Dinsdag 30 juli 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Als we opstaan is de zee weer prachtig vlak, het is rustig weer en natuurlijk zonnig. We halen vers brood voor een aantal boten en brengen het rond. Daarna ga ik terug naar de kant. Een bekende die bootjes verhuurt vanuit het kleine haventje waar we met de RIB aanleggen is aan het mopperen. Nu is het prachtig weer om te gaan varen met zijn bootjes en zijn er geen klanten. Straks om 12 uur gaat het waaien en dan heeft hij twee uur later twee reserveringen. Hij vreest dat die mensen gaan annuleren als ze de golven zien. Hij begrijpt niets van het weer, zegt ie. Het heeft nog nooit in Juli zo veel dagen hard gewaaid. En de toeristen blijven weg dit jaar, normaal zit het strand vol en nu zie je op de stranden van Giardini slechts enkele parasols. En niet alleen de bootjesverhuur gaat slecht. Ook de mensen in de winkels en restaurants op de kade zijn aan het mopperen. Voor sommigen is het zo dat ze in 3 tot 4 maanden het geld voor het hele jaar moeten verdienen. We zijn allemaal benieuwd hoe de maand augustus er uit gaat zien.

Als ik tussen de middag terug kom aan boord, is de boot behoorlijk aan het rollen. We overleggen nog of we weer een achterlijn gaan aanleggen, maar we hopen dat het in de loop van de middag beter wordt. De wind zal wat afnemen en het water wordt wat rustiger, hopen we. De deining zal ook wat afnemen, dat is de voornaamste reden dat we zo bewegen. We kunnen van de baai uit de boten zien die op zee varen, waar dikke schuimkoppen op het water zijn. Er gaat een grote motorboot weg, die hier aan een boei heeft gelegen. Hij stampt tegen de golven op en bij het neerkomen van de boot ketst het water hoog op. Een paar zeilboten hebben besloten om nog maar een nacht te blijven, als het niet perse hoeft, kun je beter niet onderweg gaan. In de loop van de middag wordt het zoals voorspeld is, een stuk minder en bewegen we niet meer zo erg.

Maandag 29 juli 2019. Weer terug in de baai bij Taormina, Sicilië.

Gisteren had ik het blog van die dag al geschreven terwijl er daarna nog van alles gebeurde. Daarom nog een kort verslag van de zondagavond. We besluiten om 6 uur terug te gaan naar de overkant van de baai, waar het mooringfield is. Het is enorm hard aan het waaien en de deining wordt steeds sterker. George zegt dat het aan de boeien iets rustiger is. We hebben de grote RIB aan de zijkant van de boot hangen en durven hem niet aan de achterkant van onze boot te laten dobberen. Het is zo hard aan het waaien dat we niet zeker weten of dat wel goed zou gaan. Maar hem aan de zijkant houden met die golven blijkt ook geen goed idee en daarom ga ik in de RIB, Frans gooit hem los en vaart met de Bolbliksem verder. Het blijkt midden in de baai nog harder te waaien, we zijn blij dat we aan de overkant zijn, waar George en de duiker ons opwachten. We knopen de RIB aan een boei en ze zetten mij weer terug aan boord om de Bolbliksem aan de boei te knopen. Het heeft nog wat voeten in aarde, Frans moet een paar pogingen doen om redelijk in de buurt van de boei uit te komen, het gaat steeds harder waaien. Intussen zijn er al wat boten aangelegd aan de boeien en in de loop van de avond komen er nog wat meer. Mensen komen schuilen bij ons in de baai, maar het gaat steeds harder waaien. De boot van George is nu nog in Naxos en als we het idee hebben dat het ietsje minder waait, ga ik met hem terug om zijn boot op te halen, Donatella is nog in Riposto aan het werk. We steken de baai weer over maar het is inmiddels aan het stormen, de golven spatten tegen de RIB, we zijn beide naar als we aankomen. We wachten een uur tot het een beetje minder waait, we zien op de teller 45 knopen wind. Uiteindelijk laten we de RIB achter en steken over, het was me de avond wel. We moeten er echt van bijkomen en zitten na middernacht nog een uurtje buiten, en dan komt er nog een boot binnen om één uur. Frans en George springen in een RIB en leggen hen aan een boei, vandaag horen we dat het Hongaren zijn, twee stellen met drie hele kleine kindertjes, die dolblij waren dat ze hier opgevangen werden en aan een boei konden liggen.

Nou, dat maakt onze barre avond toch weer goed.

Vanochtend waait het nog wel, in de loop van de dag neemt het af. Er is een heel sterke stroming, ik zwem achter de boot maar kom geen meter vooruit. Na wat dobberen ga ik uit het water, deze dag maar niet proberen om een paar rondjes te zwemmen. In de middag speek ik met George en we verbazen ons beiden er over dat het gisteravond zo stormde en vandaag is het weer een prachtige zomerdag.

Zondag 28 juli 2019. In de baai bij Giardini Naxos.

We zijn samen met George naar een restaurant gegaan gisteravond. Er is een steiger naar het restaurant waar veel kleine motorboten aan liggen, aan het eind daarvan was nog een plaatsje, waar George de RIB aan kon leggen, we lopen zo het restaurant in. Het is groot en heel smal zodat bijna iedereen vlak aan het strand zit. Ik kon het niet goed zien, maar volgens mij is alles open en kun je nooit “binnen” zitten, misschien is het gesloten in de winter. We kiezen een paar voorgerechten, die ze midden op de tafel zetten zodat we overal van kunnen nemen. Daarna hoofdgerechten met verse vis, het is heerlijk allemaal. Siciliaanse wijn er bij en we hebben een heerlijke avond. Ook wel eens fijn om zo rustig met elkaar te praten en alle tijd te hebben voor de maaltijd. Als we naar bed gaan bemerken we weer het verschil met rustig aan het andere eind van de baai liggen of hier in een toeristische plaats met heel veel hotels. Het is druk op alle terrassen aan het strand en toen we weg gingen van het restaurant begon er een feest. Het duurde tot 3 uur vannacht tot de muziek uit ging. Het ging een stukje verder wel door, maar daar hadden we minder last van.

Ik schreef gisteren al, dat er enorme stofwolken uit de Etna komen. Vanochtend ligt er een laagje zwart gruis op de boot en natuurlijk ook op de RIB’s die Frans en George beide aan de zeilboot hebben hangen. En Frans wordt al vroeg opgeroepen om mensen vanaf een motorboot vlak bij ons naar de kant te brengen. We hebben altijd een hele stapel handdoeken in de RIB voor de avonden als alles nat wordt doordat het wat afkoelt. De handdoeken zijn nu nodig om de kleding van de mensen te beschermen tegen het zwarte stof, alles ziet er vreselijk uit.

We beginnen onze boot schoon te maken, eerst met zout water en dan afspoelen met ons kostbare zoete water. Frans kan met de RIB bij de steiger komen om die daar af te spuiten, we kunnen daar niet komen met de zeilboot, het is te ondiep. We gaan aan boord bij George om zijn boot ook een beetje toonbaar te maken en zijn RIB af te spuiten. Igor komt ook helpen en met beide boten zijn ze meer dan een uur bezig en zodra het water opdroogt zie je nog wat zwart stof liggen.

Ondertussen loopt hier de hele baai vol met boten, die allemaal schuilen voor de deining. George en Igor brengen de boten die gereserveerd hebben naar deze kant van de baai, het is niet prettig nu aan de andere kant. Vanochtend zei George dat we misschien rond 16 uur terug kunnen, maar om 17 uur is er nog steeds deining aan die kant. Inmiddels is het hier ook tamelijk onrustig maar de Italianen met hun kleine motorbootjes, soms 4 tegen elkaar gebonden, blijven liggen om te zwemmen.

Zaterdag 27 juli 2019. Van de baai bij Taormina naar de andere kant van de baai bij Giardini Naxos.

De dag begint rustig met een bijna vlakke zee. We zwemmen lekker en Frans splitst nog wat lijnen. De morgen kabbelt een beetje voort, we kijken wel steeds op internet naar de weervoorspelling op allerlei sites. Er wordt wind verwacht, maar het grootste ‘probleem’ vormt de deining. Het blijft heel mooi zonnig weer en een bijna vlakke zee, de temperatuur is nog hoger dan gisteren. In de loop van de middag gaat George met zijn boot naar de andere kant dan waar het Mooringfield is. Hij is alleen omdat Donatella in Riposto aan het werk is. Frans blijft op onze boot en ik ga met hem de naar de ankerplek in Naxos. Igor vaart achter ons aan en vaart ons weer terug als de boot van George vast ligt. Het is nog steeds prachtig mooi en rustig weer en dan beginnen we te twijfelen: zullen we ook gaan of wachten we het af? Het kan in een paar minuten veranderen en we willen niet eigenwijs zijn, maar als het niet nodig is dan blijven we liever gewoon aan de boei liggen. Na wat studeren op alle weer berichten en een telefoontje naar iemand die op andere berichten kan kijken, besluiten we toch maar te gaan. We slepen de grote RIB achter ons aan, zodat Frans terug kan als er op het mooringfield iets te doen is. Halverwege de baai komt er wat deining, we kunnen rustig ankeren achter de boot van George. Er liggen 4 zeilboten en binnen een half uur komen er nog 10 rondom ons liggen. Allemaal boten die in het midden van de baai lagen of aan komen varen. Iedereen zoekt bescherming achter de muur van het haventje van Giardini Naxos. Het is niet zo groot en beschermd als in Riposto, maar we liggen hier voor de verwachte windrichting en de deining wel beter dan aan de andere kant. Na een uurtje komt George met zijn RIB terug van het mooringfield. Hij vertelt dat alle boten daar weg zijn en de deining tegen de rotsen aan botst. Het is niet prettig daar. De twee jongens die in het appartement slapen zijn met hun RIB ook weg gegaan.

We hoorden het al uit Riposto, maar als we een half uurtje buiten zitten en genieten van het heel andere uitzicht en de omgeving, komt er ineens een enorme hoeveelheid zwart stof naar beneden. Je voelt het als je over het dek loopt, het ligt op de tafel onder de bimini, maar we zien het zelfs op de telefoonschermen en in de glazen. Door het draaien van de wind komt nu hier Etna-stof naar beneden en het is een flinke hoeveelheid. Ondanks de warmte sluiten we alle luiken om te voorkomen dat ook binnen alles vol ligt. Helemaal voorkomen kan je het niet, maar een beetje beperken scheelt al veel. Terwijl ik dit typ binnen voel ik het stof onder mijn computermuis kraken.

We hebben door de ‘verhuizing’ en het niet hoeven zorgen voor andere boten, vanavond een vrije avond. We gaan lekker eten bij het mooie restaurant hier aan deze kant van de baai, waar Frans al zoveel mensen naar toe heeft gebracht. Zelf zijn we er nog niet geweest, het ziet er gezellig uit.

Vrijdag 26 juli 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Het was een drukke dag vandaag voor mij. Frans had het redelijk rustig en begon ook wat later dan ik. Een van de collega’s haalt me op om naar de kant te gaan om croissants op te halen. We hoeven maar bij één boot af te leveren en twee man van het personeel direct meenemen om aan de kant boodschappen te doen, tenminste dat is de bedoeling. Als we om half 9 aankomen zeggen ze dat ze om 9 uur gehaald willen worden en even later veranderen ze het in 10 uur. Als we uiteindelijk om kwart over 10 op de kade staan vertellen ze dat ze eerst met een taxi naar Taormina willen en dan pas boodschappen doen, ze zullen in een half uur terug zijn. Dat gaat dus nooit lukken want heen en weer naar boven naar Taormina duurt al een half uur. Maar voor alle zekerheid blijf ik toch maar wachten. Ze komen na anderhalf uur terug. We gaan eerst langs de grote groente- en fruithal, waar ze me inmiddels al kennen. Als de mensen van grote boten veel hebben ingeslagen en dat kan wel een paar honderd euro zijn, dan krijg ik ook altijd een zak fruit in de handen geduwd. We rijden door naar de supermarkt en dan zegt de chef ineens, dat hij wel haast heeft omdat hij de lunch nog moet maken. Het is enorm druk op de weg, ik kan niet sneller dan snel rijden, de chef zegt dat ik al bijna rijd als een Italiaan. Klopt, zo voel ik het ook. Hier geeft niemand je voorrang en als je perse ergens tussen wil, omdat je bijvoorbeeld uit een zijweg komt, dan duw je gewoon de neus van de auto steeds verder de weg op totdat iemand wel moet stopen en je er tussen laat. En langzaam rijden kan hier ook niet, want dan begint iedereen je op de meest gevaarlijk punten in te halen, je kan maar beter ook snel gaan rijden. In de middag ga ik samen met Donatella met de auto naar Riposto voor een afspraak met de drukkerij en op de terugweg haalt voor een bocht een auto in, die het half uur daarna steeds voor me rijd en er dus niets mee opgeschoten is.

Ik wordt opgehaald bij de kade en direct vertelt de collega van Frans dat er veel deining is op het mooringfield. Als we er bijna zijn is het goed te zien aan alle masten die heen en weer gaan en de motorboten die dansen op de golven. Ik kan bijna niet aan boord komen. Het blijkt een half uur eerder begonnen te zijn en inmiddels worden alle boten aan een extra achterlijn vastgemaakt zodat ze niet dwars op de golven liggen. Sommige boten moeten daarvoor verplaatst worden, het is nog een hele klus voor alles geregeld is. En dan is het ineens, om 10 uur ’s avonds, weer over. We bewegen nog wel wat, maar het is lang zo heftig niet als 3 uur geleden. We zijn benieuwd wat er morgen gaat gebeuren, er wordt weer sterke deining voorspeld laat in de middag. Zoals het er nu uitziet gaat dat 24 uur duren en zullen we die tijd aan de andere kant van de baai voor anker gaan. Ik denk dat we morgen heel veel weerberichten gaan bestuderen om tijdig de beslissing te kunnen nemen of we naar de andere kant gaan.

Donderdag 25 juli 2019. De baai bij Taormina op Sicilië.

Er is een hele grote zeilboot in de baai aan de boeien en dat is vandaag ook de enige klant, die ontbijt wil hebben. Het is voor 10 personen, waarvan 5 kinderen, dus er worden lekker veel croissantjes besteld. We zijn snel klaar met het afleveren, als er vier boten met ontbijt zijn, die dan ook nog verspreid over het mooringfield liggen, dan zijn we langer onderweg. Het is altijd wel leuk om de verschillende reacties te zien zo om half negen. Soms horen of zien we niemand en leggen we de broodjes en croissants in de kuip en soms zijn de mensen heel enthousiast, want waar krijg je nu midden op het water vers brood geleverd. Het komt ook voor dat mensen duidelijk een ernstig ochtendhumeur hebben, dan zeggen we maar niet zoveel. Heel veel boten gaan van hieruit naar de Ionische eilanden en dan vertrekken ze vaak heel vroeg. Wij kunnen niet eerder bij de bakker terecht en leveren daarom pas om half negen.

Het is vandaag een bijzonder rustige dag, er komen wat dagjesmensen met een kleine motorboot en tegen het eind van de middag arriveert een grote zeilboot. De mensen hebben kaartjes voor een theatervoorstelling in Taormina en worden om 19 uur naar de kant gebracht. Ze zullen wel laat terugkomen met de taxi en moeten dan nog opgehaald worden en naar hun boot gebracht worden, het wordt een latertje vandaag voor ons. Maar misschien zouden we anders niet eerder naar bed zijn gegaan, want het is vandaag erg warm. Het is altijd warm hier, maar iedereen zegt dat het erger is dan gisteren. Er komt nu een beetje wind als ik dit typ, maar in de boot blijft de warmte erg hangen. Het enige dat ik binnen heb gedaan is eten koken en afwassen. In de warmte van de boot en dan koken viel niet mee, ik moest buiten bijkomen met extra water toen ik klaar was. Het zijn luxeproblemen, we hebben dit veel liever dan harde wind of erge deining. En misschien is het aan de noordkant van Sicilië wel veel onrustiger op het water door de wind van de afgelopen dagen. Dat kan de reden zijn dat er weinig boten hier zijn. Er gaan weinig boten naar de Ionische eilanden als er veel deining is en dan komen er ook weinig terug. Hopen dat het de komende dagen weer wat aantrekt.

Woensdag 24 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben een korte nacht, de laatste mensen kwamen pas om twee uur terug, het was vast gezellig geweest. Frans heeft goede voornemens om vanochtend een paar uur te slapen, maar daar komt niets van terecht. We halen de ontbijtspullen op bij de bakker en als we terug zijn moet er een boot aangelegd worden. Daarna gaat hij naar Riposto om te werken aan een onderwater-boei, die halverwege de lijn zit vanaf het betonblok en de boei op het water. Dit is om de ketting op het betonblok omhoog te houden zodat die niet over het betonblok schuurt. De mannen hebben al van alles geprobeerd en bedacht, maar ze zijn er nog niet uit. Als Frans in Riposto aankomt krijgt hij de opdracht om even geen nieuwe onderwaterboei te maken, er moet eerst wat anders uitgedacht worden. Er zijn nog wel wat andere dingen in de garage die moeten gebeuren, Frans weet zijn tijd wel te benutten en is halverwege de middag weer terug. Intussen is het opmerkelijk rustig op het mooringfield. Vanochtend zijn een paar zeilboten al vroeg vertrokken en de twee grote motorboten gaan halverwege de dag ook weg. Er komt nog een zeilboot binnen, die de nacht blijft. Ik krijg de vraag of ik met de chef van een grote motorboot langs de viswinkel en de groente- en fruithandel kan rijden. Als ik me heb omgekleed en mijn spullen heb gepakt blijkt het ineens niet meer nodig. Ze varen met hun eigen RIB weg en hebben misschien een taxi besteld om langs de winkels te rijden. Plotseling komt er bij George een telefoontje dat er een zeilboot voor de kust in de problemen is, hij gaat er met een grote RIB naar toe. Igor is mee en die gaat aan boord van de zeilboot en samen gaan ze naar de haven van Riposto. Na een paar uur zijn George en Igor weer terug en hebben wij intussen nog een zeilboot aan een boei gelegd. Er komt nog een hele grote zeilboot binnen van 30 meter en dat is het voor vandaag. We hebben door de wind van afgelopen dagen af en toe wat deining in de baai en het is super mooi weer verder. Het is warm met af en toe een beetje wind zodat het niet al te heet aan boord is, we zien 34 graden in de schaduw op de thermometer.

Dinsdag 23 juli 2019. In de baai van Taormina, Sicilië.

Om half 5 word ik wakker van de wind, het is harder gaan waaien en ik droom dat de grote RIB los is en niet meer aan onze boot hangt. Ik spring uit bed en natuurlijk hangt de RIB nog aan onze boot. Heel vreemd dat het zo vroeg in de ochtend gaat waaien, meestal is het bladstil en start de wind pas later in de ochtend. Het blijft de hele dag onrustig weer met heel veel wind. We hebben er hier op het mooringfield niet veel last van maar onderweg naar de kant, het kleine haventje in het midden van de baai, is het erg onrustig met veel golven. De RIB maakt soms stevige sprongen door die golven heen, het is niet aangenaam.

En op het mooringfield gebeurt van alles: Er gaan mensen weg en soms komen ze terug, omdat het echt heel heftig is buiten onze baai. Als je naar Messina wil, richting het noorden, is het bijna onmogelijk. Sommigen komen terug na een poging. Er zijn ook zeilboten die binnen komen varen en een nacht willen blijven en hopen dat het morgen beter is. Er is een motorboot vannacht aangekomen, die buiten het mooringfield geankerd heeft en nu uren doet over de beslissing nemen of hij blijft liggen of toch bij ons aan een boei komt liggen. En een grote boot die vannacht is aangelegd wil graag op een andere plaats liggen en dat kan pas als er een boot vertrokken is. Zo blijven de heren bezig met boten aanleggen en weer verplaatsen. En tussendoor vragen diverse boten of ze aan de kant gebracht kunnen worden. Door de ruwe zee is het niet prettig om het stuk naar de kade te overbruggen met een klein bijbootje met 6 of 8 personen er in, dan kun je beter met onze RIB gaan.

We halen de ontbijtbestellingen op, die vandaag heel mager zijn. Veel boten vertrekken morgenochtend vroeg en willen geen vers brood. Bij één boot gaan we drie keer langs en dan hebben ze nog geen beslissing genomen of ze brood en croissantjes willen. Wel vragen ze of we nog ‘even’ een watermeloen kunnen regelen. Op tijd bedenk ik dat het meestal vroeg in de avond spitsuur is wat betreft nieuwe boten en zeg dat ik wel wil zoeken naar meloen in de winkels, maar dat ze me zelf moeten wegbrengen. Dat is geen probleem en 5 minuten later zijn we onderweg naar de kant. Ik heb geluk en vind in de supermarkt een watermeloen van 15 kilo. Ze willen een hele meloen, dus ik reken af en sjouw hem terug naar de kade waar ze op me wachten. Het wordt vast een dure meloen op de rekening van die boot, maar onze ervaring is dat dat geen rol speelt, ze willen watermeloen en dan moet het er ook komen. Het is een andere wereld, dan dat je ‘eenvoudig’ op een zeilboot leeft.

Maandag 22 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Het is weer heerlijk warm en zonnig als we opstaan, maar het waait behoorlijk hard. We hebben er op het mooringfield heel weinig last van, maar we kunnen zien dat het buiten op zee behoorlijk te keer gaat. Er staan dikke schuimkoppen op de golven en we zien de boten die naar het noorden varen behoorlijk heen en weer gaan. Verschillende boten die hier vertrekken komen na korte tijd weer terug om aan een boei beter vaarweer af te wachten. Er zijn ook weer een paar grote motorboten die in de loop van de dag komen liggen en zo is het toch weer behoorlijk bezet aan het eind van de dag.

We zwemmen vroeg in de ochtend en Frans gaat nog twee keer om een beetje af te koelen na een paar uur werken. Het water wordt steeds warmer door die lange dagen met veel zon, we raken er ook steeds meer aan gewend dat de eerste paar seconden “koud” aanvoelen. Na de winter in de haven, waar we niet kunnen zwemmen is het een enorme luxe om zo vanaf de boot het water in te kunnen duiken. We hebben geen last meer van kwalletjes, er zijn nu alleen nog heel veel vissen. De kinderen op de boten proberen soms de hele dag om vis te vangen, we hebben nog nooit gezien dat het lukte, ze zijn er wel heel druk mee.

De Etna is intussen weer heel rustig geworden. We zien overdag nauwelijks nog rook uit de krater komen en gisteravond was er nog wel een lavastroom naar beneden te zien, maar niet meer zo breed en lang als we een paar dagen geleden zagen. Wij hebben door deze uitbraak geen Etna-stof op de boot, maar in Riposto is dat wel zo. Daar vallen al een paar dagen zwarte lavadeeltjes naar beneden en kan je elke dag de boot afspuiten. Van deze kant af is goed te zien dat de rook altijd meer die kant op gaat. De eerste dag na de uitbraak is het vliegveld een paar uur gesloten geweest, omdat de stofwolk richting Catania waaide.

Zondag 21 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben vanochtend een helemaal gladde zee om ons heen, er is geen golfje te zien. Het belooft weer een warme dag te worden en net als we gisteren al schreven: het wordt dan ook een drukke dag. Veel dagjesmensen met een kleine motorboot willen graag aan een boei liggen om te kunnen zwemmen en soms vissen. Het zijn altijd mensen uit de buurt en soms uit Riposto, ze spreken vaak met andere boten af, die dan tegen de eerste boot aan gaan liggen, meestal een heel familie weerzien. Ze worden meestal tegen het zwemgebied neergelegd, dat aan de kant is aangegeven met een boeienlijn. We merken er verder niet veel van, het is alleen wat onrustig, ze komen en gaan aan het eind van de middag ook weer weg, de grotere boten blijven vaak een nacht liggen. Verder zijn er charterboten die met dagjesmensen komen en aan de buitenrand liggen zodat iedereen even kan zwemmen. Soms blijven ze een paar uur en lunchen aan boord, soms zijn ze er maar voor een uur. Zo heb je allerlei soorten boten, die soms een uurtje blijven en anderen 3 nachten.

Vanochtend komt George terug met zijn boot uit Taormina. Donatella en hij zijn afgelopen week tegelijk met ons naar Riposto gegaan, toen het hard waaide. Hun boot is wat langer in Riposto gebleven en George sliep de afgelopen nachten hier in het appartement. Maar het is lastiger als je niet met je boot op het mooringfield bent, want dan zit hij de hele dag in de RIB en gaat alleen naar de kant om iets te eten. Soms hadden ze dan ook “werkoverleg” bij ons aan boord, maar fijn dat hij nu weer zijn boot dichtbij het werk heeft. Donatella en ik laten ons naar de kant brengen om koffie te drinken en bij te praten. We moeten bij een winkel iets halen voor Frans voor de boot en lopen dan terug naar het kleine haventje waar we af- en weer opstappen. We bellen en George belooft ons een RIB te sturen om ons terug te brengen, maar uiteindelijk staan we bijna 2 uur te wachten. We zien ook de ene na de andere boot in de verte het mooringfield in varen, de mannen hebben allemaal geen tijd om ons te halen. We hebben al wat te drinken gekocht en staan in de schaduw op de kade en dan komt Frans ons ophalen. Die zegt dat het “bere-druk” is: het ophalen van een boot die aan komt varen, het naar de boei varen en vastmaken aan de boei kost vaak een half uur. Soms hebben mensen allerlei vragen of willen naar de kant en er moet een taxi worden geregeld. Als er dan een paar boten tegelijk komen hebben ze geen tijd om ons te komen halen, dat snappen we. We zien maar af van ons boodschappen rondje in de middag, want dan moeten we nog een keer gebracht en gehaald worden, het is een beetje rommelige vandaag.

Het is weer heel warm en net als andere dagen komt er dan plotseling rond het middaguur een stevige wind opzetten. Om 4 uur is komt er stroming en door de wind draaien we een paar keer rond en hebben we steeds een ander uitzicht. Heel opmerkelijk vandaag is, dat de dagjesmensen vertrekken en er in 20 minuten 4 zeilboten binnenkomen. Dat hebben we nog nooit meegemaakt, meestal is het mooringfield op zondagavond bijna leeg. Misschien nu toch echt de start van het vakantieseizoen?