Woensdag 22 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat eerst met George de aanhanger in orde maken, zodat er een dinghy op kan, die opgehaald wordt in Catania. George gaat er alleen heen en Frans gaat met de bus naar Giardini Naxos om nog een paar dingen aan het strandhuisje te doen. Hij komt mij in de haven ophalen en samen zijn we in 40 minuten daar. Ik zie voor het eerst het huisje, behalve de foto’s die ik heb gezien, het ziet er echt keurig uit. Frans wil nog een soort dakgoot maken tussen het buurhuisje, anders loopt er wel erg veel water langs het huisje als het hard regent. Er is een ruitje in een deur gesneuveld, waar Frans gaas voor maakt. Misschien nog wel handig ook, het wordt nu niet zo warm binnen als alles afgesloten is. Ondertussen verken ik het dorp een beetje, dat bestaat voornamelijk uit een enorm lange kade. Ik probeer een stuk langs het strand te lopen, maar door het losse grind en de stenen is het heel moeilijk, na 250 meter geef ik het op. Inmiddels is het tijd om een broodje te eten en zitten we lekker op het terras van de kiosk, waar het strandhuisje naast staat. Ik besteed mijn middag aan foto’s maken en lezen op het terras. Er zijn toch al wat toeristen, hoewel de meeste mensen naar Taormina gaan, wat van daar af een heel stuk hoger ligt. Er komen verschillende Nederlandse mensen naast me zitten, altijd leuk om mee te luisteren met iedereen. Omdat ik er alleen zit, hoort niemand dat ik Nederlands spreek.

Frans gaat nog een paar uurtjes door en dan is de klus echt geklaard. We nemen al het gereedschap mee terug in de bus, inmiddels zijn er heel wat spullen verzameld in Giardini. Het uitzoeken moet morgen, er zitten ook spullen van George tussen die in de garage horen.

Dinsdag 21 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat al vroeg terug naar Giardini Naxos om de laatste hand te leggen aan het strandhuisje. Dat wil natuurlijk zeggen: hij zal nog de hele dag werk hebben om alles mooi af te werken. Gisteren heeft hij al staalkabels over het huisje geplaatst om te voorkomen dat het door harde wind beschadigd wordt. Er staat een beschermingsplaat voor het huisje, maar daar moet hij ook wat aan doen zodat het beschermd is tegen de golven. Beter nu maar direct doen in plaats van aan het eind van het seizoen nog te moeten klussen daar. Frans is vanochtend met het busje daar heen gegaan, en ik kon met de andere auto naar Catania. Dat is natuurlijk wel luxe nu George twee auto’s heeft en wij die mogen gebruiken, hoewel ik ook graag met de trein en de bus reis.

Ik heb een paar boodschappen bij het Zweedse woonwarenhuis en ga om halftien onderweg. We kochten in Nederland een nieuw navigatiesysteem, omdat we daar veel gebruik van maken hier en ons oude apparaat was dusdanig verouderd, dat zelfs hier allerlei veranderingen niet zichtbaar waren. Maar ik vrees, na vandaag, dat we niet de juiste keuze hebben gemaakt, ik zocht het adres op internet op en toets alles in en ga onderweg. Eerst stuurt het apparaat me helemaal door Riposto, maar de weg heb ik al zo vaak gereden, dat ik op een andere manier veel gemakkelijker op de tolweg kom. Ikea ligt ten zuiden van Catania, maar is moeilijk te bereiken vanaf de snelweg. Er is namelijk geen afslag, je moet er eerder of later af en dan een stuk kriskras over een industrieterrein. Ik ben er één keer met de auto geweest, maar toen zijn we eerst ergens anders geweest en kwamen op een andere manier aanrijden. Mijn navigatieprogramma zegt dat ik van de snelweg af moet als we iets voorbij Catania zijn, het lijkt mij vroeg maar ik doe het toch maar. Als ik ongeveer een kilometer heb gereden na de afslag komt er een rotonde en die moet ik helemaal rond en weer terug de snelweg op. Zo gaat dat tot drie keer toe en bij de derde keer besluit ik op het industrieterrein verder te zoeken. Nergens een plekje om te stoppen en op de telefoon te kijken naar een plattegrond en ze racen me aan alle kanten voorbij. In de auto met Italiaans nummerbord ben ik ook niet herkenbaar als een zoekende buitenlander. Uiteindelijk vind ik het parkeerterrein, Door de kleuren en de hoge reclamezuil is het gelukkig van verre te zien waar je moet zijn, wel lastig als je aan de verkeerde kant van de grote weg zit, maar het lukt. De terugweg gaat een stuk makkelijker, even zoeken en helemaal rond het Ikea-terrein en dan draai je de snelweg weer op. Toch nog maar eens heel goed kijken naar ons navigatieprogramma, misschien doen we iets helemaal fout.