Donderdag 6 juni 2019. Van de ene kant van de baai bij Taormina, naar de andere kant.

We hebben een onrustige nacht gehad, er was gisteren voorspeld dat er deining de baai zou inlopen, en uit een richting waar wij last van zouden krijgen. Maar de hele dag en het begin van de avond bleef het rustig weer zonder die voorspelde deining. We zijn de nacht in gegaan en langzamerhand kwam toch die deining en lagen we behoorlijk te rollen. Dat alleen zou nog wel uit te houden zijn, maar Frans was met een grote rib teruggekomen, die vol lag met van die enorme boeien en ander materiaal. Daarom was hij zwaar geladen en bonkte de hele nacht enorm tegen de boot aan. We hadden natuurlijk stootwillen ertussen gehangen, maar de rib bewoog zich tegengesteld aan de boot en vooral als hij zich verwijderde van de boot gaaf dat flinke rukken aan de lijnen en dus ook aan de boot. Het was niet plezierig en we hadden een onrustige nacht. Om 5 uur wilde Frans uitproberen of het zou helpen als we een hele lange lijn aan de rib zouden binden, zodat hij verder van de boot zou dobberen. Het hielp wel iets, maar binnen de kortste keren lag hij tegen de achterkant van de boot aan, maar daar zat de bijboot die hem gedeeltelijk tegenhield. Het hielp dus wel iets, maar inmiddels begon het al licht te worden en konden we niet echt meer in slaap komen. We bedenken tijdens het ontbijt, dat we de rib bij deze deining beter aan een boei vast kunnen maken, zodat hij niet tegen de boot aan bonkt.

Om 9 uur wordt Frans opgehaald en beginnen ze de boeien te leggen, die al klaar liggen in de rib. Na een paar uur komen ze plotseling langs zij en vragen of ik mee ga naar de kant om koffie te drinken. In Giardini komt ook Donatella aanrijden, die nog een paar nachten in de camper in Riposto slaapt. In de garage liggen nog veel spullen van het mooringfield en daarom kan de camper er nog niet in. De mannen zoeken de spullen bij elkaar voor de volgende serie boeien en brengen ons dan weer terug naar de boten. Er komt steeds meer deining en we vrezen weer een onrustige nacht, we besluiten om naar de andere kant van de baai te varen, volgens George is het daar rustige liggen achter een wal. Het is een half uur varen en dan liggen we voor anker ongeveer 750 meter van het strand. Het is hier heel anders: de boeien liggen dicht langs de rotskant en hier hebben we zandstrand met hele stukken ligbedjes en parasols. En ook al is het ver weg, we horen over het water veel meer geluiden van de kant en van de plezierbootjes. Het doet ons sterk aan de zomers in Griekenland denken, waar we ook soms zo bij een strand lagen. En ook hier is nog wat deining, maar wel een heel stuk minder dan de andere kant. We denken hier wel een paar dagen te blijven en zodra het rustig is varen we weer terug naar het mooringfield.