Donderdag 30 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan gewone tijd op maar ontbijten snel, ik ga met de trein naar Catania om een paar boodschappen te doen. Het is 25 minuten lopen en ik mik op kwart over negen, er gaat tien minuten later nog een trein, dus als ik hem mis heb ik nog een tweede kans. Het is een vreemde dienstregeling hier, want de trein die eerder gaat vertrekt iets voor half negen en nu zit er ineens 10 minuten tussen. Maar ik haal het op tijd en rijd comfortabel naar Catania. Het is nog niet erg zonnig, maar altijd een fijne rit omdat je bijna het hele stuk de zee kunt zien, de trein rijdt een stuk hoger dus er is prachtig uitzicht. In Catania loop ik naar het grote busstation even buiten het centrum en daar moet ik dan wel vijftig minuten wachten, bussen rijden ook niet op tijd hier. Inmiddels is het zonnig en warm, en daarom geen straf om te wachten. Ondertussen help ik nog 2 oudere Nederlandse dames, die wanhopig aan iedereen vragen hoe ze met de bus naar het vliegveld komen. Eigenlijk zijn er onder de chauffeurs weinig mensen die Engels spreken en busreizigers al helemaal niet. Het is ook een beetje raar dat het busstation naast een enorme rotonde is waar allerlei bussen langs rijden, die niet over het plein van het busstation rijden en daar ook niet stoppen. En de bus naar het vliegveld stopt 250 meter voor het plein, daar staat een heel klein bordje, moet je maar weten. Wij stappen altijd bij het treinstation in die bus, maar ook daar stopt hij niet bij de andere bussen.

Uiteindelijk kom ik dan toch bij het winkelcentrum en heb er twee-en-een-half uur over gedaan, ik moet er iets voor over hebben. Als ik mijn inkopen heb gedaan en koffie gedronken, loop ik terug naar de bushalte en vrees dat ik weer lang moet wachten, net als de vorige keer toen het ruim twee uur duurde voor de bus kwam. Maar het pakt veel beter uit, ik wacht maar tien minuten en dan is de bus er. Er hangt een prachtig elektronisch bord bij de halte waarop aangegeven wordt over hoeveel minuten de bus komt, maar dat heb ik pas 1 keer verlicht gezien. Dus je kunt echt pech hebben of zoals nu: veel geluk! Ik loop vanaf het busstation nog even door het centrum van Catania en verbaas me over het grote aantal toeristen. Grote groepen staan bij de Dom en ook in de winkelstraat zijn veel niet-Italiaans sprekende mensen, dat is toch heel anders dan in Riposto. Op weg naar het station kijk ik hoe laat de trein terug gaat, en ook dat komt prima uit, hij staat al klaar en vertrekt bijna direct.

Terug op de boot hoor ik een vreemd gerommel. Er hangen dikke zware wolken rond de Etna, maar ik denk eerst dat het onweer is. Omdat ik binnen zit heb ik niets in de gaten, tot mijn vriendin me een berichtje stuurt dat er zwart stof naar beneden komt. In twintig minuten tijd ligt de boot al vol. Veel mensen staan met de verrekijker te kijken, helaas zien we niets door het wolkendek, maar een paar Sicilianen zeggen dat de uitbarsting vanavond zeker komt. Er lopen mensen langs de boot die terugkomen uit Taormina, ze zeggen dat het daar al veel erger was vanmiddag. We zijn benieuwd en hopen dat de wolken optrekken als er echt wat te zien is straks. Het gerommel houdt nog steeds aan en wordt duidelijker aan het begin van de avond. Als ik op internet zoek blijkt er vanmorgen om 3 uur al een uitbarsting te zijn geweest en ook om half 8, toen waren we op maar hebben niets gehoord.