Vrijdag 12 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Vandaag heb ik niet veel op de planning staan. Frans weet ook nog niet wat er allemaal gaat gebeuren, soms reserveren grote boten een plaats en weet George hoe laat ze aankomen. Maar meestal bellen ze onderweg en zeggen dat ze er over een paar uur zijn. Soms komen ze onaangekondigd of ze zeggen dat ze er over een paar minuten zijn. Als ze uit het zuiden komen, zien we ze in de verte aankomen, uit het noorden vanaf Messina zien we ze pas op het laatst op de computer en zijn ze ineens bij de kaap aan het eind van de baai waar het mooringfield is. Het gekke is, dat er vaak twee of drie boten tegelijk komen. Sommige kapiteins wachten keurig en zien dat George en Frans bezig zijn, anderen beginnen vast naar een boei te varen die ze zelf hebben uitgezocht. Niet alle boeien zijn geschikt voor grote boten en dan moet er achteruit gevaren worden om bij de juiste boei te komen. Ook zeilboten denken vaak zelf een plekje te kunnen uitzoeken. De heren varen vaak vooruit en als ze dan langs onze boot komen hoor ik ze roepen dat ze ergens anders naar toe willen dan voor hen gepland is. Of ze hebben geen lijnen klaar om aan te leggen en de hele knoedel moet nog uit de knoop gehaald worden. Gisteren was er bij een boei achter ons iemand die zelf maar ging aanleggen omdat hij niet wilde wachten. Het was een kleine motorboot met een man aan het stuur, heel hoog op de derde ‘etage’ en een jonge dame voorop die de lijnen door het oog van de boei moest halen. Het ging niet helemaal goed met het vastknopen en de man kwam naar beneden om het zelf te doen. Hij liet alleen de motor zachtjes in de achteruit staan, de boot verwijderde zich daarom van de boei, terwijl hij de lijnen in zijn handen had. Dat ging natuurlijk bijna mis, ik kon dat vanuit de kuip op 30 meter afstand rustig bekijken hoe hij bijna in het water terecht kwam omdat hij de lijnen niet los liet.

Als ik rustig koffie zit te drinken aan wal, denkend dat de hele dag voor me ligt, wordt er ineens gebeld met de vraag of ik met de kok en de stewardess van een grote boot boodschappen wil doen met de auto. Tuurlijk gaat dat en dan ineens is mijn rustige dag veranderd in een drukke dag. Frans brengt de mensen naar de kant en ik regel de auto en we gaan snel op weg naar de grote groente- en fruitwinkel. Het is dan inmiddels half twaalf en de winkel sluit om 1 uur. Ik dacht de eerste keer dat we dat allemaal gemakkelijk konden halen, maar meestal hebben ze een uur nodig om alles bij elkaar te zoeken. We gaan met drie grote kisten en de nodige losse tassen verder naar de grote supermarkt. Het is enorm warm in de auto, gelukkig kunnen we in de parkeergarage terecht zodat de auto niet nog warmer wordt met al die spullen er in. We doen ook in de supermarkt rustig boodschappen, ze hebben alle tijd, we drinken nog koffie in het winkelcentrum als alle spullen ingepakt zijn. Ondertussen vertellen ze me dat zij uit Montenegro komen en al 10 jaar op deze boot mee gaan, die nog tot maandag bij ons blijft. Ze weten nooit zeker hoe lang ze blijven, de plannen veranderen nog wel eens, vertellen ze. Als we terug zijn op de kade worden ze opgehaald door hun eigen RIB en bij het inladen van alle boodschappen vertellen de collega’s, dat ze haast hebben want de eigenaar heeft plotseling de plannen gewijzigd en vertrekt over een half uur naar het vliegveld om naar Londen te gaan. Vlak daarna zien we George naar de boot varen en vertrekken zij terug naar Montenegro. Geen rustig weekend in Taormina dus, de dame wilde nog wat shoppen maar dat gaat allemaal niet door.