Zaterdag 29 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Frans gaat vroeg naar Riposto om verder te werken aan de grote boei. Het is eigenlijk een ‘ankerboei’ die halverwege het betonblok en de oranje boei hangt. Het is om de ketting omhoog te houden zodat die niet over het betonblok heen schuurt en de ketting en het betonblok beschadigt. George en Frans proberen nu zelf een grote ankerboei te maken voor de buitenste boeien waar grote jachten aan kunnen liggen. Een klaar gekochte ankerboei kost 360 euro en de mannen denken dat ze hem ook zelf kunnen maken. Er is al een kleine geplaatst en dat lukte, nu is Frans met een grotere- bezig in de garage. Hij komt halverwege de middag weer terug en kleedt zich direct in zwemtenue en duikt in het water. De garage is redelijk koel, het is prettig werken daar. Maar de 40 minuten autorit is een opgave met deze warmte, het is 38 graden in de schaduw. Gelukkig hebben we een beetje wind hier en hebben we er zittend onder de bimini niet heel veel last van.

Terwijl Frans weg is, en George en de Giuseppe de duiker alleen zijn, komen er redelijk wat boten aanleggen. Er zijn natuurlijk veel dagjesmensen, want het is zaterdag. Zij komen veelal met een kleine motorboot, maar er zijn ook 2 hele grote ‘gullets’ bij, zulke boten als ze veel in Turkije gebruiken. Beide boten komen hier vaker een paar uur liggen, zodat de mensen kunnen zwemmen en snorkelen, soms zijn er wel 30 mensen aan boord. Verder zijn er een paar grote motorjachten en een zeilboot, die de nacht hier blijven. Als ik dit typ is het nog spannend, wat wij doen, misschien gaan we naar de haven in Riposto. Het is nu prachtig weer met een klein beetje wind, maar de voorspelling is dat er sterke wind uit het oosten komt tegen het begin van de avond. De baai is open naar het oosten en er zou een flinke deining zijn. Ik heb vanmorgen op vier weer-sites gekeken en alle vier hebben ze een andere voorspelling.

En nu is het inmiddels 19 uur en hebben we het meest mooie weer dat je je kan bedenken. Omdat de zon achter de bergen onder gaat is dat al redelijk vroeg, het wordt nu gelukkig een beetje minder warm en we hebben besloten om te blijven liggen. Als het echt heel slecht wordt kunnen we ook in de nacht nog vertrekken want we hebben een plaats in de haven van Riposto en daar is de hele nacht een havenmeester, die ons helpt om in de box te varen en de lijnen aanpakt.

Vrijdag 28 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We gaan direct na het ontbijt naar de kant, George brengt ons zodat de grote rib niet de hele dag daar aan de kade ligt en een plaats inneemt. We vertrekken met de auto naar Riposto om de gerepareerde opstapjes van de grote catamaran op te halen. Die zijn na reparatie gespoten en zullen door Frans weer aan de zijkant van de mast gezet worden. Ze waren beide verbogen en de schroeven waren uit de romp van de boot getrokken. Het ziet er nu weer keurig uit, Frans maakt de plankjes weer op het ijzeren onderstel in de garage en daarna gaan we naar de grote catamaran in de haven. Omdat hij wat gereedschap mee heeft en de 2 opstapjes, rijden we met de auto de haven in tot vlak bij de toegang tot de steiger waar de boot ligt. Frans gaat vast vooruit en ik ga het terrein af om de auto op de kade te parkeren. Dat wil zeggen ik moet eerst een stuk achteruit en langs een bus met de achterdeuren open en daar is het te smal om te rijden. Het is smoorheet, zeker in de auto zonder airco, dus ik zet de motor uit en ga bij het busje kijken of er iemand is. Er blijken 2 mannen achterin aan het werk te zijn, ik wacht een paar minuten, heb geen zin om direct te vragen of ze snel klaar zijn of de deuren even dicht willen doen. Het is doodstil tot er een iets in het Nederlands zegt, het blijken 2 monteurs die al de hele week aan een hele grote zeilboot werken en speciaal hiervoor naar Riposto zijn gekomen. We praten even, ze willen vanavond naar Taormina en zijn (terecht) bezorgd over het parkeren daar. Het centrum ligt hoog tegen de berg aan, je kunt er alleen komen via een steile bergweg en er is bijna geen parkeergelegenheid. Mensen hebben hun al verteld dat het op sommige plekken 40 euro kost voor een paar uur. Dat klopt maar zal vooral in de parkeergarage zijn, die halverwege de berg ligt, maar daar kunnen ze toch niet in met die grote bus. Ik vertel hun nog waar je in Riposto lekker kan eten, want misschien gaat het helemaal niet lukken om daar te komen of de auto te stallen.

Als Frans klaar is op de catamaran na anderhalf uur in de brandende zon op een wit dek, rijden we eerst naar een kiosk om iets te drinken. Hij wil daarna nog een paar uur aan een boei werken in de garage en het is inmiddels één uur en daarom zo warm, dat ik alleen in de garage op hem zou kunnen wachten, want daar is het redelijk koel. Ik besluit om met de trein terug te gaan naar Giardini en me daar op te laten halen, zodat ik op de boot in de schaduw en een beetje wind kan zitten.

Donderdag 27 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We zwemmen eerst en na het ontbijt ga ik met George en Donatella naar de kant. Frans blijft aan boord om een paar klusjes te doen. Na de koffie gaat George verder, wij lopen naar het appartement, waar 2 dames voor de eerste keer aan het schoonmaken zijn. Donatella maakt wat afspraken met hen en wij besluiten om aan de kant te blijven tot ze klaar zijn, zodat we het appartement kunnen afsluiten. Op en neer varen is zonde van de tijd en de energie en dan moeten we iemand bellen om ons te halen en maar afwachten wanneer iemand ons terug kan brengen naar de kant. We doen een paar boodschappen en lopen een stuk in de hoofdstraat waar de winkels zijn. Het is weer enorm warm maar wel met en behoorlijke wind. Als alles geregeld is komt de duiker ons ophalen, die heeft net zo’n grote rib als George en Frans.

Als ik aan boord kom heeft Frans net de watermaker aangezet, ik wil daarom niet direct ook gaan koken. We hebben nu alles elektrisch en letten erg op dat we het energieverbruik een beetje spreiden en niet alles tegelijk aan zetten. Het gaat tot nog toe perfect en we zijn heel blij met onze grote zonnepanelen. Wel moeten we nog steeds een beetje opletten wat alle dingen aan energie kosten, we proberen midden op de dag de noodzakelijke dingen aan te zetten zodat het verbruik direct weer wordt aangevuld. We gebruiken geen energie voor het maken van warm water, de boiler is niet aan, want die gebruikt erg veel elektriciteit. Eigenlijk hebben we die ook niet nodig, we hebben waterzakken op het dek liggen, die men ook op de camping gebruikt. Een paar dagen geleden vulden we de afwasbak en was de temperatuur van het water zo hoog, dat ik mijn handen er niet in kon houden. Helemaal top dus om in af te wassen en voor het douchen zijn de waterzakken ook na de nacht nog behoorlijk warm, het koelt niet erg af. Overdag douchen we meestal met gewoon koud water uit de tank, want natuurlijk al lang niet meer ‘koud’ is. De zee is zo vreselijk zout dat er zoutkristallen op je huid achterblijven als je je laat opdrogen na het zwemmen, we moeten ons echt afdouchen met zoet water.

Woensdag 26 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Frans blijft vanochtend eerst op de boot en Donatella en ik worden naar de kant gebracht. Natuurlijk drinken we eerst koffie onder een parasol op het fijne terrasje, het is zo vroeg al flink warm. Donatella gaat iets wegbrengen in Riposto en ik blijf wachten tot ze terug is. Het gaat ruim een uur duren en ik loop richting de apotheek om iets te kopen. Ik weet zeker dat ik onderweg met de auto een apotheek heb gezien maar weet niet meer waar het was. Ik loop een heel eind richting het zuiden en zie nergens het groene kruis wat aangeeft dat er een apotheek is. Ik heb zeker twee km gelopen als ik besluit terug te gaan. Misschien was het in een zijstraatje of zo, maar ik denk niet dat ik het nog tegen kom. De heenweg heb ik in de hoofdstraat gelopen tussen de huizen in en heerlijk in de schaduw, terwijl het toch nog behoorlijk warm is daar. Terug loop ik het grootste gedeelte langs de weg langs de kust, wel warm maar een fijne wind vanaf de zee. Iedere dag zien we meer mensen op het strand zitten, overal parasols en handdoeken. De kinderen hebben pech, ik zie dat ze in zeefjes kleine kwallen verzamelen en hoor verschillende keren gehuil omdat er een langs de benen is gegaan. Ineens een vreselijk klap en geschreeuw achter me, er is een brommer aangereden door een auto. De bestuurder en bijrijder staan direct op, de brommer ligt wat in de kreukels. Dat gebeurt hier vaak: de weg is echt vreselijk smal en aan een kant staan auto’s geparkeerd. Er blijft heel weinig ruimte over om te rijden zeker als de geparkeerde auto’s scheef staan of half op de weg. De auto’s rijden niet snel genoeg voor de brommers als het druk is en die passeren je dan links en rechts onverwacht. Als een auto naar rechts uitwijkt voor een scheef geparkeerde auto komt een brommer die aan de binnenkant passeert behoorlijk in de knel.

Ik loop verder terug naar de kade waar ik ben gestart, daar is een kennis die ik kan vragen waar de apotheek is. Hij legt het me uit en laat op google maps zien waar ik ongeveer moet zijn. Het is dezelfde richting als ik eerder liep maar ik ben toch niet ver genoeg gelopen. Uiteindelijk kan ik het weer niet vinden in welk dwarsstraatje het is en loop nog twee km verder waar ik wel een apotheek vind. Als ik terugloop langs de plek van het ongeluk liggen er allemaal brokstukken van die brommer. Later zegt Donatella dat er hier dagelijks ongelukken gebeuren, omdat de brommers snel willen en tussen de auto’s door slalommen.

Dinsdag 25 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Het is al vroeg warm en het belooft een heel warme dag te worden. Er is werkelijk geen wolkje te zien, alleen in de loop van de dag vormt zich rond de punt van de Etna wat bewolking. Al vroeg komt Donatella mij halen om boodschappen te doen. Er is hier geen grote supermarkt, we gaan met de auto. Zij heeft geen rijbewijs en vorige jaren ging ze meestal met de trein naar Fiumefreddo, dat is 10 kilometer zuidelijker dan de baai bij Taormina. We drinken natuurlijk eerst koffie als we op de kade komen, dat hoort zo hier. We hebben geen haast, er zijn geen andere afspraken, we hebben alle tijd. Als we na een paar minuten lopen bij de auto komen blijkt die in de brandende zon te staan. Er zijn in de buurt ontzettend weinig parkeerplaatsen en iedereen heeft hier een auto. Iedereen, die de auto’s van George gebruikt parkeert op een doodlopend stuk grindpad naast het riviertje. We zetten eerst alle deuren open en gaan naast een muur in de schaduw staan om af te wachten of de temperatuur in de auto iets wil dalen. De warme lucht wordt er wel uitgeblazen maar de auto zelf en de bekleding blijven erg warm. Het is een oude auto en de airconditioning doet het natuurlijk al jaren niet meer, we rijden weg met alle 4 de ramen open, maar veel helpt het niet, de wind is ook warm. We gaan naar een grote supermarkt en omdat we allebei een paar dagen geen boodschappen hebben gedaan, hebben we wat tijd nodig om alles bij elkaar te zoeken. Maar haast hebben we weer niet want in de winkel is het heerlijk koel, des te warmer is het als we weer buiten komen. Ze hebben op het parkeerterrein zelfs overkappingen gemaakt zodat de auto in de schaduw staat dus dat helpt wel, maar het blijft warm. Als we terug zijn bij de kade zien we net twee RIB’s aan komen. Beetje vreemd dat ze zo dicht bij elkaar blijven maar misschien praten ze met elkaar. Als ze om de rotsen heen het super kleine haventje in varen waar we altijd even aanleggen, blijkt dat één RIB gesleept wordt. Dichterbij gekomen leggen de heren uit dat er diesel in plaats van benzine getankt is door een verwisseling van de jerrycans. Tja…..daar kan de motor niet tegen, die moet eerst gerepareerd worden. Er zijn intussen wel een paar boten aan de boeien op het mooringfield vast geknoopt maar het loopt nog niet storm, het seizoen moet hier echt nog beginnen, juli en augustus zijn de drukke maanden.

Maandag 24 juni 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We proberen het blog vroeg te schrijven en op te sturen, zodat mijn broer het kan plaatsen. Gisteren is er na het opstellen nog het volgende gebeurd:

Om 19 uur wordt George ongerust, we zijn behoorlijk aan het rollen ondanks de achterlijn, die naar de boeien zijn gelegd om de boot wat beter op de deining te hebben. Hij besluit om naar de andere kant van de baai te gaan tezamen met een andere boot, we besluiten om ook mee te gaan. De heren gaan nog langs een paar andere boten en daar blijken er 2 van te zijn, die zeggen dat ze het allemaal niet zo erg vinden en willen wachten of het erger wordt. Als Frans terugkomt en ik al alles heb klaar gemaakt om weg te varen, besluiten wij het ook even af te wachten. Het is nog een uur licht en ook al is het donker, we weten waar we moeten liggen en kunnen op elk moment besluiten om toch over te steken. Het is inderdaad een onrustige avond, maar het valt eigenlijk wel mee. We gaan naar bed en zeggen nog dat we ook midden in de nacht nog om kunnen varen.

We zijn beide wakker geweest rond 2 uur vanochtend, maar toen was het niet erger dan menige andere nacht. We worden wakker van de telefoon om kwart voor zes, George vraagt of Frans wil komen om hem op te halen. Zijn vrouw is gisteravond in het appartement gaan slapen en hij wil terug naar onze kant van de baai. Als Frans alleen gaat, moet hij op de terugweg de rib van George meeslepen en daarom besluiten we samen te gaan, zodat wij allebei een rib terug kunnen varen. We zijn om 6 uur aan de andere kant en merken daar een enorm verschil met de deining op onze boot. George vertelt dat het ‘s nachts vreselijk is geweest, zijn boot rolde enorm heen en weer, het was beslist niet prettig. Tegelijk met ons vaart ook de andere boot, die met George was meegevaren, uit, zij gaan naar de haven van Riposto. We begrijpen, dat we een goede beslissing hebben genomen door hier te blijven liggen, maar dat weet je nooit vooraf.

Als we terug op de boot zijn is het nog vroeg en gaan we eerst ontbijten en een beetje bijkomen. Heerlijk om zo in de vroegte buiten te zitten terwijl de zon nog niet echt op de boot schijnt. Ik ga daarna lekker zwemmen en de dag beginnen met wat lichaamsbeweging. Van de gebruikelijke vijf rondjes om de boot heb ik er vier gedaan, als ik precies achter de boot een kleine kwal tegen mijn been voel. Ik schreeuw zo hard, dat Frans opspringt en direct komt kijken wat er is. Ik ben als een haas het water uit en terwijl we nog achter op de boot staan komen er hele zwermen kleine kwallen aan. De duiker heeft ons vertelt, dat hoe mooier de kleur is, des te erger het prikken. Ik heb de kwal niet gezien, maar hij was vast prachtig paars want het lijf en de slierten zijn rood en dik op mijn been te zien. En nu ik dit typ, bijna twaalf uur later is het nog steeds dik en een beetje rood. Er is de hele dag een sterke stroming langs de boot soms komen er dan dit soort dingen mee vanaf de zee.

Zondag 23 juni 2019. In de baai van Taormina, Sicilië.

We zijn gaan er vannacht om 3 uur uit om een achterlijn te leggen naar de boei dichter bij de rotsen. Er was gisteravond al wat deining, maar dat is sterker geworden en door de windrichting liggen we dwars op de binnenlopende golven. Op zo’n moment worden we meestal wakker van glasgerinkel in de kastjes, er valt iets wat los ligt van de tafel, een kastdeurtje knalt open of dicht en zo nog wat zaken. De lijn hangt altijd klaar en Frans gaat in het kleine bijbootje met een lijn naar de achterboei om hem daar vast te knopen, ik schijn met de zaklantaarn op de boei om aan te geven in welke richting Frans moet varen. Als Frans terug aan boord is kunnen we de lijn aantrekken en keert de boot zich. Het klinkt allemaal eenvoudig, maar op een stevige deining is het niet gemakkelijk, ondanks dat lukt het. Toch blijken we als alles vast zit een uur bezig geweest te zijn, we gaan nog een paar uur slapen.

Als we wakker worden is het grauw en grijs, er is geen zon. In de verte zien we donkere wolken waar regen uit komt, wij krijgen in de loop van de morgen een paar druppels, veel is het niet.

En, heel vreemd, maar er is een groot verschil in temperatuur van de wind. Af en toe is het koel en dan komt er ineens een vlaag heel warme lucht. Frans helpt Giuseppe de duiker en dan komen ze mij halen om aan de kant koffie te drinken. Precies om 11 uur is het ineens over met de donkere wolken en komt plotseling de zon door. Het is dan direct heel warm, de temperatuur loopt in korte tijd op naar 35 graden in de schaduw.de heren maken in het strandhuisje bordjes met nummers klaar aan staaldraden, die onder aan de betonblokken vastgemaakt gaan worden, zodat ze volgende keer gemakkelijker weten welke lijnen er aan moeten en welke boei er bij hoort. Door het verschil in diepte zijn alle lijnen op maat gemaakt en een paar betonblokken en boeien zijn extra groot voor superjachten.

Ik ga terug aan boord en Frans blijft nog aan de kant om de klus af te maken. Het is aan boord een onrustige middag, soms valt de deining mee en af en toe is het een meter hoog. De wind neemt ook toe en na enige tijd weer af, maar als onze windmolen gaat draaien dan moet er toch wel heel sterke wind waaien. Als Frans ook aan boord is bekijken we het weerbericht en overleggen we wat we moeten doen. Het ziet er naar uit dat het op een aantal uitschieters na wel weer langzaam zal afnemen. We dubben nog een beetje of we niet naar de andere kant van de baai moeten, maar George vertelt ons, dat er iemand heeft gebeld om een plaats op het mooringfield, die daar nu is en het waait er verschrikkelijk. Dat is voor ons dan ook geen keus en we besluiten maar rustig te blijven op deze plaats. We maken de boei aan de voorkant op een andere manier aan de boot vast en trekken de achterlijn naar de boei wat aan, en we hopen dat de deining minder wordt.

Zaterdag 22 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben gisteravond zes mensen naar een restaurant gebracht, dat bij een strand twee baaien verder ligt. Dan weten we eigenlijk dat we ze ook weer terug moeten halen tenzij George iets anders afspreekt. Omstreeks middernacht krijgen we een bericht dat ze weer opgehaald willen worden. We gaan met de rib er naar toe, het is twee baaien verder naar het noorden dan waar wij liggen. Er is geen steiger of aanlegplaats, Frans schuift de rib het strand op. George had de mensen vooraf verteld, dat ze twee stappen door het water moesten, ze hadden gelukkig allemaal slippers aan. Als we aankomen zien we niemand, ik haal ze op bij het terras van het restaurant waar ze nog aan tafel zitten, ze hadden ons niet zo snel verwacht. Dat klopt, want we varen, zeker met 6 personen, altijd rustig als we ze weg brengen. Maar samen er naar toe varen gaat natuurlijk op volle snelheid, Frans kan er nog geen genoeg van krijgen, zeker in de avond niet want dan hoeven we alleen op kleine vissersbootjes te letten en zijn alle toeristenbootjes aan de kant. De zes mensen stappen in de boot en dan is het de bedoeling dat ik de boot een zetje geef en er in spring. Ik krijg natuurlijk met geen mogelijkheid de boot in beweging. Het is niet mooi hard zand, waar de boot op vast zit en ik op loop, het zijn hele kleine steentjes waar je diep in weg zakt en het strand gaat redelijk steil naar beneden. Een van de mannen springt uit de boot en ‘helpt’ even mee: ineens schiet de boot van het strand af en sta ik bijna tot mijn middel in het water. Zo kunnen wij nooit meer over die hoge rand van de rib heen komen en we trekken de boot een beetje terug en klimmen er in als we tot onze knieën in het water staan. Frans heeft inmiddels genoeg water onder de propeller om achteruit te kunnen varen. Als de behulpzame meneer in de boot klimt zie ik hem naar zijn broekzak grijpen, natuurlijk zit daar zijn telefoon, die kopje-onder is gegaan. “Och” zegt zijn vrouw, hij haalt morgen wel een nieuwe….”. Ze maakt de telefoon direct open en misschien valt het mee, maar dat horen wij niet meer, de boot vertrekt direct na aankomst en vaart midden in de nacht nog naar de haven van Riposto.

We zijn dus vannacht laat naar bed, het is eigenlijk al ‘vandaag’ en na zo’n avontuur kan ik niet direct slapen, ik ben hartstikke wakker. En toch gaat om acht uur de telefoon of wij vijf mensen naar de kant kunnen brengen, ze gaan naar huis. George gaat ook en neemt alle bagage mee. Dat betekent: eerst even werken en dan rustig ontbijten, lekker in de ochtendzon, het is nog niet zo warm.

We hebben verder niet heel veel bezoekers vandaag en dat is vreemd op een zaterdag. Het is het grootste gedeelte van de dag lekker zonnig, af en toe wat bewolking en dan koelt het lekker af.

Vrijdag 21 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We gaan vanochtend eerst naar de kant, George en Donatella zitten al aan de koffie en wij schuiven aan. George moet mensen wegbrengen dus de heren hebben maar heel kort overleg over wat er vandaag gedaan moet worden. Frans gaat verder met het maken van de ogen in de dikke lijnen voor een paar hele grote boeien. Er is in Giardini vlak bij waar we aanleggen een appartement, waar nu de duiker slaapt en straks ook anderen die voor George werken en geen boot hebben. Er is daar ook de opslag van spullen zoals de enorme rollen met lijnen. We meten daar de volgende dikke lijn af, die Frans gaat splitsen. Het is zo zwaar en sommige stukken zijn meer dan 10 meter, dat Frans eigenlijk maar 1 zo’n stuk tegelijk kan dragen. En dan zeggen we wel dat het appartement heel dicht bij is, maar als je met zo’n gewicht over de schouder loopt is 6 minuten lopen toch lang. Als we terug aan boord zijn kan hij aan het werk.

Het is vandaag weer heerlijk weer. Als we zwemmen voor het ontbijt is de zee spiegelglad. In de loop van de ochtend komt er altijd wat wind, maar om 3 uur is dat bijna over en zijn er ook geen golfjes meer. Het is net als in bepaalde delen van Griekenland, waar er soms ook een periode van wind was midden op de dag. Er is nu nog slechts een beetje deining over, maar we hebben er geen last van en zijn er aan gewend. De weersvoorspelling voor de komende dagen is niet geweldig, misschien wordt het toch weer anders, maar er is kans op regen.

Aan het eind van de middag komt de duiker langszij en leggen ze de spullen in de rib voor een hele grote boei, die met de dikke lijnen die Frans splitste, onder water aan een groot betonblok vast zit. Best spannend of alle berekeningen kloppen, er zit namelijk in het midden een boei onder water, die de lijn ophoog houdt. Er zitten enorme metalen schakels aan de boei en dat moet allemaal omhoog gehouden worden. Daar komt nog bij dat de hoogte tussen bodem en wateroppervlak overal verschillend is en dus zijn de lijnen die Frans splitst ook allemaal van een verschillende lengte.

In de avond brengen we zes gasten van een grote motorboot naar een restaurant twee baaien verder dan waar wij liggen. Ze hebben om negen uur een tafel besteld, en als we wegvaren om half 9 zijn we de zaklantaarn vergeten. Frans zegt dat het gelukkig nog licht is, maar als wij op de terugweg zijn is het al pikkedonker. We komen onderweg een paar kleine vissersbootjes tegen, die niet allemaal een lichtje hebben. Het is moeilijk te zien op het donkere water, we moeten er de volgende keer echt aan denken om de zaklantaarn aan boord van de rib te leggen, ook al is het nog licht als we weg gaan. We hebben eerder op de avond al drie gasten van een andere motorboot naar de kant gebracht, zij gaan naar Taormina met een taxi. George haalt hun weer op als de taxichauffeur belt dat hij onderweg is. We zijn benieuwd hoe laat wij de gasten op moeten halen. Ze varen vanavond of vannacht nog door naar de haven van Riposto, ze hebben water nodig en geen watermaker. Er is een kapitein en een stuurman aan boord, de gasten zullen niets merken van het varen en met een motorboot gaat dat sneller dan wij met de Bolbliksem.

Donderdag 20 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We starten de dag met heerlijk zwemmen, het wordt steeds een beetje warmer. Sommige mensen zeggen dat het water nog erg koud is, maar wij voelen duidelijk het verschil met twee weken geleden toen we hier kwamen. Het is lekker om de dag zo te beginnen voor het ontbijt. En later zijn we heel blij dat we zo vroeg zijn gaan zwemmen, want in de loop van de ochtend zien we kleine kwallen om de boot. Ze zien er prachtig uit, mooi roze of een beetje paars, de duiker heeft ons verteld dat hoe mooier ze zijn, hoe vervelender is het prikken als ze tegen je huid aan komen. De duiker had in het begin van het boeien leggen een pak aan, dat zijn huid helemaal bedekte op een stukje gezicht na. Precies in zijn gezicht had hij kwallenbeten op een gegeven moment met rode uitslag en pijn. Nu is een groot gedeelte van zijn rug en borst niet meer bedekt als hij duikt, niet fijn als je dan van die prachtige kleine kwallen tegen komt.

We gaan naar de kant om wat spullen op te halen voor Frans en als we terugkomen is er vlak bij ons een catamaran komen liggen van een organisatie die dagtochten organiseert. De schipper is een bekende uit de haven van Riposto en het blijkt een Nederlandse mevrouw met een groep van een bedrijf. Ze heeft aan onze vlag gezien, dat we ook Nederlands zijn en legt ons helemaal uit waar haar gasten vandaan komen. We gaan weer terug naar de kant om hele dikke lijnen te halen waar Frans ogen in moet splitsen voor de grote boeien aan de buitenrand, waar grote zware motorjachten aan kunnen liggen. We nemen twee lijnen mee, het is een enorm gewicht omdat die lijnen dik en zwaar zijn en een behoorlijke lengte hebben. Frans zet de ogen er in, het is nog een hele klus om die zware lijnen te bewerken en het is zwaar werk, hij is een uur per oog bezig. Ik zal een foto plaatsen.

We zien een catamaran aankomen en George is met een monteur naar de kant, we varen er op af en zien tegelijkertijd George al weer terugkomen. De Engelse schipper zegt, dat hij twijfelt tussen ankeren of aan een boei liggen en als hij de prijs hoort, zegt hij dat hij dat te duur vindt en door gaat om verderop te ankeren. Intussen roept iemand in het Nederlands of wij van die boot met die Nederlandse vlag zijn. Het blijkt een Vlaamse mevrouw, die met de schipper en nog 2 Spanjaarden op weg is naar Gibraltar. Leuk om met al die verschillende mensen te praten en te horen waar ze vandaan komen en waar de reis naar toe gaat.

In de loop van de ochtend begint het te waaien en op een gegeven moment liggen we op de deining behoorlijk te rollen. Inmiddels zijn alle boten om ons heen verdwenen op de grote zeilboot na, waar we de eigenaars gisteravond van hebben opgehaald. Vandaag gaan ze eten in Taormina en komen met de taxi vanavond terug, George brengt ze weg en wij halen ze weer op. Frans vlecht nog maar weer een oog in zo’n dikke lijn, morgen gaan we een paar nieuwe lijnen halen en dan kan hij de volgende ogen invlechten.