Maandag 24 juni 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We proberen het blog vroeg te schrijven en op te sturen, zodat mijn broer het kan plaatsen. Gisteren is er na het opstellen nog het volgende gebeurd:

Om 19 uur wordt George ongerust, we zijn behoorlijk aan het rollen ondanks de achterlijn, die naar de boeien zijn gelegd om de boot wat beter op de deining te hebben. Hij besluit om naar de andere kant van de baai te gaan tezamen met een andere boot, we besluiten om ook mee te gaan. De heren gaan nog langs een paar andere boten en daar blijken er 2 van te zijn, die zeggen dat ze het allemaal niet zo erg vinden en willen wachten of het erger wordt. Als Frans terugkomt en ik al alles heb klaar gemaakt om weg te varen, besluiten wij het ook even af te wachten. Het is nog een uur licht en ook al is het donker, we weten waar we moeten liggen en kunnen op elk moment besluiten om toch over te steken. Het is inderdaad een onrustige avond, maar het valt eigenlijk wel mee. We gaan naar bed en zeggen nog dat we ook midden in de nacht nog om kunnen varen.

We zijn beide wakker geweest rond 2 uur vanochtend, maar toen was het niet erger dan menige andere nacht. We worden wakker van de telefoon om kwart voor zes, George vraagt of Frans wil komen om hem op te halen. Zijn vrouw is gisteravond in het appartement gaan slapen en hij wil terug naar onze kant van de baai. Als Frans alleen gaat, moet hij op de terugweg de rib van George meeslepen en daarom besluiten we samen te gaan, zodat wij allebei een rib terug kunnen varen. We zijn om 6 uur aan de andere kant en merken daar een enorm verschil met de deining op onze boot. George vertelt dat het ‘s nachts vreselijk is geweest, zijn boot rolde enorm heen en weer, het was beslist niet prettig. Tegelijk met ons vaart ook de andere boot, die met George was meegevaren, uit, zij gaan naar de haven van Riposto. We begrijpen, dat we een goede beslissing hebben genomen door hier te blijven liggen, maar dat weet je nooit vooraf.

Als we terug op de boot zijn is het nog vroeg en gaan we eerst ontbijten en een beetje bijkomen. Heerlijk om zo in de vroegte buiten te zitten terwijl de zon nog niet echt op de boot schijnt. Ik ga daarna lekker zwemmen en de dag beginnen met wat lichaamsbeweging. Van de gebruikelijke vijf rondjes om de boot heb ik er vier gedaan, als ik precies achter de boot een kleine kwal tegen mijn been voel. Ik schreeuw zo hard, dat Frans opspringt en direct komt kijken wat er is. Ik ben als een haas het water uit en terwijl we nog achter op de boot staan komen er hele zwermen kleine kwallen aan. De duiker heeft ons vertelt, dat hoe mooier de kleur is, des te erger het prikken. Ik heb de kwal niet gezien, maar hij was vast prachtig paars want het lijf en de slierten zijn rood en dik op mijn been te zien. En nu ik dit typ, bijna twaalf uur later is het nog steeds dik en een beetje rood. Er is de hele dag een sterke stroming langs de boot soms komen er dan dit soort dingen mee vanaf de zee.