Vrijdag 5 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben natuurlijk de berichten gelezen over Stromboli waar de vulkaan is uitgebarsten. Als de stenen 3 kilometer omhoog komen en daarna neer vallen kan dat enorme schade met zich meebrengen. De Etna zit op dezelfde breuklijn en is ook al een paar dage onrustig. We zijn er nu wat verder vanaf dan in Riposto waar we in de winter liggen, daarom letten we er niet zo op. Eergisteren was er wel heel duidelijk te zien dat er eerst een witte wolk uitpufte en daarna een donkergrijze. Het is net een paddenstoel en als het een beetje waait daarboven dan zie je een hele streep grijs stof horizontaal bij de punt wegwaaien. We horen om ons heen dat sommige zeilers er heen gaan om te kijken en anderen juist niet, die vinden het te gevaarlijk.

Ik ga vandaag boodschappen doen met twee mensen van een grote motorboot. Ze zwaaien vanochtend hun gasten uit en er komen zondag nieuwe mensen aan boord. De kok wil inkopen doen, ze vertrekken maandag en zijn hierna alleen in kleine plaatsen. Omdat er bijna 20 mensen aan boord zijn, gasten en personeel samen, moet er heel wat ingeslagen worden. Eerst gaan we naar de grote supermarkt in Giarre, waar wij ook wel eens komen. Maar die hebben veel te weinig delicatessen en speciale dingen, we moeten doorrijden naar een horecagroothandel in Catania. George heeft daar een kaart van en belt ons door dat we ons aan de balie kunnen melden. Dat lukt niet helemaal want George blijkt daar twee jaar geen boodschappen te hebben gedaan en dan wordt je uit het systeem gegooid. Het duurt een uur, we wisselen allerlei gegevens uit en dan mogen we eindelijk naar binnen. De kok en de gastvrouw van de boot nemen ruim de tijd om alles bij elkaar te zoeken en tot slot kiezen ze nog heel veel diepgevroren spullen. We hebben 3 volle trollies en hebben meer dan 3 kwartier nodig om alles te laten scannen bij de kassa. En dan staan we buiten met drie van die enorme wagens en moet alles in de auto. De auto van George is wel groot, maar nou ook weer niet zo groot dat je zo’n enorme hoeveelheid kan vervoeren. Maar het lukt, de dame zit op de achterbank met haar voeten op een paar dozen en haar knieën tegen de neus. De kok zit naast me ook met een doos naast de voeten en uiteindelijk met mijn tas op schoot omdat die tussen ons in stond en ik niet meer kon schakelen. Het is super warm en we zitten midden in de spits op de terugweg. Maar het lukt en we hebben veel geluk als we op de kade aankomen. De hele bemanning heeft een vrije avond maar ze staan te wachten om de auto uit te laden en alles in hun RIB te plaatsen. Dat ze het zelf naar de boot brengen is maar goed, want de 3 heren zijn heel druk bezig met boten aanleggen en kunnen ons niet naar het mooringfield vervoeren. Het was een lange warme en drukke dag, de komende dagen zal de temperatuur nog verder oplopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *