Zaterdag 27 juli 2019. Van de baai bij Taormina naar de andere kant van de baai bij Giardini Naxos.

De dag begint rustig met een bijna vlakke zee. We zwemmen lekker en Frans splitst nog wat lijnen. De morgen kabbelt een beetje voort, we kijken wel steeds op internet naar de weervoorspelling op allerlei sites. Er wordt wind verwacht, maar het grootste ‘probleem’ vormt de deining. Het blijft heel mooi zonnig weer en een bijna vlakke zee, de temperatuur is nog hoger dan gisteren. In de loop van de middag gaat George met zijn boot naar de andere kant dan waar het Mooringfield is. Hij is alleen omdat Donatella in Riposto aan het werk is. Frans blijft op onze boot en ik ga met hem de naar de ankerplek in Naxos. Igor vaart achter ons aan en vaart ons weer terug als de boot van George vast ligt. Het is nog steeds prachtig mooi en rustig weer en dan beginnen we te twijfelen: zullen we ook gaan of wachten we het af? Het kan in een paar minuten veranderen en we willen niet eigenwijs zijn, maar als het niet nodig is dan blijven we liever gewoon aan de boei liggen. Na wat studeren op alle weer berichten en een telefoontje naar iemand die op andere berichten kan kijken, besluiten we toch maar te gaan. We slepen de grote RIB achter ons aan, zodat Frans terug kan als er op het mooringfield iets te doen is. Halverwege de baai komt er wat deining, we kunnen rustig ankeren achter de boot van George. Er liggen 4 zeilboten en binnen een half uur komen er nog 10 rondom ons liggen. Allemaal boten die in het midden van de baai lagen of aan komen varen. Iedereen zoekt bescherming achter de muur van het haventje van Giardini Naxos. Het is niet zo groot en beschermd als in Riposto, maar we liggen hier voor de verwachte windrichting en de deining wel beter dan aan de andere kant. Na een uurtje komt George met zijn RIB terug van het mooringfield. Hij vertelt dat alle boten daar weg zijn en de deining tegen de rotsen aan botst. Het is niet prettig daar. De twee jongens die in het appartement slapen zijn met hun RIB ook weg gegaan.

We hoorden het al uit Riposto, maar als we een half uurtje buiten zitten en genieten van het heel andere uitzicht en de omgeving, komt er ineens een enorme hoeveelheid zwart stof naar beneden. Je voelt het als je over het dek loopt, het ligt op de tafel onder de bimini, maar we zien het zelfs op de telefoonschermen en in de glazen. Door het draaien van de wind komt nu hier Etna-stof naar beneden en het is een flinke hoeveelheid. Ondanks de warmte sluiten we alle luiken om te voorkomen dat ook binnen alles vol ligt. Helemaal voorkomen kan je het niet, maar een beetje beperken scheelt al veel. Terwijl ik dit typ binnen voel ik het stof onder mijn computermuis kraken.

We hebben door de ‘verhuizing’ en het niet hoeven zorgen voor andere boten, vanavond een vrije avond. We gaan lekker eten bij het mooie restaurant hier aan deze kant van de baai, waar Frans al zoveel mensen naar toe heeft gebracht. Zelf zijn we er nog niet geweest, het ziet er gezellig uit.