Dinsdag 9 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Het water ziet er vandaag weer mooi schoon uit, er is niets meer te zien van alle vuil dat gisteren de baai is binnen gedreven. We treffen ook geen kwalletjes meer aan, het genieten kan weer beginnen. Er staat wel, net als vorige dagen, een sterke stroming, waardoor het langs de ene kant van de boot zwemmen veel zwaarder is dan de andere, maar het belet me niet om gewoon mijn vijf rondjes te volbrengen en het voelt heerlijk. Frans en George zullen vandaag samen op het mooringfield zijn, wat prima gaat want er liggen nog maar vier boten en er gaan boten weg. Het is een beetje stilletjes, helemaal na het drukke weekend toen de meeste boeien vol lagen. Het was zo’n drukte om ons heen van zwemmende mensen, aankomende boten en roepende kinderen, dat het nu extra stil is. Wel zijn er nog steeds de toeristenbootjes die dwars door het mooringfield heen varen met soms twee gasten, maar meestal met een hele groep. Ze varen vanaf de kant bij het strand en de kleine haven richting de grot die aan het einde van de baai is. De gemeente heeft aan het begin van het seizoen een lijn met drijvers voor de ingang gespannen en een waarschuwingsbord opgehangen dat er stenen naar beneden kunnen vallen. De bootjes varen gewoon over de lijn en inmiddels is hij helemaal kapot en gaan ze soms in file de grot in. Het is niet zo vreselijk diep en echt draaien in de ruimte lukt ook niet goed, soms is het een beetje dringen. Vaak laten de schippers de mensen zwemmen in de baai en soms wordt er zelfs een lunch geserveerd aan boord, meestal is dat buiten het mooringfield maar in de verte kunnen we dat zien als het niet zo druk is.

Het is in de ochtend weer enorm heet, de zon schijnt op volle kracht. In de tweede helft van de middag betrekt het in de verte een beetje, horen we gerommel en zien we een bliksemflits. Er is daarna bij ons ook een half uur geen zon, daarna lijkt de grijze lucht naar het zuiden weg te trekken.

De Etna is nog steeds aan het rommelen, er komen dikke witte wolken uit. Gisteravond vlak voor het donker worden, komt er plotseling een enorme zwarte wolk uit en is er dus weer een echte uitbraak. We zitten hier wat verder van de Etna af en hebben er verder geen last van, maar het blijft fascinerend. Een paar dagen geleden, toen ik in Riposto was, zag je in de haven op de boten wel zwarte steentjes en stof. Wij hebben hier af en toe alleen Saharazand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *