Zondag 7 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Als we aan het begin van de ochtend in de kuip zitten horen we plotseling mensen roepen. Giuseppe de duiker is in de buurt in de grote RIB, die staat foto’s te maken van het water en dan plotseling zien we vinnen van een vis boven het water uitsteken. Als we het eenmaal in beeld hebben lijken het wel meerdere vissen, eerst denken we 4- maar Giuseppe roept dat het er 2 zijn. Moeten dan wel hele lange vissen zijn en wij proberen meer te zien, maar het is ongeveer 30 meter van de boot. Door de RIB bewegen de vissen zich 50 meter heen en weer en inmiddels staan op verschillende boten mensen foto’s te maken. Ik vraag of Giuseppe me ophaalt zodat ik er dichterbij kan komen en kan zo inderdaad een paar foto’s maken. Dat is moeilijk door het glinsteren van het water, het bewegen van de vissen en het fotograferen vanaf de RIB.

Ze blijven nog een tijd achter onze boot heen en weer zwemmen en verdwijnen dan richting het strand. We horen de Italiaanse naam en zoeken op internet, waarschijnlijk heten het in het Nederlands speervissen (Mediterrane speervis, famile van de Marlijn). Ze zijn prachtig van kleur, lang en smal met een spitse snuit. Ze glinsteren blauw in het water met een streep over de hele lengte, deze twee waren meer dan een meter lang.

Omdat het vandaag zondag is komt al snel de grote stoet van kleine motorboten ons tegemoet. Heel veel boten vinden het prettig om aan een boei te liggen en zodoende lekker te kunnen zwemmen. Meestal hebben ze maar een heel klein anker en als de wind dan plotseling sterker wordt is dat niet prettig, aan een boei liggen ze rustiger. We zien vanochtend een paar kleine kwallen om de boot en bij een vertrekkende zeilboot was de eigenaresse ook onaangenaam in aanraking gekomen met een kwal. Haar man zegt dat je er ernstige littekens van krijgt en als ik dan naar mijn been kijk waar een kwal vorige week tegenaan heeft gezeten, klopt dat wel. Het is een plek geworden met onderhuids rode puntjes die niet meer verdwijnen. Hopen dat het in de loop van de tijd minder wordt maar je schijnt het te blijven zien. We zien in de loop van de dag ook dat de mensen minder in het water gaan dan normaal of op grote luchtbedden in het water dobberen. Wij liggen midden in het boeienveld, de grote boten liggen aan de buitenkant van het gebied, de kleinere wat dichter bij de rotskust aan de andere kant van ons. Frans en de collega’s hebben een mobilofoon om met elkaar te kunnen praten, Frans kan daarom precies horen wat de anderen tegen elkaar zeggen. Op een gegeven moment horen we dat iemand van een kleine boei vraagt of hij kan wisselen van boei naar een plaats waar geen kwal zwemt. Het waait en er is behoorlijke stroming hier, dus als er kwallen zijn, zwemmen ze overal. De boot wordt losgemaakt en vaart weer weg, kinderen waarschijnlijk teleurgesteld.

Zaterdag 6 juli 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

In de loop van de ochtend ga ik met de auto naar Riposto waar Donatella al de hele week is. Zij regelt alle zaken van de boten die in de haven liggen en waar George en zij ‘s winters ook voor zorgen. Donatella verzorgt vooral het schoonmaken van de boten en George regelt de technische zaken. Vanavond komen de eigenaars terug van de grote catamaran, waar Frans ook een paar klussen heeft gedaan. De mensen hebben een enorme waslijst aan boodschappen gestuurd, die wij vandaag gaan halen. We moeten daarvoor wel bij zes verschillende winkels zijn en naar het grote winkelcentrum in Giarre rijden om iets te halen. We hebben in de garage een steekwagentje opgehaald om alles naar de boot te krijgen. Vanaf het verste punt dat we met de auto kunnen bereiken, moeten we nog 75 meter over de steiger lopen met alle aangeschafte spullen. Ik heb vanmorgen de was opgehaald en ook die moet aan boord gebracht worden. We zijn dus heerlijk bezig samen maar nemen tussen de middag wel even de tijd om lekker te lunchen en later zitten we even in de schaduw op het terras van de kiosk om een koel glas fris te drinken. Het is enorm warm en we moeten in en uit de auto die steeds warmer wordt doordat we niet altijd in de schaduw kunnen parkeren. We ‘parkeren’ af en toe wat boodschappen in de koele garage en aan het eind van de middag brengen we in één keer alles naar de boot.

Aan het begin van de avond ben ik pas weer terug in Giardini, waar Frans me ophaalt. Lekker om terug te zijn op de boot, omdat het altijd een beetje waait en dus nooit zo warm is als op het land en tussen de bebouwing. We zitten net als Frans wordt opgeroepen. Het is altijd zo, maar de dingen gaan hier vaak tegelijk. George is vuilnis aan het ophalen, er willen mensen naar de kant om uit eten te gaan en er zal binnen 15 minuten een boot binnen komen……

Uiteindelijk ga ik met George de boot van 45 meter aanleggen. Ik zal een foto plaatsen van een andere keer, dat George en Frans net zo’n boot aanleggen. Het is best spectaculair met een enorme boeg, waar je met de RIB onder hangt om de lijnen aan te pakken en aan de boei te leggen. De foto is gewoon bij daglicht genomen, maar nu is het inmiddels pikkedonker. Het is dat George weet waar de boeien liggen maar wij kunnen ze in het donker soms moeilijk vinden. Als er zulke grote boten aangelegd worden kun je je voorstellen dat die boeien heel ver uit elkaar liggen en in het donker niet duidelijk zichtbaar zijn. Er worden nog een paar keer mensen terug gehaald, die aan wal hebben gegeten en dan is het ook voor ons relaxen.