Vrijdag 19 juli 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

We gaan eerst onderweg om brood en melk te halen voor een paar motorboten die hier liggen. Het is de eerste keer na de paar dagen dat we in de haven lagen en het minder mooi weer was. Vandaag is het al vroeg warm en onderweg verheugen we ons op het zwemmen als we alles hebben afgeleverd. Ik ga halverwege de ochtend met de kok van een grote motorboot naar de groente- en fruitwinkel en daarna naar de supermarkt. Hier in Giardini zijn maar twee hele kleine supermarkten en die hebben te weinig voor de superjachten waar ze vaak met tien man personeel zijn en soms net zo veel gasten of nog meer. Voor de gasten wordt altijd heel luxueus gekookt en dat soort dingen kun je hier helemaal niet krijgen. Als een motorboot bevoorraad moet worden willen ze graag met ons in de auto een paar winkels langs om alles in te slaan. Ik kijk dan altijd mijn ogen uit naar de spullen die gekocht worden en de hoeveelheid, ik ben maar gewend aan een twee-persoons-huishouden.

Als ik terug ben op de boot ben ik wel weer toe aan een rondje zwemmen, het is warm in de auto en het zoeken naar een parkeerplek bij de fruithal kost ook altijd wat zweetdruppeltjes. Ik stond nu wel dubbel geparkeerd achter de auto van de winkel, maar de meeste energie kost het om weer terug op de rijbaan te komen. Terwijl ik sta te wachten tot alle boodschappen zijn ingeladen help ik drie andere auto’s om weer “aan de overkant” te komen en in te voegen in het langsrazende verkeer. Ik hoop dan altijd dat er voor mij ook iemand is, die helpt. De Italianen zijn vaak dankbaar als je op de uitkijk gaat staan, maar zelf doen ze het niet snel. Ze duwen gewoon de auto een eind de weg op en hopen dat er dat iemand blijft staan zodat ze verder de weg op kunnen rijden. Ik betrap me er op, dat ik zelf soms ook op die manier ga rijden, want anders kom je nooit uit een zijstraat of van een parkeerplek weg.

Gisteravond is de Etna weer uitgebroken, we zagen een enorm vuur aan de bovenkant. Af en toe werd het twee keer zo groot en soms werd het minder. Als je bedenkt dat we hier ruim 35 kilometer van de krater af zitten, dan moet het een enorm hoog vuur zijn. We berichtten het George, die in Riposto is, maar net als zo vaak is het niet zichtbaar vanaf die kant. Vandaag zien we in de ochtend dat er een lavastroom langs de berg naar beneden komt. We zien uiteraard bij daglicht geen rode gloed, maar de stroom rook is heel duidelijk te zien. Vanmiddag is de punt van de Etna weer onzichtbaar door de dikke wolken die er vaak rondom hangen. Hopelijk wordt het daar vanavond wat helderder, zodat we het vuur weer kunnen zien.

En ja: om eerst is het vuur nog moeilijk te zien omdat het nog schemerig is, vanaf 21 uur in het donker is te zien dat de uitbarsting nog in volle gang is en de lavastroom steeds langer wordt. Op de foto is het niet heel duidelijk doordat we vanaf een bewegende boot fotograferen en de afstand meer dan 35 kilometer is. Maar toch een beeld van dit moment: