Dinsdag 16 juli 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We worden om half 5 wakker van het luiden van de kerkklokken van de kerk het dichtst bij de haven. Het is vreemd, want de klokken die de tijd aangeven stoppen om 12 uur ‘s nachts en beginnen pas weer om 6 uur ‘s morgens. Het geluid is ook niet het aangeven van de tijd maar alle bellen door elkaar. We denken nog dat het een “foutje” is maar om 5 uur begint het opnieuw. Om half 6 klinken er na de klokken enorme knallen. Als ik buiten kijk kan ik net tussen alle boten de muur rond de haven zien en vlak bij de ingang staat een wit busje. Er lopen mensen en die steken een soort knalvuurwerk af, het lijken vanuit de verte grote tonnen en in de lucht een enorme vuurbal en donkere rook. We horen het wel vaker en kunnen het soms zien op de helling van de Etna overdag. Maar dit hebben we nog nooit meegemaakt zo vroeg. Het is waarschijnlijk een kerkelijke feestdag of zo, we kunnen later ook niet ontdekken wat het is geweest of ter gelegenheid waarvan het was.

Als we opstaan is het droog en er schijnt een stralende zon. Gisteren gaf de weersvoorspelling aan dat het de hele dag zou regenen in Riposto. Een gedeelte van de nacht heeft het geregend en daardoor is de boot lekker schoon gespoeld, al het zout en vooral het stof is er vanaf. Maar de kuip en de banken zijn drijfnat als we naar de douche gaan. We denken niet buiten te kunnen ontbijten, maar als we terugkomen is bijna alles weer droog. De hele ochtend blijft het mooi weer en dan ineens hangen er weer donkere wolken om ons heen en vallen er 10 druppels. Ik schreef vorige week al, dat ik nog steeds het Nederlandse gevoel heb dat 10 druppels het begin van een enorme bui zijn. Maar hier kan het echt bij 10 druppels blijven, terwijl de zon al weer schijnt. We kijken op allerlei weersites en proberen in te schatten welke site het bij het rechte eind heeft. We willen graag weer terug naar het mooringfield en hopen enorm op mooi weer en liefst helemaal geen deining. Als je op allemaal verschillende weerberichten kijkt geven ze niet hetzelfde aan en moeten we maar afwachten hoe het weer zich ontwikkelt. Op dit moment weten we dat er nog een behoorlijke deining staat in de baai en rekenen we er op dat we nog in de haven blijven. Morgen zien we wel verder.

Frans maakt vandaag een klus in de garage af en brengt een motor van een kleine bijboot naar de monteur. De rest van de dag besteedt hij aan onze watertanks en het schoonmaken van de leidingen. Dat is nog een hele klus want eerst moet alles gevuld worden met ontsmettingsmiddel in de tanks. Hij spoelt daarna met het water de leidingen door en vult opnieuw met schoon water om het middel overal uit te krijgen. Dit soort dingen zijn alleen maar mogelijk als we bij een steiger met schoon water liggen, we moeten daarom de gelegenheid gebruiken omdat we misschien de rest van de zomer niet meer terugkomen in de haven en op het mooringfield blijven.

Maandag 15 juli 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een paar onrustige nachten op het mooringfield, waar we af en toe rolden door de deining, slapen we in de haven heerlijk en rustig. Het enige dat we af en toe merken is de regen, het gaat echt de hele nacht door. Vanochtend is het nog steeds hard aan het regenen, we gaan eerst maar ontbijten en dan met een paraplu naar de douche.

George belt begin van de middag dat er problemen zijn met de RIB van Frans. Daar heeft George gisteravond mee gevaren en nu is er geen elektriciteit meer. Frans gaat eerst een klusje afmaken in de garage en dan met de trein terug naar Giardini, waar George met de RIB naar de kade toe zal gaan. Hij heeft een hele tas met gereedschap en meetapparatuur bij zich. Een uur later houdt het op met zachtjes regenen, het is een ware hoosbui. De volgende steiger is niet te zien, het is een dik grijs gordijn van regen. Ondanks dat ik weet dat de boot overal goed sluit loop ik toch een paar keer rond om te kijken of er nergens water binnen komt. Ik vrees dat George en Frans op het mooringfield zijn en bel om te horen of het daar ook zo erg is. Gelukkig zijn ze op tijd gestopt, ze kunnen zo niet werken aan de RIB en hebben besloten om met de auto samen terug te komen. Er ligt nog maar één hele grote motorboot op het mooringfield en die kan zich zelf losmaken van de boei als ze weg willen varen. De deining loopt uit het zuidoosten precies de baai in en daardoor hebben we geen beschutting meer van de bergen om ons heen. Kleine motorboten en zeilboten komen nu niet op deze plek liggen en er is geen noodzaak meer om daar nog te blijven.

Op de weg naar Riposto is er veel water op de weg. Veel van de putten zijn dicht gemaakt en als ze open zijn is het niet zeker dat ze ook op een afvoer aangesloten zijn. Het lijkt een zee van water op de weg. Ook in de haven wordt het langzaam zichtbaar dat er heel veel water naar beneden komt vanuit het dorp. Er drijven bladeren en soms hele boomstronken rond de boot. En het blijft maar hard regenen, dit hebben we nog nooit meegemaakt in de zomer. Omdat we nu aan de steiger in de haven liggen en gemakkelijk op de kade kunnen komen, willen we graag een pizza eten, maar ik vrees dat het niet gaat lukken. We zouden ondanks een paraplu erg nat aankomen en we stellen ons plannen maar uit tot een volgende keer.