbaar.

Frans heeft de verlichting van de grote ribs vervangen. Vorig jaar waren er wat lampen beschadigd en sommige snoeren zijn gecorrodeerd, waardoor ze het niet meer doen. Het is nog een hele klus om alles weer in orde te krijgen voor ze met de duiker het mooringfield gaan aanleggen.

Dinsdag 28 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben vandaag het weer zoals het moet zijn in deze maand. Het is de hele dag zonnig en redelijk warm. Frans gaat naar de garage en heeft daar een paar klussen voor het mooringfield. Er moeten onderwaterboeien gemaakt worden om de ketting vanaf de betonblokken op de bodem omhoog te houden onder water. Er liggen nu 30 betonblokken en daar komen waarschijnlijk volgend jaar een paar bij. De onderwaterboeien van een firma in Frankrijk kosten 370 euro per stuk en dan zouden ze nog vervoerd moeten worden naar Sicilië. Dat vindt George te duur en met z’n tweeën hebben ze een plan uitgedacht hoe ze zelf iets kunnen maken. En het gaat lukken, maar is natuurlijk weer heel wat werk. Waarschijnlijk doen ze het dit seizoen nog op de oude manier en maken ze komende winter de onderwaterboeien. Nu worden er aan de ketting een paar lijnen met kleine boeitjes vastgemaakt, die helemaal om elkaar heen draaien in de loop van de zomer en daarom kinken in de tros tussen het betonblok en de boei veroorzaken .

Ik heb een paar reparatieklusjes op de naaimachine, die in een box in de voorhut staat. Ik moet hem onder zeilen en andere losse spullen vandaan halen en kan er eigenlijk niet goed bij. Daarom heb ik die klusjes al even voor me uit geschoven, maar nu moet het echt gebeuren. Frans komt tussen de middag met de mededeling dat ze volgende week boeien gaan leggen in Taormina en dat wij dan ook snel met de boot daar heen zullen gaan. Dan moeten natuurlijk wel alle dingen aan boord gebeurd zijn, die op een dobberende boot lastiger zijn.

De hele dag hangen er enorme zware donkere wolken tegen de Etna aan, je denkt dat er ieder moment een zware bui uit kan vallen. Misschien is dat ook wel zo, dat weten we nooit zeker. Het is een enorme vulkaan, van 3330 meter hoogte en de punt waar wij hier aan de oostkant tegen aan kijken is 25 km ver weg. We schrijven het wel vaker: de invloed van de Etna op het weer is groot. Hij spuwt altijd rook en as uit en dan nog uit verschillende kraters, ook de afgelopen dagen kwam er weer zwarte stof en gruis naar beneden met de regen. We vullen tussen de middag de watertanks, als Frans al weer weg is loopt het water nog steeds, de tanks zijn nog niet vol. De waterdruk is erg laag vandaag, we merkten het al in de douche. Als beide tanks vol zijn en de slang toch uit ligt, spuit ik de boot af. Het zwarte gruis van de Etna laat zich redelijk makkelijk verwijderen, maar het Saharastof is zeer hardnekkig. Het is veel fijner en het plakt als het ware aan de boot. Als ik alles naar achteren spuit en me omdraai om terug te lopen, zie ik het nog steeds op verschillende plekken liggen. Ik ga wel 5 keer de boot rond en vind het dan genoeg, de ramen nog even met sop en droog maken en dan moet het goed zijn voor vandaag. Het zal niet de laatste keer zijn voor we vertrekken want stof valt er nog steeds, ook al regent en waait het niet.

Maandag 27 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben het al vaker ervaren, maar ook nu worden we enorm verrast door het weer. Als we opstaan schijnt de zon, terwijl we in alle weerberichten gisteren hebben gelezen dat het een grijze dag zou worden. Het zou de hele week overdag regenen en alleen soms ‘s avonds droog zijn en pas vrijdag zouden er opklaringen en zon zijn. Er is slechts één groot verschil: het waait enorm hard, misschien heeft de wind de regenwolken weg geblazen. De wind komt uit het zuidoosten waardoor de golven nog niet de haveningang binnen komen, maar we hebben wel een beetje deining. De echte deining komt ook meestal pas als er door de wind golven zijn opgebouwd op zee, die na de harde wind pas het land bereiken. En als de golven dan de haven inlopen, hebben wij hier aan het eind van de haven enorme deining, maar zo ver is het nog niet. Door de wind zijn wel een aantal mooringlijnen bij andere boten losgeraakt of gebroken. De havenmeesters zijn lange tijd bezig om verschillende boten weer vast te krijgen.

Ik ga op de fiets naar Giarre en denk als ik weg ga dat ik niet zo veel last zal hebben van de wind, maar dat valt tegen. Ondanks de windrichting is er, in de straat die ik naar boven fiets, enorme wind, terwijl de richting heel anders is. Na de boodschappen drink ik koffie op ‘mijn’ terrasje, ze hebben maar drie tafeltjes buiten gezet. Veel mensen gaan binnen zitten, maar ik wil het toch proberen, de zon schijnt lekker. Het blijkt alleen een probleem om suiker in de cappuccino te krijgen, want voor het in de koffie verdwijnt is het al weggewaaid, uiteindelijk lukt het een beetje. Volgens goed Italiaans gebruik krijg je er een beker water bij, maar voor dat die leeg is waait het al over het terras. Toch is dit weer ondanks de wind vele malen prettiger dan het regenachtige weer van gisteren, toen het nog koud was ook. Benieuwd wat we morgen krijgen, ik denk dat we maar niet meer naar de weerberichten kijken, dat heeft toch geen zin.

Zondag 26 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hadden ons verheugd op een rustige zondag, lekker buiten zitten in de zon en misschien nog even ergens heen, maar het gaat vandaag allemaal niet door. Het regent als we wakker worden en tussen twee buien door gaan we naar de douche. Op de terugweg is het al weer aan het regenen en dat blijft de hele dag zo. Het zijn echt buien die soms maar kort duren en tussendoor blijft het meestal grijs en grauw. Af en toe zien we de zon en dan wordt het direct warm, maar die periodes duren maar zo kort dat we niet eens de kussens buiten leggen in de kuip. Achteraf gezien hebben we beiden de hele dag een trui aan met lange broek, terwijl we al een beetje begonnen te wennen aan een korte broek.

Frans had natuurlijk een lijstje met buitenklussen klaar, maar dat is allemaal niet gelukt vandaag. Het enige dat we steeds zien als we even buiten zijn, is de hoeveelheid Sahara-stof, die met de regen mee komt. Maar ook die buitenklus, het afspuiten van de boot, lukt niet vandaag. Want met de regenbuien komt er nog steeds stof mee, het heeft dus geen enkele zin om de slang uit te rollen. Frans begint daarom maar aan een paar binnenklussen, van het een komt het ander en zo is hij de hele dag bezig. Heel nuttig allemaal, morgen gaat hij weer naar de garage van George en zijn er weer heel andere dingen te doen. Af en toe iets voor ons zelf is ook belangrijk.

Als we de weerberichten bekijken zal het komende dagen niet veel beter worden en we vrezen, dat er nog meer regen komt. Buiten het oranje Sahara-stof hebben we ook zwart Etna-stof op de boot. De grove deeltjes hopen zich op en het fijne zwarte stof geeft heerlijke voetafdrukken als je er overheen loopt. Dat wordt afspuiten met de hogedrukspuit, want gewoon afspoelen helpt hier niet tegen.

Zaterdag 25 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De weersvoorspelling voor dit weekend is niet geweldig, er wordt beloofd dat het grijs en regenachtig wordt deze twee dagen. Daar is vanochtend nog niet heel veel van te merken, behalve dat de zon niet schijnt. We ontbijten buiten en Frans gaat daarna naar zijn klus in de garage. Het metaal van de boeien wordt netjes afgeschuurd en geschilderd, zodat het niet weer roestig wordt deze zomer. Hij is er de hele dag mee bezig, maar komt tussen de middag terug naar de boot. Ik ga naar Giarre om boodschappen te doen en drink op ‘mijn’ terrasje een kop koffie. Het ziet er steeds grijzer uit, als ik uit de andere supermarkt kom is het aan het regenen. Het valt eerst wel mee, maar aan het eind van de terugrit op de fiets is het toch een stevige bui. En natuurlijk heb ik geen jas mee, want ik ging met ‘redelijk mooi’ weer weg uit de haven. In de loop van de morgen en zeker de middag is het afwisselend droog en mooi weer. Af en toe is er een bui met dikke regendruppels, het duurt nooit lager dan tien minuten. Heel vreemd is dat soms de zon schijnt terwijl het regent en soms is het donker alsof het avond wordt. Als Frans terug is, aan het begin van de avond, kunnen we nog wel lekker buiten zitten en een glas wijn drinken, daarna is het afgelopen. De zon gaat onder en het wordt direct kouder, we gaan binnen zitten en aan de avond beginnen.

Vrijdag 24 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een heerlijke zomerse dag die al vroeg heel zonnig start. Na douche en ontbijt gaan direct de korte broek en het hemdje aan. Eindelijk lijkt het dan toch een warme dag te worden. Hopelijk houden we dit zo vol vandaag, en komt er niet ineens een dikke wolk voor de zon. Als dat zo is, dan wordt het ook direct koud want de luchttemperatuur is nog niet hoog. Frans besteedt vandaag aan het schuren van de metaaldelen van de grote boeien voor het mooringfield in Taormina. Door omstandigheden is alles na het seizoen opgeruimd in de garage en niet gerepareerd. De lijnen moeten allemaal gecontroleerd worden en soms gerepareerd. De as, waar de boeien omheen zitten, en de grote ringen om de boten aan vast te maken, zijn bijna allemaal verroest en moeten met een schuurschijf weer toonbaar gemaakt worden. Een hele klus maar gelukkig helpt de duiker ook mee. Tussen de middag hijsen we de bijboot uit het water. Onze bijboot was niet meer te repareren, ik kan een bijboot van George gebruiken op het mooringfield, Frans zal een grote RIB gebruiken om ook mensen te kunnen vervoeren naar de kant. Als de bijboot van George bij ons achter de boot is opgehesen zien we wat er in 3 weken al aangroei aan is gekomen. Frans krabt het grootste gedeelte er af en gaat dan eerst weer terug naar de garage. We moeten het weekend nog maar wat tijd besteden aan de bijboot; de plug werkt ook niet goed, hij loopt heel langzaam vol water. Niet handig als ik naar de kant ga en al natte voeten heb bij vertrek en de boodschappen in een bodem water moet vervoeren. Net als de weersvoorspelling aangaf vanmorgen, blijft het de hele dag zonnig, dit weer bestellen we voor de komende dagen ook. Het is niet te warm, hoewel we de zon wel voelen prikken op de huid. We zijn er nog niet echt aan gewend, het zal nog wel warmer worden. Hopelijk hebben we af en toe op het mooringfield een licht briesje zoals we dat afgelopen zomers ook onderweg in Griekenland hadden, anders is het wel erg warm.

Donderdag 23 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een beetje bewolkt als we opstaan, maar de zon breekt er toch af en toe doorheen. Zoals wel vaker ‘s morgens kunnen we ook vandaag de top van de Etna goed zien. Er is heel veel sneeuw weggedooid, maar er ligt toch nog wat, en op sommige plekken redelijk laag. Je kunt goed zien dat het niet alleen door de zon wegdooit, het komt ook door de verschillende temperaturen aan de buitenkant van de vulkaan waar soms de wand wat dikker is dan op andere plekken. Het blijft de ochtend steeds wat bewolkt en dan is het wat koeler, tussen de middag is het heerlijk weer en kan eindelijk weer de korte broek aan.

Frans gaat vanochtend weer “gewoon” naar de garage van George. Het strandhuisje is klaar en hij heeft al het gereedschap mee terug genomen. Gisteravond had hij geen fut meer om alles te sorteren, het gereedschap van Frans en wat in de garage hoort, lag in de bus door elkaar. In de garage sorteert hij eerst alles uit, en brengt zijn eigen spullen naar de boot. Daarna hebben George en hij overleg samen met de duiker over het plaatsen van de moorings in Taormina. Het is nog een megaklus en alle spullen moeten eerst gecontroleerd worden voor de lijnen en boeien naar Giardini worden vervoerd. Dat zal allemaal in porties gebeuren, er is daar geen opslag dus ze kunnen maar steeds meenemen wat ze direct kunnen plaatsen. Maar eerst denken ze na over de bevestigingen, die toch weer iets anders moeten dan vorige keer en misschien moeten er nog nieuwe dingen aangeschaft worden. De tijd vordert nu en we komen aardig in de richting van verhuizen naar de baai van Taormina. Wij zullen pas gaan als de boeien liggen, maar volgens mij gaan ze een beetje haast maken met plaatsen. Gisteren waren er al verschillende boten, die op de plek van George voor anker lagen. George heeft natuurlijk liever dat ze aan een boei liggen en dat er geld verdiend wordt.

Ik ga aan het eind van de middag ook even naar de garage omdat de webdesigner komt met de laatste veranderingen. Ook de ontwerper is daar omdat het drukwerk iets veranderd moet worden. We hopen, dat dit het laatste overleg is zodat we kunnen beginnen met de site plaatsen en de administratie.

Woensdag 22 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat eerst met George de aanhanger in orde maken, zodat er een dinghy op kan, die opgehaald wordt in Catania. George gaat er alleen heen en Frans gaat met de bus naar Giardini Naxos om nog een paar dingen aan het strandhuisje te doen. Hij komt mij in de haven ophalen en samen zijn we in 40 minuten daar. Ik zie voor het eerst het huisje, behalve de foto’s die ik heb gezien, het ziet er echt keurig uit. Frans wil nog een soort dakgoot maken tussen het buurhuisje, anders loopt er wel erg veel water langs het huisje als het hard regent. Er is een ruitje in een deur gesneuveld, waar Frans gaas voor maakt. Misschien nog wel handig ook, het wordt nu niet zo warm binnen als alles afgesloten is. Ondertussen verken ik het dorp een beetje, dat bestaat voornamelijk uit een enorm lange kade. Ik probeer een stuk langs het strand te lopen, maar door het losse grind en de stenen is het heel moeilijk, na 250 meter geef ik het op. Inmiddels is het tijd om een broodje te eten en zitten we lekker op het terras van de kiosk, waar het strandhuisje naast staat. Ik besteed mijn middag aan foto’s maken en lezen op het terras. Er zijn toch al wat toeristen, hoewel de meeste mensen naar Taormina gaan, wat van daar af een heel stuk hoger ligt. Er komen verschillende Nederlandse mensen naast me zitten, altijd leuk om mee te luisteren met iedereen. Omdat ik er alleen zit, hoort niemand dat ik Nederlands spreek.

Frans gaat nog een paar uurtjes door en dan is de klus echt geklaard. We nemen al het gereedschap mee terug in de bus, inmiddels zijn er heel wat spullen verzameld in Giardini. Het uitzoeken moet morgen, er zitten ook spullen van George tussen die in de garage horen.