Donderdag 2 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als ik vanochtend wakker wordt blijkt dat ik een bericht van Frans gemist heb. Ze zijn om 2 uur vannacht aangekomen bij Porto Palo en daar voor anker gegaan. Ze zullen nog wel slapen nu, want het is maar een korte nacht geworden, alhoewel ze wel gisteravond om de beurt wat hebben geslapen. Als ik gedoucht heb en weer terug ben op de boot roept iemand me, het blijkt onze buurman te zijn die aankondigt dat hij over 10 minuten met zijn schip aankomt en dat we alles vrij moeten maken. Hij is erg boos, misschien omdat wij hier liggen? Ik haal de lijn weg die schuin naar de volgende bolder is gespannen en inderdaad over zijn box heen gaat. Ook haal ik de bijboot weg die we deze zomer van George gebruiken en die ook op die vrije plek lag. Ik waarschuw George en vraag of hij even wil assisteren, want de plek lijkt nog steeds aan de krappe kant. We trekken de lijnen bij de steiger wat strakker naar de andere kant en wachten tot de boot komt. In de verte kunnen we de kraan zien die de boot er in tilt. Het duurt uiteindelijk meer dan 40 minuten, maar wij zijn er klaar voor. Dan komt de buurman aanvaren, eerst lijkt de motorboot me niet zo groot, maar als hij dichterbij komt is het toch wel een heel gevaarte. Gelukkig heeft de buurman veel ervaring en hij vaart hem er keurig in. Hij duwt zelf af en toe wat aan de andere kant, en aan onze kant houden George en ik er extra stootwillen tussen, en het lukt. Als ik George help om weer van onze boot af te komen en terug wil lopen, roept de buurman me en biedt hij zijn excuses aan voor zijn gedrag vanochtend, hij vertelt dat hij heel zenuwachtig was en niet zo had mogen reageren, ik zeg maar dat het oké is, want wat doe je er aan? Hij spreekt slecht Engels en moet ik dan gaan zeggen dat hij mij niet een leuk half uur heeft bezorgd? Dat helpt allemaal niet meer, dus laat ik het maar. Terwijl we staan te wachten op de buurboot komt een bericht dat Frans en Pete al uit het water gaan bij de werf in Porto Palo. Omdat ze al voor anker lagen kunnen ze nu snel even tussen alle andere boten door die er vandaag uitgaan. Dat is fijn, zo hebben ze meer tijd om aan de kant alles in orde te maken, de boot blijft daar zeker een jaar staan.

Ik geef onze boot een goede poetsbeurt en ben zo ook lekker de hele dag bezig. Het is prachtig zonnig en warm weer, tussendoor is het heerlijk buiten zitten onder de bimini in de schaduw. Om 6 uur komt Frans weer aan boord. Hij is enthousiast over de zeiltocht en vertelt dat ze vannacht een groep dolfijnen langs de boot hebben gehad. Het was donker en Frans was aan het slapen, maar Pete maakte hem wakker om dit te zien. Door het luminiceren van het water was precies te zien, waar de dolfijnen zwommen, ze zijn zeker 50 minuten naast en voor de boot blijven zwemmen. Hier ben ik natuurlijk jaloers op en als Frans zegt dat ik alleen hiervoor al mee had moeten gaan, heb ik helemaal het gevoel iets moois gemist te hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *