Zaterdag 22 juni 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben gisteravond zes mensen naar een restaurant gebracht, dat bij een strand twee baaien verder ligt. Dan weten we eigenlijk dat we ze ook weer terug moeten halen tenzij George iets anders afspreekt. Omstreeks middernacht krijgen we een bericht dat ze weer opgehaald willen worden. We gaan met de rib er naar toe, het is twee baaien verder naar het noorden dan waar wij liggen. Er is geen steiger of aanlegplaats, Frans schuift de rib het strand op. George had de mensen vooraf verteld, dat ze twee stappen door het water moesten, ze hadden gelukkig allemaal slippers aan. Als we aankomen zien we niemand, ik haal ze op bij het terras van het restaurant waar ze nog aan tafel zitten, ze hadden ons niet zo snel verwacht. Dat klopt, want we varen, zeker met 6 personen, altijd rustig als we ze weg brengen. Maar samen er naar toe varen gaat natuurlijk op volle snelheid, Frans kan er nog geen genoeg van krijgen, zeker in de avond niet want dan hoeven we alleen op kleine vissersbootjes te letten en zijn alle toeristenbootjes aan de kant. De zes mensen stappen in de boot en dan is het de bedoeling dat ik de boot een zetje geef en er in spring. Ik krijg natuurlijk met geen mogelijkheid de boot in beweging. Het is niet mooi hard zand, waar de boot op vast zit en ik op loop, het zijn hele kleine steentjes waar je diep in weg zakt en het strand gaat redelijk steil naar beneden. Een van de mannen springt uit de boot en ‘helpt’ even mee: ineens schiet de boot van het strand af en sta ik bijna tot mijn middel in het water. Zo kunnen wij nooit meer over die hoge rand van de rib heen komen en we trekken de boot een beetje terug en klimmen er in als we tot onze knieën in het water staan. Frans heeft inmiddels genoeg water onder de propeller om achteruit te kunnen varen. Als de behulpzame meneer in de boot klimt zie ik hem naar zijn broekzak grijpen, natuurlijk zit daar zijn telefoon, die kopje-onder is gegaan. “Och” zegt zijn vrouw, hij haalt morgen wel een nieuwe….”. Ze maakt de telefoon direct open en misschien valt het mee, maar dat horen wij niet meer, de boot vertrekt direct na aankomst en vaart midden in de nacht nog naar de haven van Riposto.

We zijn dus vannacht laat naar bed, het is eigenlijk al ‘vandaag’ en na zo’n avontuur kan ik niet direct slapen, ik ben hartstikke wakker. En toch gaat om acht uur de telefoon of wij vijf mensen naar de kant kunnen brengen, ze gaan naar huis. George gaat ook en neemt alle bagage mee. Dat betekent: eerst even werken en dan rustig ontbijten, lekker in de ochtendzon, het is nog niet zo warm.

We hebben verder niet heel veel bezoekers vandaag en dat is vreemd op een zaterdag. Het is het grootste gedeelte van de dag lekker zonnig, af en toe wat bewolking en dan koelt het lekker af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *