Dinsdag 21 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat al vroeg terug naar Giardini Naxos om de laatste hand te leggen aan het strandhuisje. Dat wil natuurlijk zeggen: hij zal nog de hele dag werk hebben om alles mooi af te werken. Gisteren heeft hij al staalkabels over het huisje geplaatst om te voorkomen dat het door harde wind beschadigd wordt. Er staat een beschermingsplaat voor het huisje, maar daar moet hij ook wat aan doen zodat het beschermd is tegen de golven. Beter nu maar direct doen in plaats van aan het eind van het seizoen nog te moeten klussen daar. Frans is vanochtend met het busje daar heen gegaan, en ik kon met de andere auto naar Catania. Dat is natuurlijk wel luxe nu George twee auto’s heeft en wij die mogen gebruiken, hoewel ik ook graag met de trein en de bus reis.

Ik heb een paar boodschappen bij het Zweedse woonwarenhuis en ga om halftien onderweg. We kochten in Nederland een nieuw navigatiesysteem, omdat we daar veel gebruik van maken hier en ons oude apparaat was dusdanig verouderd, dat zelfs hier allerlei veranderingen niet zichtbaar waren. Maar ik vrees, na vandaag, dat we niet de juiste keuze hebben gemaakt, ik zocht het adres op internet op en toets alles in en ga onderweg. Eerst stuurt het apparaat me helemaal door Riposto, maar de weg heb ik al zo vaak gereden, dat ik op een andere manier veel gemakkelijker op de tolweg kom. Ikea ligt ten zuiden van Catania, maar is moeilijk te bereiken vanaf de snelweg. Er is namelijk geen afslag, je moet er eerder of later af en dan een stuk kriskras over een industrieterrein. Ik ben er één keer met de auto geweest, maar toen zijn we eerst ergens anders geweest en kwamen op een andere manier aanrijden. Mijn navigatieprogramma zegt dat ik van de snelweg af moet als we iets voorbij Catania zijn, het lijkt mij vroeg maar ik doe het toch maar. Als ik ongeveer een kilometer heb gereden na de afslag komt er een rotonde en die moet ik helemaal rond en weer terug de snelweg op. Zo gaat dat tot drie keer toe en bij de derde keer besluit ik op het industrieterrein verder te zoeken. Nergens een plekje om te stoppen en op de telefoon te kijken naar een plattegrond en ze racen me aan alle kanten voorbij. In de auto met Italiaans nummerbord ben ik ook niet herkenbaar als een zoekende buitenlander. Uiteindelijk vind ik het parkeerterrein, Door de kleuren en de hoge reclamezuil is het gelukkig van verre te zien waar je moet zijn, wel lastig als je aan de verkeerde kant van de grote weg zit, maar het lukt. De terugweg gaat een stuk makkelijker, even zoeken en helemaal rond het Ikea-terrein en dan draai je de snelweg weer op. Toch nog maar eens heel goed kijken naar ons navigatieprogramma, misschien doen we iets helemaal fout.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *